Suriname 2011
Gisterenavond heeft gids Ronald ons voorbereid op onze derde dag op Awarradam. Tevens onze tiende dag in Suriname. En we voelen ons thuis in Suriname!
We drinken weer koffie op de veranda. Zo is het heerlijk wakker worden.
 
Op het programma staan vandaag twee excursies. In de ochtend gaan we kostgrondjes bezoeken. En in de namiddag de dorpen in de omgeving, we blijven daar tot 'de late uurtjes'.
 
Maar eerst ontbijten en het 'feestvarken' Marijke feliciteren. Ze is vandaag jarig, 65. Een bijzondere leeftijd. Voor het ontbijt zingen we met zijn allen voor haar.
Gids Ronald en alle vrouwen van Awarradam komen haar groeten en zingen haar toe. Ze krijgt kadootjes van de vrouwen: bloemen uit het oerwoud in zelf versierde vaasjes. Door de vrouwen gebakken cake en een fles witte wijn. Heel attent!
 
Marijke wordt verrast door het personeel van Awarradam.
 
Theo heeft een kado voor Marijke: officieel biedt hij Awarradam een donatie aan om te besteden aan een mooi doel. Een wens van Marijke. Zij waren bij een eerder bezoek al onder de indruk van deze gemeenschap. En dat doel is er: ze gaan het geld besteden aan de opleiding van de vrouwen: een opleiding zeep maken van natuurlijke olieën uit de jungle. Binnen Awarradam wordt gewerkt aan een welness-programma. Om toeristen drie geweldige dagen aan te bieden in de natuur. Om geest en lichaam te verwennen met o.a. een dag volstrekte stilte, relaxoefeningen, massage en baden met uitzicht op de rivier. Het bad hebben we al gezien. Het ziet er geweldig uit. En die zeep gaat daar een belangrijke rol spelen. Het is een belangrijke ontwikkeling voor de vrouwen.
Al wist ik gisteren al zeker dat ik ooit Awarradam opnieuw moet bezoeken: deze ontwikkeling geeft daar een nieuwe extra demensie en motivatie aan...
 
Om half tien melden we ons voor het eerste uitstapje. Met onze holle boomstam, de korjaal vertrekken we naar de overkant. Hier bezoeken we kostgrondjes. Dit zijn open vlaktes in het oerwoud waar de plaatselijke bevolking de groente en het fruit teelt.
 
Tijdens de vlucht naar Awarradam hebben we inderdaad vanuit de lucht wat open plekjes gezien in het bos. Zag er niet uit als volkstuintje maar als de grond niet meer sterk genoeg is om een goede opbrengst te leveren dan worden de kostgrondjes weer overgeleverd aan Moeder Natuur. Zo ongeveer na vier jaar. En met die wetenschap worden de kostgrondjes dan ook niet eerst opgeruimd, dus de omgezaagde bomen blijven gewoon aanwezig.
 
Om op de kostgrondjes te geraken moeten we door een dorpje...
 
In het dorpje zien we de keuken...
 
Eenvoudige hutjes in het dorp.     
 
Het dorp is wel bewoond maar nu verlaten. Het is dan ook maar een heel kleine nederzetting.
Kijk, de afwas is gedaan: de kookpan, de kalebas en de mand staan al weer klaar voor gebruik:
 
 
En vers opgevangen regenwater staat klaar voor gebruik...
Baden, afwassen en wassen doen de vrouwen gewoon in de rivier. Dit is om te drinken.
 
Dé natuurgids van Awarradam Adaanki en gids Ronald vertellen weer over de natuur. 
Om even later snel weg te vluchten voor de grote zwarte mieren!
Ze willen wel eens weten of onze Nederlandse DEET ook helpt tegen mieren!
Volgens mij was het Adaanki die met handen en voeten duidelijk maakte dat hij DEET nodig had. Om op de mieren te spuiten. Maar dat helpt natuurlijk niet..
 
Tijd om naar de kostgrondjes te gaan, 5 minuutjes lopen vanuit het dorp.
De kostgrondjes..het is al heet zo in de ochtend.
 
We zien de cassave groeien, rijst, bananen en andere groente. En de 'Serviesplant': de kalebas waar o.a. drinkkommen van worden gemaakt.
 
 
 
Ook de verjaardagscake van Marijke is meegenomen. Zodat we op het kostgrondje nog een stukje cake kunnen eten.
 
Usha herkent al die groente wel. En ze ziet de ingrediënten voor Pom, een surinaams gerecht.
Ronald spoort haar aan voldoende ingrediënten te plukken, dan mag ze daarna in de centrale keuken van ons eiland aan de slag.
 
Ronald toont een van de ingrediënten voor Pom.
 
 
Met deze boodschappen verlaten we de kostgrondjes en via het uitgestorven dorpje lopen we terug naar de boot.
 
We nog een echte vogelverschikker staan:
 
Onderweg seint Adaanki ons. Hij heeft cacao gevonden: die moeten we zeker proeven.
Ronald snijdt de vrucht open: het lekkers zit in het binnenste.
 
Na de proeverij stappen we even later toch in de boot en varen terug. Het begint weer te regenen, dit keer zachtjes.
 
Usha en Marieke duiken met de meegebrachte boodschappen de keuken in.
Zodat we tijdens de lunch Pom kunnen proeven. Het smaakt goed.
 
De tweede excursie staat gepland voor half vier. Tot die tijd mogen we hangmatteren, Parboreren en nog meer cake van Marijke eten. Iedere keer als de schaal leeg is komt er uit de keuken een nieuwe schaal cake, steeds met een ander smaakje. Dit zal zo doorgaan tot laat op de avond. En we krijgen drankjes aangeboden van Marijke en Theo. De verjaardag van Marijke gaat in ieder geval niet ongemerkt voorbij!   
 
In de middag arriveert de projectleider Awarradam. Met 4 gasten uit Canada. Voor een bezoekje aan het eiland en een overnachting. De donatie van Marijke wordt met hem besproken en er worden afspraken gemaakt. De zeep zal in handgemaakte houten doosjes worden meegegeven, de eerste exemplaren zijn voor Marijke.
Inmiddels is de regen gestopt. Wel fijn, we moeten tenslotte nog ruim twintig minuten varen naar de dorpen. Kledingadvies van Ronald voor de tocht: zaklamp!
 
Op naar het eerste dorp: Stonhuku. Bij aankomst valt de toegangspoort op. En de plek naast de toegangspoort met kruiden en andere donaties om slechte geesten te weren. Vrouwen met de menstruatie mogen niet onder de poort door: zij moeten langs een zijpad het dorp betreden. We lopen allemaal onder de poort door het dorp binnen.
Je mag er geen foto's van maken. Dat geldt trouwens ook voor de bevolking. Wel zullen we wat vrouwen treffen die niet bang zijn voor diefstal van de ziel en die we na aangeven van de gids mogen fotograferen.
 
Vrouwen moeten volgens de traditie en het geloof het dorp benaderen aan de linkerzijde, de mannen rechts. En dat is serieus. Dat doen we dan maar ook. Ronald waarschuwt ons dat dit dorp behoorlijk druk kan zijn: afgelopen dinsdag is er iemand overleden. Nu maken ze een maand lang muziek en zingen. We horen het al op een afstand.
Wij bezoeken eerst de grote kapitein, het stammenhoofd van de dorpen. Hij moet toestemming verlenen om ons te ontvangen in het dorp. Die krijgen we natuurlijk. De overledenen blijkt  familie te zijn van de kapitein.
 
De stoel van de hoofd kapitein: het is duidelijk voor wie deze troon is.
 
We lopen door het dorp en zien hutten, in verschillende staten van onderhoud. Sommige zijn verlaten. Die bewoners zijn naar het noorden getrokken of naar Frans Guyana.
 
 
Casavebrood ligt te drogen in de zon:
 
Er zijn alleen zandpaden, het water stroomt in geultjes over de grond. Overal zie je grote tonnen onder de afdakjes van de hutten. Om regenwater op te vangen.
 
De huisjes in de dorpen: eenvoudig...
 
Sommige kippenhokken zijn ruimer dan een huisje. Wel echte scharrelkip.
 
 
En echte nieuwbouw:
 
Er is beperkt electriciteit, tot 23.00 uur. Net als in Awarradam afkomstig van zonnecellen.
Omdat het dorp zowat tegenover het vliegveldje ligt is er ook GSM verbinding mogelijk.
En GSM's hebben ze bijna allemaal!
 
De bevolking bestaat uit Marrons. Dit zijn de voorheen slaven afkomstig uit Afrika die in het binnenland hun vrijheid hebben gevonden. Er zijn verschillende stammen onder de Marrons. Rondom Awarradam wonen de Sarramacanen. We zien nauwelijk mannen, wel veel vrouwen en kinderen. 
 
Op tocht door de dorpen...
 
Onderweg verkoopt een vrouw verse ananas. Voor een paar SDR. Theo koopt er een aantal. En geeft Ronald de opdracht om deze te ontmantelen en te snijden. We smullen van heerlijk verse zoete ananas. Mmmm...
 
Een vrouw toont hoe ze uit bepaalde vruchten olie maakt. Een hele klus....
 
We gaan ook naar de winkel: hier worden producten aangeboden die de bevolking zelf maakt. Ik koop twee mooie doeken. De ene is een doek die door de mannen als kleding wordt gedragen. De andere is een doek die wordt gebruikt door vrouwen bij het dansen. Handwerk.
Marijke koopt ook een doek en doet hem meteen om.
 
Dan gaan we verder naar het volgende dorp. Na een stevige wandeling komen we aan in het tweede dorp, Godawata. Een wat kleiner dorp, het is er ook rustiger. Maar de verdere verschillen zijn klein. Hier woont ook de oma van Ronald, ze komt even kijken.
 
De 'gemiddelde hut' die je ziet in de dorpen:
 
Er is een offerplaats (heilig, niet fotograferen) te zien. En een vrouw die toont hoe handwerkjes worden geborduurd. Ik zou ook best een hele dag voor zo'n hut kunnen borduren...heerlijk.
 
Door naar het derde dorp, Deboo. Bij aankomst loopt Theo langs de toegangspoort. Waarop direct de opmerking uit de groep volgt: Ben je ongesteld?
Dan zien we de hutten waar de ongestelde vrouwen de nacht door moeten brengen. Theo blijft gewoon bij ons...
In dit dorp hebben we pauze en drinken wat bij de plaatselijke bar. Later zullen we hier weer komen voor de dans- en zangavond. In de ruimte schuin achter de bar, de overkapping waar de vrouwen de bankjes en de vloer al op orde brengen.
 
Onderweg zie ik ergens de was buiten de hut hangen. Of is het de inloopkast, beschermd tegen de regen onder het afdak?
 
We bezoeken nog een winkeltje. Weer een doek in mijn tas, dit keer een mooi geborduurd exemplaar.
Een vrouw toont hoe de dakbedekking wordt gevlochten. Dat is toch mannenwerk? Maar nee, hier doen de vrouwen dat.
 
Ze heeft ook nog mooi handwerk hangen:
 
 
In het dorp wordt ook getoond hoe mais wordt geplet. Dat is ook handwerk. En zwaar werk.
Pieter wil het ook wel eens proberen:
 
En dan gaan we door naar het laatste dorp in de rij: Kajana. We komen langs een schooltje.
Dagelijks zien we al de schoolboot door de rivier varen. Vol kinderen...
Worden in ons land de kinderen met de auto voor de drempel van de school afgezet en opgehaald? Hier maken de kinderen iedere dag een vaartocht in de korjaal, de holle boomstam.
 
Er is een voetbalveldje in de verte. En met de ondergaande zon wordt het dorp alleen nog mooier om te zien: met reuzebomen. Ook in de dorpen. Het is en blijft jungle.
 
 
En een toeristengebouw (je kunt daar ook huisjes huren) waar we het diner krijgen. Voordat het diner wordt opgediend drinken we nog wat op het terras. Een overkapte ruimte op palen met zicht op de rivier. Tijd voor het diner: Pindasoep.
 
De ruimte waar we van de heerlijke pindasoep eten:
 
Na het diner lopen we rustig terug naar het vorige dorp voor de avondvoorstelling. Het is inmiddels al donker, we hebben de zaklampen echt nodig. Zijn er in het dorp zelf nog wel wat lampen, het gebied tussen de dorpen is stikdonker. In het dorp ontmoeten we een bekende: een van onze keukenvrouwen van Awarradam. Door de open deur kunnen we wat van de binnenkant van de hut zien: kleuren-tv en kast met een verzameling porseleine borden.
Ze komt straks ook dansen.
 
Aangekomen bij de bar zien we al opgedirkte vrouwen. Met kleurige doeken en dito tasjes.
Ze zijn helemaal opgewonden. Het hele dorp is uitgelopen, iedereen zit bij de bar. Dit keer ook de mannen. Ze kijken tv.
 
Wij gaan naar de ruimte waar de dans zal worden opgevoerd. Theo tracteert op drankjes. Nootjes en chips. En dan gaat de voorstelling beginnen. Maar niet voordat alle vrouwen in het Sarramacees Marijke hebben toegezongen.  
 
Het dansen en zingen is zwaar indrukwekkend!
En iedereen moet meedoen.
 
Filmpje spreekt voor zich...
Hier de link. Opent in een nieuw venster. Filmpje insluiten regel ik later wel. Punt wil niet meewerken... http://youtu.be/0O9dPd53zxs?hd=1 Vergeet niet het geluid aan te zetten.
 
En wat foto's:
 
 
De mannen worden ook betrokken....een groot feest!
 
Iedereen doet mee, ook jarige Marijke. Ze geniet van haar bijzondere verjaardag.
 
Na de verschillende dansen van de vrouwen is het de eer aan de mannen. Zij spelen op instrumenten: trommels.
 
Plots, even na tien uur gaat het licht uit. In dit dorp zorgt een generator op diesel voor stroom. En die is bijna op, er moet zuinig aan worden gedaan. Bijgelicht met zaklamplicht gaat het feest gewoon door.
 
Rond half elf is het feest plotseling afgelopen. In het donker, met alleen wat zaklamplicht zoeken we de zwemvesten weer op. En de boot. Lastig hoor, zo in het donker de boomstam in te stappen.
Tijdens de boottocht is het helemaal donker. Af en toe kijkt de stuurman met een zaklamp waar hij op dat moment is. Hij kent de weg. We zien alleen af en toe een klein bewegend lichtje in de bomen. Vuurvliegjes.
Rond elf uur komen we in Awarradam aan. We drinken nog een biertje in de junglebar en zoeken daarna onze klamboe op.
 
Er komt een einde aan deze dag. Een prachtige dag vol pure beleving, een bijzondere dag. Opgenomen in de bevolking. Een vriendelijke, open en eerlijke bevolking. De dag waarin je in onze Nederlandse ogen misschien armoede zou zien. Toch is het anders. Het is eenvoud en veel geluk. Volop plezier, vrolijkheid, vriendschap en samenwerking. Een rijke samenleving.
 
Het begint te regenen maar dat maakt ons niets uit....we hebben iets moois gezien en gaan met het door de bewoners overgebrachte geluksgevoel ontspannen slapen.
Een bezoek aan Suriname al een hee grote aanrader. Awarradam en omgeving mag je niet missen: het is een juweeltje. Om te zien en te beleven!
 
Tot babbelzzz, tot de volgende Awarradam-dag.
Marjanne
Lees meer...   (5 reacties)
Deze ochtend worden we heel vroeg wakker van een enorm luid geluid. Klink heel vreemd voor de omgeving. Het blijken brulapen te zijn. Heel kleine aapjes die over giga longinhoud schijnen te beschikken. En goed gebekt zijn in het uiten van kreten. Vooral rond zonsopgang.
 
We raken gewend aan het luxe gevoel in de eenvoud van de rimboe. Koffie drinken met uitzicht op de rivier om wakker te worden. Het is weer droog.
Eenmaal thuis ga ik dit missen, dat is zeker.
 
Tijd voor het ontbijt. Een geweldig ontbijt trouwens, iedere dag warme verse broodjes.
En kip-producten in verschillende hoedanigheden. Suriname zonder kip of ander kippig product bestaat niet. Het went, zeker na elf dagen. Of waren het vandaag verrukkelijke pannenkoekjes met stroop? Uit het pakje van Koopmans, want dat pak hadden we op de eerste dag al in de keuken zien staan....
 
Maar vandaag is de hoofdrol niet weggelegd voor de kip. Die overigens door onze gids Ronald iedere dag wordt aangekondigd als 'dooie kip'. Een uitdrukking die we sinds Awarradam van hem hebben overgenomen. En waar we nu thuis nog over spreken.
Evaluatie plannen van de vakantie met BBQ bij Usha en Harvey? Toch niet met dooie kip?
 
We ontbijten samen met de delegatie uit Canada. Om daarna te horen wat het programma voor onze groep is. Door de late thuiskomst van de feestavond in het dorp heeft Ronald zijn programma met bijbehorend kledingadvies niet de avond van te voren kunnen aankondigen.
 
Verrrassing dus. En wat doen we vandaag? Een rustig programma. We gaan stroomopwaarts varen. Hoe we de stroomversnelling gaan passeren is nog een raadsel. Dat weet Ronald ook niet. Daarna varen we een half uurtje om ons op de stroom van het water terug te laten drijven in de boot.
Onderweg gelegenheid tot vissen, aapjes kijken, genieten van de natuur.
 
Kleding advies: goede schoenen, fototoestel en jezelf niet vergeten. Waarschijnlijk gaan we voor de stroomversnelling aan land. Om na een wandeling door het oerwoud aan het eind van de stroomversnelling weer in de boot te stappen. En we ontmoeten meer dan één stroomversnelling op onze route.
 
En de rest van dag gelegenheid tot kaarten, hangmatteren, Parboreren of anders genieten.
Eerlijk gezegd ben je na al die indrukken wel toe wat rust. Om al die geweldige indrukken te verwerken. Het programma van Awarradam steekt goed in elkaar, hoogtepunten maar ook tijdig rustmomenten.
 
Vandaag gaan we ook hangmatteren..maar eerst varen.
 
Rond half tien ligt onze boot weer klaar. Stroomopwaarts in onze boomstam. Eerlijk gezegd ben ik weinig zin in het vele in- en uitstappen van de boot.
 
 
Mijn vreugde is dan ook groot als we onderweg, vlak voor de stroomversnelling, door Ronald wordt aangekondigd: "Het water staat hoog door de vele regen. We gaan proberen om met de boot stroomopwaarts door de stroomversnelling te geraken".
 
Een spannende bezigheid. Onze bootsman, de vader van Harveys nieuwe maatje, is geweldig goed. Hij stuurt onze boomstam dwars door het tegenstribbelde water. Een geweldige ervaring!
 
We hebben een film van dat moment maar die volgt nog. In een apart logje.
 
En we varen verder. De andere stroomversnellingen deren ons niet meer. Door de waterstand zijn die ook niet spannend meer. En we hebben al dagen een groot vertrouwen in onze bootsman.
 
 
 
Na een half uurtje varen wordt de buitenboordmotor uitgezet. En in een rustig relaxed tempo drijven we terug richting Awarradam. Onderweg zien we een toekan en de natuurlijk het veel te bewegelijk, niet te fotograferen, boomtop-aapjes gespuis.
 
We zien weer veel oerwoud...
 
 
 
Moeilijk te zien maar er zit toch echt een toekan op een van de takken van de boom.
 
We zien andere vogels op het water...
 
En genieten van de rust, de geluiden en de omgeving.
 
Dan deelt Ronald het visgereedschap uit. Wie wil mag vissen. De nylondraad is op zijn minst stevig. De haak is giga. Het aas bestaat uit brokken bloedrijk rood vlees. Waar vis je dan op?
 
Op piranha's dus. Gids Ronald vist. Pieter ook. En Pieter heeft als eerste beet.
Maar helaas is zijn piranha hem te slim af. Pieter schrok zich een hoedje toen hij de grote vis zag. Het moment waarop piranha kans zag om zich los te wreken van de haak....
 
Ronald, ervaren, vangt zes exemplaren van die enge vissen. 
 
 
En als je die bekken ziet, de waarschuwingen van de eerste dagen op Awarradam weer in je hoofd laat passeren, dan weet je dat die serieus waren. We dreven en zwommen tussen deze enge bloeddorstige gevallen met onverstelbaar sterke kaken. Ze zijn veel groter dan je zou denken. 
Neem de waarschuwingen serieus. Als jij dan niet doet neemt de piranha jouw wel serieus....
 
Ronald vangt zes exemplaren. Genoeg voor de lunch. En inmiddels zijn we bijna tot ons eiland terug gedreven. Alleen de stroomversnelling scheidt ons van het doel. Maar ook nu weet onze bootsman ons veilig door de versnelling te leiden. Dat is zo'n geweldige ervaring.
 
Weer terug op Awarradam maakt Ronald de vis schoon. Op het trapje naar de rivier.
 
Eerst wordt de vangst bekeken.
 
 
Het zoontje van de bootsman kent die vissen wel. De nog iets levende vis ligt op de grond. En hij stopt voorzichtig een boomblad in de bek van de naar lucht happende vis. Om daarna te tonen dat de vis er een hele hap uit heeft gebeten....
 
Harvey en Usha willen de piranha wel bereiden. Harvey kent wel een lekkere bereidingsvorm.
Iets met kerrie. Die twee duiken de centrale keuken in.
 
Met de schoongemaakte vis...
 
Kok Harvey..
 
aan het werk...
 
 
Vlak voor de lunch komt projectleider Awarradam vragen of zijn Cananda bezoekers iets eerder alleen kunnen lunchen. Ze moeten het vliegtuigje halen. Natuurlijk geen probeem voor ons. Moeten ze zelf weten. En ze krijgen geen Harvey Piranha in Kerrie, die is alleen voor onze groep.
 
De vis smaakt. Al is de vissmaak zelf wel een een beetje vlak. Met veel graatjes. Maar hoe dan ook: we hebben de piranha meegemaakt. Overleefd: zwemmen, vangen en gegeten. 
 
Tijdens de lunch krijgen we onze verkoelende tropische regenbui. Mooi tijd voor wat hangmatteren. En dat doen wij in onze privé-hangmatten. Op de veranda met uitzicht op de rivier. De regen is ook moe. Die stopt er vrij snel mee.
 
De 'stroomtafel', het enige punt op heel Awarradam waar je batterijen en je GSM kunt opladen heeft het druk....
 
Intussen hangmatteren we ....
 
Rond een uur of vijf staat er nog een activiteit op het programma: met de kano varen. We besluiten niet mee te doen. We zijn te voldaan door Awarradam en genieten volop van ons plekje vanuit de hangmat. Wel fotograferen we de actie: Pieter, Mark en Marieke in de kano. 
 
 
 
We eten het laatste avondeten op Awarradam. Eenvoudig maar heel goed en lekker.
Na het eten trek me terug in de hut. Hang de olielamp op de veranda. Ga nog even in het donker genieten van de river en de omgeving. De mannen gaan nog wat kaarten.
 
Door de vochtigheid hangt een een mist tussen de bomen boven de rivier. Een mystiek beeld...
 
Morgen is er alleen tijd om de tas in de pakken. te ontbijten en afscheid te nemen.
Ik lees nog wat en volkomen ontspannen val ik bijna in slaap. 
 
De laatste nacht op Awarradam. Jammer. Dat alle kleren inmiddels vochtig of nat zijn en ik geen enkel schoon goed meer hebt en iedere dag onder de koude douche moet staan deert me helemaal niet meer. Het gevoel en de beleving van Awarradam is veel sterker. Het echte afscheid is pas de volgende dag.
 
Nog geen afscheid van Suriname. Een land waarvan ik vooraf veel verwachtingen had. Soms dacht ik dat ik vooraf te hoge verwachtingen had. Dat het best kon tegenvallen. Maar niets is minder waar. Ondanks de gevaren die er wel zijn maar ook dankzij Usha en vooral de kennis van Harvey is dit de droomvakantie. Nooit eerder heeft een bestemming zo'n indruk gemaakt. 
 
Morgen moeten we echt serieus afscheid nemen van Awarradam. Moeilijk al ben ik ook weer nieuwsgierig naar wat de reis ons verder brengt.
En hoe we afscheid nemen van dit paradijsje lees je in het volgend verslag.
 
Tot dan, tot babbelzzz
Marjannne
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag nemen we afscheid van Awarradam, de gidsen en de medewerkers.
En van onze medereizigers Theo, Marijke, Mark en Marieke. De adressen zijn al uitgewisseld.
Al weten we dat we Mark en Marieke over twee dagen weer zullen zien bij de dolfijntrip.
Dat geldt niet voor Theo en Marijke...
 
Nog een laatste blik op de rivier vanaf Awarradam..
 
Na het ontbijt gaat iedereen zijn tas inpakken en de barrekening betalen bij het hoofd van Awarradam. De tassen, vol met alleen nog maar klamme, vochtige en vieze kleding, mogen we buiten de hut zetten. Het personeel zorgt dat de bagage in de boot wordt geladen.
 
We betalen de drankjes uit deze Jungle-bar:
 
Rond half elf verzamelen we ons voor het afscheid. We maken een fooienpot, de hoed van Pieter gaat rond. Gids Ronald maakt er een officieel gebeuren van. Eerst komen enkele medewerkers trommelen.
 
 
Na het getrommel bedankt Ronald ons uitgebreid voor het bezoek. We zijn altijd weer welkom!
Wij bedanken Ronald en Adaanki. En overhandigen onze fooienpot in de hoed van Pieter. Die wel zijn hoedje terug wil hebben...
 
Dan is het tijd om naar de boot te gaan. Het vliegtuigje zal ons rond twaalf uur oppikken. En het is nog een half uurtje varen naar de 'luchthaven'.
Met de nodige warme omhelzingen en gemeende dankwoordjes nemen we afscheid van al het personeel....
 
 
Voor de laatste keer stappen we in onze holle boomstam.
 
 
 
Die nu weer vol met bagage ligt.
We kijken nog een laatste keer naar het oerwoud, de aapjes, de activiteiten van de bewoners rond de rivier.
 
 
Veel te snel komen we aan bij de 'luchthaven'.
 
Inmiddels hangen er weer dreigende wolken boven de rimboe..
 
Ook boven de 'luchthaven'...
 
Op de 'luchthaven' wordt de bagage uitgelaten en worden we naar de 'vertrekhal' geleid.
 
 
Hier krijgen we nog een laatste lunch. Uiteraard 'dooie' kip met rijst en bonen. Dan is het wachten op het vliegtuigje.
 
Marieke vermaakt de aanwezige kinderen met meegebrachte ballonnen.
 
Ons vliegtuig heeft eerst een andere groep opgehaald van een ander oord in de rimboe. En na een tijdje horen we het gebrom van het vlieggeval.
 
 
Na de landing wordt een deel van de lading uitgeladen: nieuwe spullen voor Awarradam.
Onze bagage wordt ingeladen, we nemen afscheid van Ronald en stappen in het vliegtuigje.
 
 
Het vliegtuigje is echt helemaal vol. Het is drukkend warm en veel ruimte heb je niet. Gelukkig duurt de vlucht maar een uurtje.
 
 
Onderweg zien we weer mooie beelden van Suriname vanuit de lucht...
 
 
 
 
En Paramaribo komt steeds dichter bij...
 
 
Eigenlijk hadden we vooraf verwacht dat we gisteren al zouden terugkeren. Een foutje of misverstand. Maar een dagje langer Awarradam is geen straf. Wij zitten er niet mee. Wel komt nu het programma in gevaar. Vandaag zouden we naar Brownsberg gaan. En voor morgen stond een vrije dag gepland. Dit misverstand heeft er toe geleid dat we de plannen hebben aangepast: de rest van de dag is vrij te besteden. Zodat Harvey en Usha tijd hebben om familie en vrienden te bezoeken. En wij kunnen rusten, winkelen of stappen. Morgen gaan we dan naar Brownsberg. En dan pikken we op zondag het vooraf bepaalde programma weer op.
 
We landen weer op vliegveld "Hoop en Zorg", ofwel "Op Hoop en Zegen". Een rustige landing.
 
 
Al snel hebben we onze bagage en nemen hartelijk afscheid van Theo en Marijke. Die zullen we niet meer zien. Mark en Marieke wel, we groeten tot zondag. Harvey heeft op de 'luchthaven' in de rimboe al een taxibusje geregeld. Die staat buiten al te wachten en brengt ons naar het autoverhuurbedrijf waar we ons eigen busje weer ophalen.
 
We rijden terug naar ons hotel Eco Resort Inn. Voor de derde keer checken we weer in en halen onze bagage op. Dit keer zitten we wat meer verspreid maar nog wel in hetzelfde gebouw. Usha en Harvey gaan direct weer op pad. Zaken regelen voor morgen en familie bezoeken. Met Pieter spreken we af dat we aan het eind van de middag verzamelen bij het terras van ons hotel om samen wat te gaan eten.
 
Dus ploffen we rond een uurtje of vijf neer op het terras van het hotel. Pieter is er ook. Inmiddels is het heel hard gaan regenen: we moeten onze Parbo binnen in de bar drinken.
 
De regen verjaagt ons van het terras...
 
We zitten wat in de boekjes en folders te kijken om te bepalen waar we zullen gaan eten als er ineens een heel bekend gezicht binnen stapt: Marijke van Theo!
 
Ze had wat boodschappen voor Usha (chips en nootjes). Maar Usha was er nog niet. We bieden Marijke een drankje aan maar ze heeft een beter idee. Ze vraagt of wij met haar meegaan naar haar huis. Leuke verassing voor Theo. Ze is met haar auto en even later stappen we daar dan ook in. Na een ritje van 10 minuten staan we voor hun woning. Een heel grote bungalow, voorzien van alle beveilingsapparatuur die je kunt bedenken. Maar dat is dan ook echt nodig, daar heeft Marijke mij al eerder uitgebreid over verteld.
 
Theo is verrast om ons weer te zien. Marijke laat mij het hele huis zien. We drinken wat en krijgen nog een lekker hapje. Inmiddels hebben we Usha een SMS gestuurd: we zitten bij Theo en Marijke. Komen jullie ook?
 
En zo staan een uurtje later ook Usha en Harvey in de woonkamer van Marijke en Theo. We besluiten met zijn allen uit eten te gaan. Theo kent een uitstekend restaurant, hij belt even met de kok van de keuken of we nog terecht kunnen. En dat kan. 
 
We gaan met ons busje op pad, naar het restaurant 'Garden of Eden'. Het ligt helemaal in een van de buitenwijken van Paramaribo. En het is een prachtige locatie. Met uitstekend Thais eten.
 
 
 
 
 
Na een heel onverwachte en uiterst gezellige avond rijden we terug naar de andere kant van Paramaribo. We nemen opnieuw afscheid van Marijke en Theo en zetten hen voor de deur af. Als we zeker weten dat ze binnen zijn gaan wij verder naar ons hotel.
Harvey gaat nog stappen, hij heeft nog afspraken. Wij niet, wij duiken vermoeid ons bed in...
 
Morgen naar Brownsberg....zal die dag ook zo verrassend worden?
 
Dat lees je in het volgende verslag.
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag staat een tochtje naar Brownsberg op het programma.
We ontbijten met zijn allen buiten. Maar tijdens het ontbijt heeft Harvey een mededeling: er wordt afgezien van de tocht naar Brownsberg. Hij heeft gisteren van vele vrienden en familie de goede raad gekregen niet met een busje naar Brownsberg te rijden. De wegen zijn nu door de vele regenval ongeschikt en spiegelglad. Het is bergopwaarts en er zijn steile afgronden naast de weg. De weg tot aan het grote stuwmeer, Brokopondo, is wel goed te berijden maar daarna wordt het ondoenlijk. Veel te gevaarlijk.
 
We gaan wel de richting Brownsberg op maar bij het grote stuwmeer zullen we Berg en Dal bezoeken. Een park aan de rivier waar veel te doen is.
 
Wij vinden het prima. Maar eerst gaat Harvey het busje ruilen want volgens hem zijn de remmen niet in orde. Hij komt terug met een groter, wel wat ouder exemplaar. We hebben nu echt een zee aan ruimte. Op naar Berg en Dal.
 
Onderweg bij Lelydorp slaan we onze lunch in die we later in Berg en Dal zullen opeten.
Het weer is inmiddels erg slecht geworden. Het hoost.
Nog een stop want de radio in het busje werkt niet. De CD speler wel. Dus kopen we onderweg een paar CD's. Bij een Chinees voor amper een euro per stuk. Natuurlijk een kopie maar de winkel verkoopt ook niets anders. En dan blijkt dat de CD speler het ook niet doet. Maar wat maakt het uit...
 
In de CD/DVD winkel tref je geen enkel orgineel exemplaar aan...
 
Het busje rammelt behoorlijk maar laat ons niet in de steek.
Het weer is slecht.....
 
 
En rond twee uur in de middag bereiken we Berg en Dal. Maar we rijden eerst een stukje door om het stuwmeer in Brokopondo te bekijken. Gelukkig is het inmiddels droog geworden.
 
 
Het meer is gigantisch groot, zo groot als de provincie Utrecht. Er staan op sommige plaatsen bomen in het meer waarvan de toppen boven het water uitsteken. Helaas zien we daar weinig van, dat kon je wel zien in Brownsberg. 
 
 
 
 
Na een foto-stop keren we om en gaan naar Berg en Dal. Via de brug steken we de rivier over, de rivier waaraan Berg en Dal ligt.
 
Bij Berg en Dal is het heel rustig. Zijn we de enige bezoekers? Dat nog net niet. Maar druk is het niet.
Na het betalen van de entree besluiten we deel te nemen aan de wandeling naar de oude slavenplantage. Een van de personeelsleden zegt dat je beter niet op slippers aan de wandeling kunt deelnemen. En een lange broek is ook aan te bevelen. Hier zijn we dus niet echt op gekleed.
Het is een wandeling van anderhalf uur.
 
De wandeling start om drie uur. En hebben we nog een kwartier om onze meegebrachte lunch op te eten. Er komt een gids die vraagt of wij ook meegaan? Ik informeer of het gaat om een steile en moeilijke wandeling. Ja, maar je krijgt stokken mee en het kan glad zijn door de regen...
En besluiten we om niet mee te gaan. Hier zijn we niet op berekend en niemand heeft zin om dit risico te nemen. We krijgen keurig ons geld terug.
 
We lopen nog wat rond op Berg en Dal. Het is vast leuk, zeker als het goed weer is en je er op bent voorbereid. Je kunt je tussen de boomtoppen aan een touw tussen de bomen over de rivier laten glijden. Of in een kano over de rivier peddelen.
 
Berg en Dal...
 
 
 
 
 
Op het park zien we ook de huisjes die je kunt huren.....
 
 
 
 
 
 
 
Ze zullen deze huisjes toch niet echt verhuren?
We zien nog een grappig brugje dat van de ene boom ......naar de andere boom loopt!
 
 
Wij houden het snel voor gezien en besluiten weer terug te gaan naar Paramaribo. Doen we daar wel wat anders.
 
Als we het park uitrijden zie ik om het hoekje een kerkhof. Daar liggen vast de slachtoffers die de bergwandeling met stokken niet overleven...
We rijden terug, de route is mooi. We komen langs verschillende dorpjes en zien de Joden Savanne. Een mooie omgeving. Alleen het weer is minder mooi, het regent inmiddels weer behoorlijk. En zijn we blij dat we de wandeling niet hebben gemaakt!
 
Al is de weg heel goed te berijden, sommige plekken zijn toch wat minder....
 
Terug in Paramaribo staan de straten echt blank van het regenwater! Het regent nog steeds dus gaan we naar een van de grote overdekte mall. Op de Kwattaweg. Harvey zet ons af, hij gaat nog wat vrienden bezoeken en zal ons later oppikken.
 
 
 
 
Usha vertelt ons het programma voor de avond. Als we willen kunnen we met haar en Harvey mee naar een groot familiefeest. De vader van hun Tilburgse buurman is jarig en ook wij zijn genodigd.
Daarna kunnen we gaan stappen.
 
Maar eerst winkelen. We lopen alle winkeltjes af. Hier geen Chinese winkels, wel hetzelfde winkelaanbod als we in Nederland kennen. We ploffen na een uurtje neer op een terras en zien daar een bekend gezicht: fotomodel Kim Feenstra zit een paar tafeltjes verder. Usha probeert een foto te maken maar het fotomodel is niet gediend van een fototoestel en gaat met de rug naar ons zitten. Na het drankje belt Usha naar Harvey. Maar hij zit nu aan de andere kant van de stad. Of we met een taxi naar het hotel kunnen gaan? Dat doen we dan ook, wel dat we na aanraden van Harvey eerst een afspraak hebben gemaakt over de ritprijs. Die trouwens heel goedkoop is.
 
De taxi zet ons keurig af bij het hotel. We bespreken met Usha over de plannen van die avond. Eigenlijk zien wij en Pieter het niet zo zitten om mee te gaan naar het feest waar we toch niemand kennen. Stappen wil Pieter later op de avond nog wel.
 
Usha en Harvey gaan dus samen naar het feest en zullen Pieter zo rond een uur of elf oppikken bij het hotel. Pieter en wij gaan samen in de stad eten. Het Vat, op lopensafstand en in een veilige buurt, bevalt ons wel. Dus gaan we daar weer heen. We eten daar voor de verandering eens geen dooie kip of rijst maar wel friet en hamburger. De heren een grote lap vleesgebraad.
 
We blijven hangen tot een uurtje of elf en lopen dan terug naar het hotel. Met de regencape om want de hemelsluizen staan weer open.
In afwachting van Usha en Harvey, die Pieter zullen oppikken, drinken we nog een Parbo op het terras van het hotel. Pieter wordt rond twaalf uur opgehaald, het feest loopt wat uit. En tegen die tijd zoeken wij ons bed op....
 
Het was een rustig dagje. Veel regen. En we hadden ook niet zo heel veel zin om echt dingen te doen. Een groot verschil met Awarradam. Een plekje dat ik wel miste en ik denk dat ik niet de enige was.
 
Morgen is onze laatste hele dag in Suriname. Zien we weer bekende gezichten en staat er nog een excursie op het programma....
 
Tot het volgende verslag.
Tot Babbelzzz
Marjanne 
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag is het onze laatste hele dag in Suriname. We doen het vandaag rustig aan. Want het is zondag. En Harvey, Usha en Pieter zijn de afgelopen nacht flink op stap geweest.
 
Tijdens het ontbijt hoorden we dat ze vanmorgen, iets na vijf uur, nog wat hebben gegeten op de markt die net open ging. En ze dus niet zo heel lang hebben geslapen....
 
De excursie van deze dag zal pas tegen de avond beginnen. Dus de hele ochtend en middag zijn we vrij. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamers. Usha en Harvey niet, die gaan familie opzoeken. Want nog niet iedereen is bezocht, de koffer met kado's is nog niet leeg.
 
Tegen de middag gaan we zwemmen bij het buurhotel Torarica. Op de parkeerplaats van ons hotel treffen we Pieter, hij komt net terug. Er is geen ligplekje meer in de schaduw en het is heel druk.
Dus draaien wij ook maar om. Het is buiten bloedheet. Maar voor de verandering wel een keertje droog. We zoeken de shaduw maar op in onze hotelkamer, in afwachting van een telefoontje van Usha.
 
En tegen een uurtje of vier in de middag verzamelen we voor ons laatste uitstapje: we gaan de zonsondergang bekijken vanaf een bootje in de rivier en dolfijnen ontmoeten.
 
Met het busje zijn we snel op de plaats van bestemming. En daar zitten ze al op ons te wachten: Mark en Marieke. Van onze Awarradam-toer.
 
Ze logeren in een hotel, midden in het centrum van Paramaribo. We horen de verhalen: hoe ze op straat worden lastig gevallen als Mark met zijn camera rondloopt... Met bedreigingen en al.
Dus komen ze niet verder dan de straten in de buurt van het hotel. Maar verder vinden ze het wel erg leuk. In afwachting van het vertrek van het bootje kletsen we elkaar bij. En kijken naar de vangst van sportvissers die hun buit net inladen.....
 
 
 
 
Dan gaan we de boot op. Naast Mark en Marieke nemen er nog drie andere mensen deel aan de excursie. De gids is erg aardig, een rustige jongen.
 
 
Dit is ons bootje...
 
We varen de rivier op en al snel krijgen we de eerste drankjes van de gids aangeboden.
En chips.
 
Onderweg......
 
zien we bootjes in de haven, veel water (de rivier is heel breed) en prachtige wolken....
 
 
 
 
Nu is het wachten op de dolfijnen. En in de monding van de rivier zien we de eerste exemplaren.
Het is heel erg leuk om deze vrolijke vissen rondom de boot zien te duikelen...
 
We roepen "Flipper" en weer verschijnen er nieuwe dolfijnen....
Al zijn deze nauwelijks te fotograferen.
 
 
 
Dan draait de boot om. We varen naar een oude plantage.
 
 
Hier stappen we uit de boot.
We gaan naar een overdekt terras waar heerlijke snacks op ons staan te wachten.
 
Op het terras loopt ook een rare snuiter rond: een heuse tamme capibara, een soort reuzencavia.
Hij vindt het geweldig om op je hand te zuigen. En cola te drinken.
 
Daarna lopen we nog wat rond door het dorpje. Het is een eenvoudig dorpje. De hele bevolking hangt wat rond op straat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Na een kwartiertje lopen moeten we ons weer melden bij de boot. We zullen langzaam terug varen naar Paramaribo. Onderweg krijgen we nog een drankje aangeboden.
En genieten we van de hele mooie zonsondergang......
 
 
 
 
Toch mooie beelden om de laatste hele dag in Suriname mee te beëindigen.
Harvey zet ons af bij het hotel. Nadat we afscheid hebben genomen van Mark en Marieke, die ook met ons busje zijn meegereden. Harvey zal hen naar het hotel brengen waar zij logeren.
 
We drinken nog wat op het terras van het hotel. Het is inmiddels een uurtje of elf in de avond.
Tijd om te gaan slapen. Nu nadert echt het einde van onze vakantie: morgenavond vliegen we terug naar Nederland.
 
Maar dat lees je nog in het laatste verslag...
Tot Babbelzzz
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
Onze laatste uurtjes Suriname. Want vanavond vliegen we terug naar huis. Om daar een dag later in Amsterdam te landen.....
 
We ontbijten voor de laatste keer in ons hotel Eco Resort Inn.
Het hotel is ons heel goed bevallen. De ligging is perfect. De kamers schoon en netjes. Al rammelt er wel eens een airco maar waar heb je dat niet?
 
 
Vandaag hebben we nog tijd voor de laatste inkopen. Pieter en Harvey willen een hangmat gaan kopen. Het hangmatteren is goed bevallen. Ook Usha wil de schoenwinkels plunderen.
Dus op naar de stad. Ik ga niet mee, ik heb de stad nu wel gezien. Rinus gaat wel mee en maakt nog wat leuke foto's die een mooi beeld van Paramaribo geven. Ondertussen ga ik vast mijn koffer inpakken....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Verder moeten we vandaag het busje inleveren. Het kluisje legen en de rest moet nog de koffers pakken....
 
Uitchecken moet voor 12 uur maar Harvey heeft geregeld dat we kosteloos de kamers mogen gebruiken tot drie uur in de middag.
Tegen drie uur staan Pieter en wij klaar op het terras van het hotel. Nog geen Usha en Harvey te vinden. Toch maar even bellen....Ja, we zijn aan het pakken maar krijgen de koffers niet dicht!
 
Uiteindelijk lukt dat wel en iets na drie uur voegen Usha en Harvey zich bij ons.
De koffers staan klaar...
 
We worden om kwart voor vijf opgehaald. Maar we moeten ook nog wat eten. Dat doen we in het hotel: we bestellen saté met friet. Maar wat duurt het lang voordat die komt...het blijkt dat deze uit het buurhotel moet komen. Precies op het moment dat we willen klagen, we moeten nog een vliegtuig halen, komt een busje aanrijden. Met onze saté...
 
 
 
Harvey vertelt ons dat het op de luchthaven erg druk kan zijn en het heel lang kan duren. Geen wonder dat we ruim vijf uur voor vertrek aanwezig zullen zijn op de luchthaven...Maar als er lange rijen staan zal hij ons binnen leiden via business-class. Tegen betaling van wat SRD kan hij dat regelen want ook daar heeft hij mannetjes...
 
Na deze lunch gaan we maar echt uitchecken. Het lange wachten is nu begonnen.
Precies op tijd komt een busje ons ophalen. Natuurlijk stopt het busje weer na een paar honderd meter bij het buurhotel: er gaan meer mensen terug naar Nederland. De koffers worden via het zijraam in de bus geladen en dan op naar Zanderij, al heet deze luchthaven tegenwoordig de  Joseph Adolf Pengel-luchthaven.
 
Laatste blik op Suriname, zomaar ergens onderweg....
 
Daar aangekomen beginnen we aan de wat ongewone incheckprocedure. Eerst de koffers inchecken en de boardingkaart halen. Dat gaat snel, er is geen rij. Oef, één kilo teveel bagage maar daar wordt niet moeilijk over gedaan.
 
Dan moeten we met Harvey mee, hij leidt ons naar een klein kantoortje met balie in de hoek van de luchthaven. Om op vertoon van de instapkaart een toegang tot de VIP ruimte, de executive club te kopen. Voor 20 dollar krijgen we dan al die uren gratis eten en drinken, zachte bankstellen en dito stoelen, gratis internet, schone wc's en aparte instapservice. Dat doen we dus. Iedereen kan dit kopen alleen weten heel veel mensen niet dat dit mogelijk is. Harvey wel, die maakt er altijd gebruik van. Zijn opa was vroeger directeur van de luchthaven: Harvey weet dan ook veel te vertellen over deze locatie.....
 
Vervolgens verder: de douane. Hier moet je alle aanstekers inleveren, word je uitgebreid gefouilleerd in een apart hokje, dames gescheiden van de heren. In de volgende ruimte word je (hand)bagage wordt helemaal doorzocht... en dan is het klaar.
Op naar de executive ruimte.
 
Een genot om het wachten daar door te brengen. We drinken wat, vullen onze buikjes met naar keuze warm of koud voedsel. Brood, zalm, hartige broodjes, fruit, volledige warme maaltijden, alles is beschikbaar. Geldt ook voor de dranken: van water tot sterke drank. We internetten wat en wachten op een zachte zetel de instapprocedure af. Zo is wachten niet zo erg....ik schrijf vast de eerste regels van mijn reisverslagen.
 
 
 
Dan is het moment daar: we mogen instappen. De reis is lang, bijna negen uur. We krijgen eten aan boord, uiteraard kip. Al kun je ook vis kiezen. En dan maar proberen te slapen, iets wat mij nooit lukt in een vliegtuig. Soms wat doezelen, film kijken, boek lezen, drankje drinken, weer wat doezelen en muziekje luisteren...
 
Als het buiten licht wordt zijn we ergens halverwege de Azoren en Engeland. Nog even geduld en dan verschijnt de kustlijn van Nederland in beeld. Zeeland duidelijk herkenbaar. De daling wordt ingezet en dan gaat het snel. We staan zo aan de grond.
 
Koffers ophalen en naar huis. Nou ja, dat loopt anders als je vanuit Suriname je landje weer wil bewonen. Iedereen wordt gezien als mogelijke drugkoerier. Al direct na de uitgang ontstaan er lange rijen. Je mag alleen binnen als je de juiste antwoorden geeft op de vragen die je worden gesteld. Waar ben je geweest? Wat deed je daar? En waarom? Reis je alleen? Ongeveer een op de vier mensen wordt vervolgens meegenomen voor verder 'onderzoek'. Wij hebben Harvey. Die was het eerst aan de beurt en heeft keurig vertelt dat wij met een groep op reis zijn geweest. Wees ook iedereen aan. En zo kwamen Rinus, Pieter en ik snel door deze controle. "Ik ben er ééntje uit de groep van vijf". En ik mocht meteen doorlopen.
 
Usha niet, die stond in een andere rij. Die moest alle vragen beantwoorden.
Daarna de koffers ophalen, eerst weer paspoortcontrole. En vervolgens naar de uitgang. Waar ze weer mensen uitpikken die de bagage mogen openen. Zo ook weer Usha...
 
Terwijl wij op Usha stonden te wachten in de aankomsthal zien we dit:
 
 
 
Hello Goodbye is ook aanwezig! Goodbye Suriname, Hello Amsterdam.
En ondertussen opent Usha aan de andere kant alle koffers...
 
Als we compleet zijn gaan we richting Tilburg. Pieter, Rinus, de buurman van Usha en ik met de trein. Usha en haar buurvrouw met de auto.
In Tilburg worden we opgehaald. En rond klokje vijf uur in de middag zijn we weer thuis.
 
Terug van een geweldige, nooit te vergeten vakantie! Met grote dank aan Harvey voor al zijn geregel. Het was perfect. Zijn vakantie begint nu: door de combinatie reisleiden en vrienden/familiebezoeken heeft hij nauwelijks rust gehad.
 
De evaluatie, met een BBQ zonder dooie kip, staat inmiddels al in onze agenda's gepland.
Onze 1600 foto's uitwisselen met Usha, Harvey en Pieter, iets waar op ons werk geen tijd voor is. En Harvey werkt niet bij ons, dus dat zou ook niet leuk zijn. Deze indrukwekkende reis  moeten we echt als complete groep opnieuw beleven...
 
Tot babbelzzz
Marjanne
 
PS: als alle filmpjes beschikbaar zijn op You-tube zal ik nog een keertje een Suriname logje schrijven.
Lees meer...   (4 reacties)
Laatste tweets
Vakantie Suriname
Vakantie Suriname

In 2011 gingen we met een aantal collega's naar Suriname. Vakantie.

Het werd een vakantie om nooit te vergeten. Hier staat het reisverslag van dag tot dag.

 

Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl