Suriname 2011
Ik ben terug van een geweldige, nooit te vergeten, vakantie. Bestemming Suriname.
 
De komende dagen zal ik steeds een stukje schrijven over deze belevenis. Steeds een van dag tot dag verslag. Er is heel veel te vertellen. Iedere dag beschreven in een apart logje. Onder de rubriek 'vakantie Suriname'.
 
Het is geen standaard alles in één pakketreis. Ook niet georganiseerd door een reisburo. Dit maakt mede dat we een heel bijzondere vakantie hebben beleefd.
 
Eerst maar iets over de aanleiding en de organisatie vertellen. Een aantal jaren geleden werkte ik 25 jaar bij mijn werkgever. Een mooie aanleiding voor een ver-weg vakantie. Mijn man mocht kiezen, het werd Cuba. Nu is hij het 25 jarig feestvarken van de baas en mag ik de bestemming uitzoeken. Moeilijk: Canada, Chili, Zuid-Afrika, Argentinië, Vuurland of toch Mongolië of India.
Ik kreeg plots een ingeving: het wordt Suriname. Zeker te weten!
 
Regelmatig gaan we op stap met wat collega's van het werk. Ook eind vorig jaar. Whiskey proeven in Leiden. Ook Usha (van Surinaamse afkomst) en haar vriend Harvey waren van de partij. Harvey is ook geboren in Suriname en heeft er 25 jaar gewoond. Tijdens het etentje, na afloop van het whiskey proeven, kwamen de vakantieplannen van iedereen ter tafel. Ik vertelde dat ik de bestemming mocht kiezen en serieus zat te denken aan Suriname. Bleek dat Harvey in het verleden vaker reizen naar Suriname heeft georganiseerd. Het reis was geboren. Ook Usha wilde haar land (waar ze sinds klein kind nooit meer is geweest) zien. Harvey bood aan de reis te organiseren. En zo geschieden het ook. Een andere collega, Pieter, had ook belangstelling.
 
Geen standaard reis. Geen ANVR garanties. Maar we vertrouwen Harvey. En dat voor een alles-in-een prijs (inclusief visum, excursies, vervoer gedurende de hele reis) die Suriname-waardig blijkt. Spotgoedkoop dus. Vooral als je het vergelijkt met de standaard reizen die het dubbele rekenen. Harvey is erg handig in onderhandelen, dat zal ook later blijken. Hij spreekt de Surinaamse taal en heeft zijn contacten. Het komt ons soms over alsof hij half Paramaribo persoonlijk kent. Hij heeft overal zijn contactpersonen, zo zal ook later blijken.
 
Er volgen vele mailtjes met informatie, vluchtschema's, een informatiemiddag met filmpjes en uiteraard Surinaamse hapjes, gezamenlijke lunchafspraken op het werk om de laatste tips uit te wisselen, deels gezamenlijk bezoek aan Meditel voor de nodige spuiten en malariatabletten te halen. Harvey regelt voor ons het benodigde visum.
Het reisgezelschap van 5 personen is bijna klaar voor het grote onbekende Suriname avontuur!
 
Hier alvast het oorspronkelijk reisprogramma:
Dag 1:   Amsterdam - Paramaribo
Dag 2:   stadswandeling Paramaribo*
Dag 3:   Galibië, bezoek aan het indianendorp en het schildpaddenstrand*
Dag 4:   Galibië, rondleiding indianendorp en terug naar Paramaribo*
Dag 5:   naar White Beach
Dag 6:   rustdag, vrij te besteden
Dag 7:   kookworkshop
Dag 8:   vertrek naar Awarradam*
Dag 9:   Awarradam*
Dag 10: Awarradam*
Dag 11: Awarradam*
Dag 12: naar Brownsberg
Dag 13: rustdag, vrij te besteden
Dag 14: Dolfijnen spotten in de rivier bij zonsondergang*
Dag 15: terug naar Nederland
 
*Deze activiteiten zijn geboekt en georganiseerd door Mets in Paramaribo. Mets staat voor Movement for Eco-Tourism in Suriname.  (http://www.surinamevacations.com/)
 
Dan volgen nog de laatste tips zoals het afsluiten van een werelddekking voor je reisverzekering, het meenemen van een zaklamp, zonnebrandmiddel, waterdichte tassen voor Galibië en Awarradam, luchtige katoenen kleding inpakkenen vooral geen DEET en Azaron (beiden daar niet verkrijgbaar) vergeten. En nette kleding voor het uitgaan want Surinamers gaan altijd keurig gekleed en opgemaakt uit, weliswaar vaak op slippers. Die moet je ook meenemen en ook een regencape maar die kun je ter plekke eventueel spotgoedkoop aanschaffen. We gaan de grote regentijd meemaken, het kan een natte boel worden.
ORS is niet nodig, suiker en zout zijn volop verkrijgbaar maar cola met een snufje zout werkt ook prima als het nodig is.
 
We krijgen het advies om ieder 500 euro mee te nemen. Dit is ruim voldoende voor de hele reis. Hij zal zorgen dat onze euro's worden omgewisseld naar Surinaamse Dollars. Tegen een hele gunstige koers want ook daar heeft Harvey een mannetje voor!
 
En dan is het zover. De dag van vertrek breekt aan.
Suriname Airways wacht op Schiphol om ons in 9 uurtjes naar Suriname te vliegen!
 
Wordt vervolgd....
Tot reis-Babbelzzz
 
Marjanne
Lees meer...
Bestemming Suriname - dag 1
 
Vandaag staat de vlucht naar Suriname op het programma.
 
We verzamelen in Tilburg bij Usha thuis. Zij en Harvey hebben een vriend en vriendin opgetrommeld die ons voor 15 euro per persoon met twee luxe ruime personenautos zullen afzetten op Schiphol. Mijn vader brengt ons naar Tilburg, waarbij we onderweg Pieter ophalen.
We drinken nog koffie in afwachting van onze chauffeurs. Usha, Harvey en de chauffeurs hebben het zwaar: ze hadden de avond van te voren nog een bruiloftsfeest van familie in Rotterdam. En ze lagen pas rond vier uur in de ochtend op een oor.
 
Het vliegtuig vertrekt om 15.00 uur. We vertrekken rond 11.00 uur uit Tilburg en zonder file komen we iets na 12.00 uur aan op Schiphol. We nemen afscheid van onze chauffeurs. Tijd om in te checken. Ondanks de verhalen van Usha en Harvey verloopt het inchecken heel snel. Er zijn geen wachtrijen. Usha heeft veel handbagage bij (kadootjes voor familie) maar Suriname Airway doet niet moelijk. Je mag maximaal 25 kilo ruimbagage meenemen en 10 kilo handbagage.  
 
Ook bij de douane geen rijen. Dat is nog eens relaxed reizen. We hebben er allemaal veel zin in en kijken uit naar de komende dagen. Spannend.
Maar eerst moeten we tijd tot vertrek zien door te brengen. Winkelen dus. En in een van de winkeltjes treffen we twee collega's: zij zijn voor het werk onderweg naar Australië.
Na het winkelen gaan we een pilsje drinken: om te proosten op de vakantie.
 
Eindelijk kunnen we aan boord. Na een uitgebreide bodyscan. Want bestemming Suriname wordt toch gezien als een drugsgebied.
 
Wachten op de boarding:
 
Dan volgt het lange zitten. De zitplaatsen in het toestel zijn ruim, dat valt niet tegen. We maken kennis met de eerste Surinaamse hap: bami met kip. Die kip en bami zullen we nog vaker ontmoeten op ons bord. En de eerste Parbo: het surinaamse rijstbier. Smaakt heerlijk.
We zitten alle vijf bij elkaar in de buurt. We lezen, kijken films, kletsen en eten wat. De vliegreis duurt lang. We zien Engeland onbewolkt onder ons en veel later de Azoren. En dan zijn we pas op de helft. We zijn zo benieuwd naar Suriname dat de reis eindeloos lang lijkt te duren. Maar na nog wat uurtjes zien we de kust van Suriname. En dan is de reis naar voorheen Zanderij nog maar kort. Als het vliegtuig rustig landt is het buiten inmiddels donker.
 
Hier geen slurf zoals op Schiphol. Gewoon met de trap naar buiten. Het eerste wat opvalt is de zware vochtige, klamme lucht. Je bent meteen bezweet, daar hoef je niets voor te doen. En het regent een beetje. Slechts een voorbode: het grote regenseizoen gaat een dezer dagen aanbreken.
 
 
We passeren de douane, hier wel een lange rij. Het komt heel vreemd over dat alles in het Nederlands staat aangegeven. De mensen ook Nederlands spreken. Terwijl je heel goed voelt dat dit toch echt geen Nederland is.
De koffers en tassen ophalen. Terug naar de vochtige atmosfeer buiten, daar wacht het busje dat ons naar het hotel zal brengen.
 
We krijgen eerst een flesje water. Heerlijk koel. Dan vertrekt het busje richting Paramaribo. Er zijn geen andere reizigers. Onderweg zien we niet veel. Het is donker. Wel merken we dat de wegen in Suriname niet geweldig zijn.
Langzaam komen we in de bewoonde buurt rondom Paramaribo. We zien vooral Chinese winkels, iets wat in Suriname heel gewoon is. Vrijwel de hele handel qua supermarkten is in Suriname in handen van de Chinezen. Ook zien we tempels, die zijn van de Hindoe's die Suriname bevolken. Ook zien we af en toe een moskee. Suriname is duidelijk een smeltkroes: gevolg van de slavengeschiedenis die dit land kent.
 
We rijden door Paramaribo. Een aparte ervaring. De straatlataarns tonen nog wat van de houten huizen. Sommige keurig gerestaureerd en onderhouden. Met als buur een verlaten en vervallen krot. Casino's zijn volop aanwezig. Net als vele winkeltjes, in alle soorten en staat van onderhoud.
Dan het nette deel van Paramaribo: de regeringsgebouwen en het huis van meneer Bouterse. Hij is niet thuis, de vlag is gestreken. We passeren het Uitgaansgebied: tegenover de Torarica hotels.
 
We zijn bijna bij ons hotel: Hotel Eco Resort Inn. Een dochter van het nabij gelegen Torarica Hotel en Casino en het Royal Torarica Hotel. Van beide hotels kunnen we gebruiken van de faciliteiten zoals het zwembad.
We checken in: de administratie van het hotel is een rotzooitje: de namen zijn juist maar verkeerd gecombineerd. Rinus, manlief, staat in de administratie gecombineerd met Usha. Ik met Pieter.
Later blijkt dat dit wel vaker gebeurd maar Surinamers doen er niet moeilijk over.  Er is een kamer voor Pieter, een voor Usha en Harvey en een voor ons. Keurig schone kamers met airco op standje diepvries. Alle drie vlak bij elkaar. We spreken af dat we de koffers en tassen wegzetten, ons wat opknappen en een half uurtje later wat gaan eten.
 
Het is inmiddels zeker 21.30 uur. In Suriname ligt de etenstijd rond 17.00 uur. Het zal dan ook moeilijk worden om nog ergens een hap te eten. Maar we hebben Harvey. Hij belt naar het beste Chinese restaurant van Paramaribo en het is geregeld. We kunnen nog terecht. Het restaurant ligt in de straat van ons hotel, zo'n 500 meter verderop. Toch adviseert de man achter de balie van het hotel ons om een taxi te nemen. Dat doen we dan ook. Harvey belt weer en even later komt een taxibusje ons halen. Dit busje met de chauffeur wordt de komende dagen ons vervoer: hij zal ons overal naar toe brengen. We stappen in en na een paar minuten staan we al weer buiten, voor het restaurant.
 
Toch vreemd om voor zo'n afstand een taxi te nemen. Lijkt. Ik vraag er Harvey naar. De verklaring: het is nu donker en als toerist in het donker ben je in Paramaribo niet veilig. Op een heel klein gebied na, het Uitgangsgebied. Dat slechts bestaat uit een pleintje. Je ziet ook overal op straat politieposten, bewaking voor de huizen en gebouwen. Dit is echt wennen, de stad is zeker niet veilig. Meer crimineel. Usha heeft al met een van haar tantes gebeld en zij waarschuwde ook: de afgelopen week was er weer een Nederlandse toerist beroofd.
En op zo'n moment vraag ik me af: "waar zijn we aan begonnen"?
 
Maar veilig binnen in het restaurant is dat gevoel snel verdwenen. Het eten is lekker, wel veel te veel. De eerste Djogo Parbo komt op tafel. Een literfles Parbo bier met 4 glazen. Usha houdt het op bronwater. De bediening is niet geweldig, dit zullen we vaker meemaken. Klantaandacht is een moeilijk woord. Ze letten helemaal niet op je. En dus duurt het even voordat we kunnen afrekenen.
Wel valt al op dat het eten in Suriname heel goedkoop is. Net als de Parbo's, de taxiritjes...
Omdat onze euro's nog niet gewisseld zijn betalen Harvey en Usha. Dit zal ook vaker gebeuren: er wordt een hele gezamelijke boekhouding bijgehouden. Degene die voldoende geld bij hebben betalen. Alles wordt genoteerd. En ondanks beloftes van Usha, onze 'boekhoudster ter plaatse' vindt de verrekening pas plaats ergens aan het eind van de tweede week. Ach, we zijn in Suriname. Waar maken we ons druk om? We wennen best snel aan de cultuur.
 
Buiten bij het restaurant staat een man met een oranje hesje aan. We zitten aan het raam en kunnen zien wat hij doet. Komt er een auto die wil parkeren dan wijst hij een plek aan. Ga je weg dan houdt hij het verkeer tegen. Met gevaar voor eigen leven want we zijn in Suriname. Dit alles tegen betaling van een paar Surinaamse dollars. Volgens Harvey zijn die mannen geweldig. Hij kent er velen en als hij ergens heen gaat belt hij het mannetje ter plaatse om een parkeerplaatsje vrij te houden!
 
In Suriname is de voertaal Nederlands. En met de geschiedenis van Suriname in het achterhoofd zou je verwachten dat ze aan de rechterkant van de weg zouden rijden. Niet dus. Ze rijden links. Dat is wel wennen.
 
Na het afrekenen belt Harvey onze chaffeur. Die staat met ons busje binnen een paar tellen voor de deur. Of we nog even een korte rondrit willen? Even of de beroemde brug rijden over de Suriname rivier? Natuurlijk doen we dat. En die brug is imposant. Stijl omhoog, daar ga je echt niet overheen fietsen. Erg hoog. Hoog genoeg om regelmatig te gebruiken door mensen die een eind aan hun Surinaams leven willen maken.
 
Aan het eind van de brug draait ons busje weer om. Gaan we terug naar onze diepvries-kamer. De airco zetten we dan ook op een aangenaam luchtverplaatsingsstandje. We duiken ons bed in, zijn snel in dromenland en slapen verschrikkelijk goed. Niet vreemd met een tijdsverschil van 5 uur: in Nederland komt langzaam de zon weer op!
 
Tot babbelzzz, tot dag 2
Marjanne
Lees meer...   (3 reacties)
Na een goede nachtrust worden we op tijd wakker. Na een heerlijke douche met een krachtige straal smeer ik me goed in met DEET. Ik heb tot nu toe nog geen muggensteek opgelopen, dat wil ik graag zo houden. Het zal in de loop van de tijd een dagelijkse routine worden.
 
We gaan ontbijten in de buitenlucht, onder de overkapping. Een uitgebreid buffet. Je komt niets te kort: er is wit en bruin brood, geroosterd brood, bolletjes, zoet brood, cake, worst, ham, kaas, jam, honing, eieren, cornflakes, vers fruit, 2 soorten sapjes (iedere dag andere smaken), koffie, thee, melk, water....te veel om op te noemen. Het smaakt goed. Maar ja, in Nederland is het dan ook al lunchtijd geweest.
 
Vandaag maken we een wandeling door Paramaribo. Met een gids. De zon schijnt uitbundig.
We worden om 09.00 uur opgehaald bij de receptie en de tocht duurt 4 uur.
Na het ontbijt is het tijd om de spullen voor de wandeling te verzamelen en in de dagrugzak stoppen: flesje water, zonnebrandmiddel, zonnebril, kort vestje met lange mouwen (voor het geval de zon echt te veel gaat branden), fototoestel, DEET, de Weg-Jeuk, hoedje en een regencape voor als de hemelkraan wordt opgezet. O ja, en het boekje over Suriname met handige plattegrond.
 
Stipt negen uur komt een busje voorrijden. We stappen in. Harvey gaat nog niet mee, die heeft nog zaken te regelen. En hij kent Paramaribo al op zijn duimpje. Al zal hij voor de gezelligheid zich na zijn bezigheden zich bij ons aansluiten.
Het busje rijdt een paar honderd meter om bij het Torarica Hotel te stoppen. Twee andere heren stappen in, zij gaan ook mee op toer. We krijgen allemaal een flesje heerlijk koel water.
En we vertrekken. Na 50 meter stopt het busje. We moeten uitstappen om het eerste standbeeld  te bewonderen. Er zullen er nog vele volgen.
 
 
We wandelen daarna door naar het naastgelegen huis. Dat wordt flink bewaakt want hier huist het kabinet. 
We steken de weg over. Goed uitkijken, ze rijden hier aan de verkeerde kant van de weg.
Maar de gids loodst ons door het drukke verkeer naar de overkant. We bezoeken de Palmentuin.
Niet echt heel bijzonder. Vroeger werden er nog feesten gehouden maar sinds een van de palmen is omgevallen en een slachtoffer heeft opgeleverd is de Palmentuin verboden gebied voor feestgangers. Toeristen mogen er wel doorheen lopen. Doe dit alleen overdag, in het donker is het onveilig gebied. Maar dat laatste vertelt de gids niet.
 
 
Aan de andere kant van het park treffen we weer een standbeeld. Het staat er als waarschuwing voor ouders: stop geen kinderen in de ijskast! Nou ja: let op je kinderen...
 
 
 
We lopen verder en komen in de nette buurt van Suriname. Wat mooie huizen, diverse bouwstijlen. Ik heb niet geluisterd naar de gids, de vogel op de kop van het standbeeld trok meer mijn aandacht. Dus vraag me niet wat ze vertegenwoordigen...
 
 
Aan de overkant staat de residentie van Meneer Bouterse. Hier woont hij als hij niet op vakantie is. Of niet op buitenlands bezoek is, zoals nu. Hij bezoekt nu Cuba....dat land kennen we ook goed. Wat moet hij in Cuba? Wel een mooi optrekje.
 
 
 
We steken weer de andere weg over. Schuin tegenover de residentie van Meneer Bouterse staat het Fort Zeelandia. Maar eerst staan we stil bij een muurtje waar weer een plakaat hangt. Het volkslied. De gids zingt dit voor ons. Grappig detail: als in de stoep stukken tegels ontbreken dan wordt het zand keurig aangeharkt!
We slaan het pad in naast het volkslied. Aan de rechterkant zien we weer het gebouw van de regering. Bouterse moet veel moeite doen om te laat op zijn werk te komen. Recht voor ons staat een oude vervallen gevangenis. En links van ons staat het fort. Het fort wordt van het regeringsgebouw gescheiden door een klein maar mooi houten gebouw. Hier wordt kunst gemaakt: de 'kunstschool', mooi gelegen aan de oever van de Suriname-rivier.
 
Fort Zeelandia
 
We betreden het fort. Na de mogelijkheid voor een sanitaire stop bekijken we de kelders waar de gevangenen werden verstopt. En de ruimtes die zijn ingericht als museum.
 
De binnenplaats van het fort
 
En dan komen we op een indrukwekkende plaats. Aan de achterkant, met zicht op de Surinamerivier, is een buitenplaats. Op deze plaats hebben de Decembermoorden plaatsgevonden. Ik denk dat iedereen die geschiedenis wel kent...
Er staat een herdenkingsbord. Usha vertelt ons dat ook twee ooms van haar hier zijn vermoord. Ze wijst de namen aan op het bord. Daar word je wel even stil van..
 
 
Ondertussen vaart een bootje over de rivier waarop een opzittende enthousiast naar ons zwaait.
 
We bekijken nog wat stilletjes de andere ruimtes van het fort en vertrekken weer.
Het busje wacht ons op aan de zijkant. Harvey laat telefonisch weten dat hij onderweg is. Hij wil weten waar we nu uithangen en waar we naar toe gaan. We gaan wat tempels bekijken en daarna de kerk waar Peerke Donders zijn rustplaats heeft gevonden. Daar zullen we Harvey treffen.
 
In de bus krijgen we nog een soort sauzijnenbroodje. Van wandelen krijg je trek, dat gaat er wel in. En wat te drinken.
 
We vertrekken, op naar de tempels. Die ze in Suriname in overvloed hebben. Uiteraard zijn ze gesloten voor bezoek want wij hebben ons niet aan de regels gehouden (die kenden we niet). Je mag als bezoeker alleen binnen als het grote hoofd aanwezig is en je zoveel uren geen vlees hebt gegeten. Dus doen we het maar met de buitenkant.
 
 
 
 
 
 
Het bouwen van zo'n tempel is niet eenvoudig. Volgens de wetten van het geloof moet er door verschillende generaties aan worden gewerkt. Dat is een langdurige kwestie. En inderdaad zien we later verschillende half afgebouwde tempels aan de kant van de wegen.
 
Dan gaan we op missie: Harvey ontmoeten. En een van onze Tilburgse collega's die niet mee kon op deze reis heeft ons een opdracht gegeven. Kaarsje opsteken voor Peerke.
 
Peerke ligt in een prachtig gerestaureerd houten kerkje.
Als we dus bus parkeren lacht Harvey ons enthousiast toe door een van de ramen van de kerk.
We zijn weer compleet! Nu de opdracht nog uitvoeren.
 
 
 
 
Onder toezicht van mooie houten beelden voert Usha de opdracht uit. Waarbij Pieter (en wij) het bewijs gevoelig vastleggen.
 
  
 
We gaan weer verder. Met het busje. Naar de centrale markt. We krijgen een waarschuwing van de gids. Geen mensen fotograferen zonder toestemming want dan kunnen ze ontzettend woest worden. Ze denken dat je hun ziel steelt. Onderweg is het heel druk, vooral bij het busstation. Hier staan vrolijk opgepimpte busjes te wachten op passagiers. En die zijn er genoeg.
 
We stappen snel uit en spreken een verzamelplaats af. Wat een indrukwekkende markt.
Tal van onbekende groente en fruit. Ja, kousenband kan ik wel herkennen. En dan de visafdeling, de kippenafdeling. Ruikt niet fris. De eerste etage vol slippers, haarspelden, kammen en andere Chinese spullen. Spotgoedkoop, dat wel. En dan blijkt er buiten, rondom de markt, ook nog een markt te zijn.
 
 
 
 
 
Op de afgesproken tijd verzamelen we weer om te voet verder te gaan. Naar een grote souvenierswinkel. Op advies van Pieter koop ik een paar waaiertjes. Best een goed idee van hem! Harvey duikt intussen bij de buren naar binnen: hij kent echt iedereen in Paramaribo!
 
Dan zijn de vier uurtjes verstreken. Einde wandeling Paramaribo. Onderweg zien we nog tal van gebouwen. In alle staten: van keurig opgeknapt tot heuse bouwval.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
We worden weer thuis afgezet en besluiten om even een rustpauze te nemen. Om daarna weer te verzamelen, dan gaan we ons buurhotel verkennen en een duik nemen in het zwembad.
 
Op zoek naar mijn zwempak besluit ik de rest van mijn kleren maar op te bergen in de kasten. Of dit achteraf gezien een verstandig besluit is... 
 
Aangekomen in het Torarica Hotel gaan we eerst wat eten. Aan de rand van het zwembad op het terras. Ik neem een clubsandwich die goed smaakt. En natuurlijk delen we weer een reuze fles Parbo, een Djogo Parbo.
Dan gaan we op onderzoek uit. Wat heeft dit hotel te bieden? Uiteraard weet Harvey dit wel en hij leidt ons via de tuin naar de steiger en het mooie overdekte terras aan de oever van de rivier.
 
We zien deze lucht....
 
Houden we dit droog? Nee dus. En schuilen op het overdekte deel van de pier.
 
Zodra de druppels minder worden gaan we terug richting zwembad. Op de houten pier vertelt Harvey ons een spannend verhaal: hoe hij hier ooit tijdens een feestje door de bewaking van het terrein werd gezet. Dit is een duur hotel. Sterke drank is ook duur. Dus smokkelden ze zelf flessen mee.
Dat ging goed tot zijn vriend op de pier struikelden en de fles uit zijn jas viel. Kapot. En dat trekt de aandacht...
 
Harvey en Usha nemen afscheid, zij gaan familie bezoeken. Pieter en wij gaan zwemmen. Tussen de druppels door.
 
Maar dat is wel lekker want we moeten nog steeds wennen aan de dampig warme lucht.
Na de duik gaan we terug naar ons eigen hotel.
 
Aan het begin van de avond treffen we elkaar weer om een hap te eten. Het wordt Rotie.
Met de taxi gaan we het centrum in. Het eten is werkelijk spotgoedkoop. En pittig van smaak.
De Parbo moet de brand blussen.
 
We besluiten daarna de straat af te lopen. Harvey voert ons naar een casino. Deze gelegenheden zijn uiterst populair in Paramaribo omdat je daar gratis eten en drinken krijgt. Het maakt niet uit wat je drinkt. En ze hopen allemaal rijk het pand te verlaten.
Usha waagt 10 Surinaamse dollars aan een van de gokkasten. Maar we weten geen van allen hoe dat dit ding werkt en wat de bedoeling is. De lol is er snel vanaf. Binnen een half uur staan we weer buiten waar de taxi wacht. Uiteraard weer geregeld door Harvey.
 
We drinken nog wat op het terras van ons eigen hotel. Morgen gaan we echt op avontuur: naar Galibië. Met een overnachting bij de indianen. Ik vraag of we dan niet moeten uitchecken. Ja, dat is wel de bedoeling! Onze bagage zal in de bagageruimte worden bewaard.
Dus terug op de kamer haal ik alle kleren weer uit de kast. Terug in de tas. Meteen de kleine waterdichte tas gepakt met de spullen die nodig zijn voor de overnachting in Galibië.
We kijken nog even naar BVN om daarna de tweede nacht in Suriname slapend door te brengen. Ondanks het tijdig DEET-en heeft de eerste mug mij te pakken gehad...
Ook zijn mijn schouders een tikje aangebrand door de felle Surinaamse zon maar dat voel ik niet eens meer. Na zoveel indrukken is het heerlijk slapen.
 
Tot babbelzzz, tot dag 3 van onze Surinaamse belevenissen.
Marjanne 
Lees meer...   (5 reacties)
Ik heb al twee nachten heerlijk geslapen in Suriname. We worden vroeg wakker. Maar we gaan vandaag ook vroeg op pad. Afspraak: ontbijten rond 07.00 - 07.30, om 08.00 uur klaar staan bij de receptie. Want dan komt een busje ons ophalen voor de excursie naar Galibië.
 
Opvallend: ik, van nature nachtmens en langslaper, heb er nu helemaal geen moeite mee om vroeg op te staan. Dankzij het tijdsverschil: bij het opstaan slaat in Nederland het middaguur!
Natuurlijk gaan we, als je de tijd met Nederland vergelijkt, ook diep in de nacht naar bed. Maar dat is in Nederland voor mij ook nooit een probleem. Misschien moeten ze in Nederland ook maar eens de klok vijf uur terugdraaien, past prima bij mijn bio-ritme.
 
Na de douche, de zonnebrandcreme- en een half uurtje later de DEET-behandeling ben er klaar voor. Mijn waterdichte tas is gepakt met een extra slip, korte broek, t-shirt korte mouw en een lange mouw, handdoekje, badpak, zaklamp en toiletspullen. En mijn dagrugzakje puilt weer bijna uit van de DEET, Weg-Jeuk, Azaron, water, regencapjes en andere nuttige maar zeker onmisbare zaken.
 
Eerst smullen van het ontbijt.
 
En dan met tas en rugzakje op naar de receptie. Ook nu weer rijdt klokslag 08.00 uur een busje voor. Die vervolgens na een paar honderd meter rijden weer stopt bij het buurhotel Torarica. Zouden de heren van de stadswandeling ook weer meegaan? Nee, het zijn twee blonde jufjes.
In tegenstelling tot de heren stellen ze zich niet voor. We laten het maar zo. Gids Maikel gaat ook mee. En deelt koele flesjes water uit de koelbox uit. Dan rijden we verder.
 
We rijden door een drukke straat. Ochtendspits. Om vervolgens de Suriname rivier over te steken via de Jules Wijdenboschbrug. Ook wel gewoon Surinamebrug genoemd of Bosjesbrug.
Van Meerzorg rijden we via de Oost-West Verbinding door het district Commewijne. Ik ben benieuwd of we in Galibië geraken. Thuis, op internet, las ik dat de weg naar die uithoek van het land bar slecht is. Excursies niet meer doorgaan. Toch zitten wij in het busje.
Al niet veel later voelen we de hobbels en bobbels in de weg. En alle drempels bij iedere school die we passeren.
 
Met z'n allen hobbelen in het busje
 
Als dit alles is valt het wel mee. Tot onze chaffeur een bekende ziet die is verhuisd zonder zijn nieuwe adres achter te laten. Hij stopt de bus. En wat zie ik? Hij draagt een flinke niergordel. Dat is vast niet voor niets. Wat staat ons nog te wachten?
 
Zo hobbelen zo ruim een uurtje door kuilen en gaten. Met behoorlijke vaart. Regelmatig moet het busje aan de andere kant van de weg rijden om schade aan de bodemplaat te voorkomen. Bij de Commewijnerivier stoppen we voor een sanitaire stop, koffie en broodjes. 
 
Maar eerst bekijken we de brug over de rivier.
 
 
Terwijl wij koffie drinken passeert een vrachtwagen ons terras: een doe-het-zelf verhuiswagen. Met de nodige vaart. Zou het glasservies dit wel overleven?
 
We gaan verder, het is nog zeker twee uur rijden. Harvey regelt nog wat blikjes Parbo voor onderweg. Aan de andere kant van de brug staat een controlepost. Hier begint het district Marowijne. De bus moet stoppen, er wordt wat in papieren gekeken en we mogen door.
 
En dan begint het echte hobbelen. Hoe onvoorstelbaar slecht is de weg hier. Niet dat dit voor de chauffeur een reden is om wat rustiger te rijden. Na een tijdje halen we de doe-het-zelf verhuiswagen weer in. Ik weet het nu zeker: dat glasservies ligt aan diggelen.
Inmiddels zien we aan de zijkanten van de weg alleen moerassen en jungle.
 
We steken weer een rivier over. Volgens de gids is dit de diepste rivier van Suriname maar ik twijfel aan zijn woorden. Volgens mij is dit een vertakking van de Commowijne rivier en geldt zijn bewering voor het stuk rivier dat we vele dagen later gaan zien. Maar wat maakt het uit, hier  maak je je daar niet druk om. Aanpassen aan de Surinaamse gewoonte gaat ons goed af. 
 
 
Na een wegafzetting en omleiding, de enige plek in Suriname waar we een richtingsbord met plaatsnamen hebben gezien (is zelfs een tijdelijke oplossing), komen we in een plaatsje: Moengo. Een keurig plaatsje. opvallend veel nieuwbouw. Maar nog niet zo heel lang geleden heeft hier de inlandse oorlog plaatsgevonden. Dit hele gebied heeft er zwaar onder geleden. Moengo is dit nog goed te boven gekomen. Vergeleken met wat we later zullen zien.
 
Moengo is ook kunstzinnig: deze junglekunst zien we onderweg
 
Vanaf Moengo is het niet zo ver meer naar Albina. Wel wordt de weg nog slechter. Onvoorstelbaar slecht. Er zijn volop tekenen van werkzaamheden. Stop en Go mannetjes, machines, omleidingen, noodbruggen. En veel pauzerende werklui. 
 
Dan stopt ons busje. In een voorheen dorpje dat tijdens de inlandse oorlog volledig is uitgemoord. Niet eens zo lang geleden, 1986. Het dorp Moiwana. Een dorpje aan de rand van de jungle. Er is een monument opgericht. Wel heel bijzonder, in de vorm van blokken. De kleine blokjes staan voor de kinderen die zijn omgekomen, de langwerpige voor de mannen, de vierkanten voor de vrouwen en de grote dikke vierkanten blokken voor de zwangere vrouwen. De grote zuil in het midden staat symbool voor de gemeenschap.
 
 
 
We bekijken dit met respect. Daarna krijgen we de gelegenheid voor een natuurlijk sanitair bezoek waar ik graag gebruik van maak. Vervolgens gaan we richting Albina. We zijn er bijna maar dat mag ook wel. Sinds de koffiestop zijn we twee uur verder.
 
Albina is een rommelig plaatsje aan de rivier Marewijne. Aan de overkant ligt Frans Guyana. Met dat land wordt driftig handel gevoerd. Het dorp bestaat voornamelijk uit Chinese supermarkten in een soort industriegebouwtjes waar nooit enig architect aan te pas is gekomen. Maar ook Albina heeft het zwaar gehad in de inlands oorlogtijd. Het plaatsje werd bijna van de kaart geveegd.
 
Albina
 
We pauzeren even. Voor degene die liever ommuurd sanitair zien. Om inkopen te doen. Ik ga voor een echte chinese regencape en slippers. Want veel vertrouwen in mijn Hema-spul heb ik niet. We drinken nog een Parbo in afwachting van het vertrek. Ik verwissel vast mijn wandelschoenen voor mijn nieuwe chinese slippers. We zijn nog niet op de plaats van bestemming. Het busje bijna, wij nog niet. We moeten verder met een bootje. Een soort van holle boomstamboot met buitenboordmotor. De gids heeft hem al aangewezen.
 
Na de Parbo dirigeert de gids ons naar de bus. 5 minuten bussen en onze boot komt dan naar de opstapplaats. Bij de opstapplaats maken we ons klaar voor de boottocht. Op aangeven van de gids houden we de regencapes in de aanslag. Niet voor de regen, maar voor het gespetter. Zegt hij vol overtuiging. Zwemvest aan. Bagage in het bootje. De bagage wordt keurig ondergestopt onder een zeil. En dan zelf aan boord stappen, via het water. Nu kan ik al bijna niet op zulke teenslippers lopen, laat staan op chinese exemplaren die helemaal niet lekker zitten. Maar slipper-lopen in het water op zanderige bodem is voor mij extreem moeilijk. Gelukkig gaat het net goed.
 
De opstapplaats van de boot met ons busje op de achtergrond. Pieter bestudeert zijn chinese regencape.
 
Onze holle boomstam ligt al klaar
 
Het is heerlijk om op zo'n bootje te zitten. De klamme vochtige lucht voel je niet meer door de vaarwind. Echt genieten. Je hebt niet veel fantasie nodig om aan de rand van de rivier de denkbeeldige kaaimannen te zien liggen. Het junglegevoel komt helemaal naar boven. Dit is geen Paramaribo.
 
 
De gidsen zitten voorop. Al heeft het mannetje achter op de boot echt het roer in handen.
 
Dan geraken we in het wat ruiger stuk van de rivier. Valt reuze mee. De verrassing komt echter van boven. Een giga tropische regenbui overvalt ons op de boot. En we moeten toch zeker nog een kwartier tot twintig minuten varen. Zelfs de made-in-china capes uit Suriname zijn niet bestand tegen zoveel nattigheid. Als onze bestemming in zicht komt stop de regen.
 
De echte nattigheid komt toch echt van boven...
 
 
Dan zijn we ineens op de plaats van bestemming. We stappen uit. Mijn teenslipper bleef steken in de rivierbodem maar mijn tenen kunnen hem net redden. Bagage wordt uit de boot getild en aan de kant gezet. Op naar ons nieuw tijdelijk verblijf: Myrysji lodge in Christiaankonde. Indianendorp in het gebied van Galibië. Een houten gebouw, soort jeugdherberg, aan de oever van de rivier.
 
Iedereen is doorweekt...
 
We krijgen kamers toegewezen. Nette kamers. Bed met klamboe, eigen wc en douche. Koud water en stroom tot 23.00 uur. Snel omkleden en de natte kleding op de lijn hangen. Naast de zwemvesten.
 
 
Tijd voor wat ontspanning en Parbo.
 
Na de regenbui zien we hoe prachtig het hier is. Hier wil je toch nooit meer weg!
 
 
Om 17.00 uur verzamelen, dan staat de eerste activiteit op het programma. Een bezoek aan het indianendorp en de plaatselijke dierentuin.
 
Eerste indruk van het dorp.
 
 
De zon brandt op je huid, ondanks het late middaguur. We horen zaken over het dorp. Er wonen circa 900 mensen, verdeeld over twee dorpen. Het dorpshoofd wordt gekozen. Als hij niet goed is voor de bewoners wordt hij uit zijn functie gezet. Dit is al eens gebeurd nadat dat dorpshoofd grootschalig toerisme wilde bevorderen.
De vrouwen in het dorp hebben een eigen boot zodat ze niet afhankelijk zijn van de mannen. De mannen vissen en verkopen de vis aan de overkant: in Frans Guyana. En de vrouwen hebben een eigen gemeenschapshuis. En een winkel waar ze handgemaakte sierraden en ander moois verkopen. Tegen prijzen waar je thuis geen kraal voor kunt kopen. Ik zwicht: tenslotte moet je  vrouwen steunen. Voor het goede doel. Een armbandje: omgerekend nog geen 2,50 euro.
Maar voor hun wel weer een mooie duit in het zakje.
 
Het armbandje, ligt op een boek dat we later hebben gekocht. De foto is als Suriname zelf. Smeltkroes: Indiaans naast de Marrons, alles gaat samen.
 
Daarna gaan we naar de dierentuintje. Wel eentje met veel dieren. Bij een echte indiaan, Ignatius Tapoka. Hij was ooit jager maar heeft zijn leven gebeterd. En de dierentuin gebruikt hij om de kinderen van het dorp te laten leren over dieren.
De toegangsprijs is 6 SRD, omgerekend 1,20 euro. Christiaankonde ontvangt maximaal 3000 toeristen per jaar. Die vrijwel allemaal zijn tuin bezoeken. In onze ogen is de opbrengst per jaar beperkt maar voor deze indiaan en het dorp is het goud.
 
Ignatius Tapoka met zijn brutaalste aap
 
Er zijn tal van dieren. Papagaaien, verschillende loslopende apen die echte apenstreken vertonen, een enge slang, wilde zwijnen met jonkies, een vogelspin, een capibara (soort reuze-cavia), een soort miereneters, een toekan, landschildpad en een luiaard met baby. En een woeste wilde boskat.
 
 
 
 
 
 
 
Iedereen wil een dier knuffelen of vasthouden.
 
Pieter wordt bijna verliefd op mamma-luiaard.
Later komt baby-luiaard uit de emmer en dat is bij hem echt liefde op het eerste snuit:
 
Mamma is ook aardig lui
 
Wie durft deze jongen aan?
 
Harvey geeft het voorbeeld. Pieter volgt later.. 
 
Best een eng ding
 
Deze woeste Wilde Boskat maakt indruk op mij als kattenliefhebber. Al zit hij wel in een veel te klein hok. Ignatius vindt dit zelf ook. Hij is aan het sparen om een groter hok voor hem te bouwen. Toch blijft ik het zielig vinden, zo'n beest in een hokje.
 
 
 
 
En die ene aap is dol op Wilde Boskat-pesten...
 
 
Vooral de onderstaande jongen is dol op apenstreken. Hij probeert kooien te openen, papagaaien op te jagen, bijt de huppelde beesten met lange staart in hun achterste, poseert uitgebreid met een vrucht tussen zijn poten voor mijn camera (foto helaas mislukt) en regelt dat toekan onverwacht op de vlucht kan slaan. Onze kat Mica zou deze aap geweldig vinden, die twee kunnen het vast goed met elkaar vinden.
 
  
 
 
 
 
Maar van de wilde varkens is hij bang, hij krijst de hele boel bij elkaar als hij die ziet. Dat zal Mica nooit doen....
 
Ook de andere loslopende apen vermaken ons prima met hun streken en sprongen. Zodat we veel te lang in de tuin blijven hangen. Veel later in de vakantie zien we dit soort druktemakers nog uitbundig in de echte jungle. Springen ze van tak tot tak.
 
 
 
 
 
En deze jongens zijn ook leuk. Ze babbelen er op los. En zijn zo fleurig en vrolijk..
 
 
 
We moeten echt terug. De rest van het indianendorp bekijken we morgen. Het eten wacht. Al is indiaan Ignatius nog niet toe aan een afscheid. 
Hij drukt ons dan ook op het hart dat we morgen opnieuw welkom zijn om zijn dieren te knuffelen. We hoeven dan niet te betalen.
 
Terug op onze stek maken we nog snel wat foto's van deze veel te mooie omgeving in het bijna avondlicht...
 
Dan is het etenstijd. Rijst, kip, gebakken banaan, kousenband, pannenkoekjes en meer lekkers komt op tafel. Gemaakt door de vrouwen in de keuken.
 
 
We helpen afruimen en hebben nog even rust. Om half acht gaan we weer op pad, Het is dan inmiddels donker. Bestemming is de overkant van de rivier, de zeekant. Illegaal in het donker naar de overkant: Frans Guyana. Om de eieren-eg van de zeeschildpadden te bekijken. Heel spannend.
 
In het donker beklimmen we onze boot. Ik vervloek inmiddels mij chinese slippers. Slipper-lopen is niets voor mij. In het pikdonker varen we de Warowijnerivier over. Met boven ons een sterrenhemel vol met melkwegstelsels. Zwaar indrukwekkend.
 
Aan de overkant, aan de zeekant, schijnt de gids een paar keer snel over het strand. Ze moeten uiterst voorzichtig te werk gaan want zaklampschijnsel kan de leg verstoren. De schildpadden zijn gevoelig voor licht in het donker. Als babyschildpad is licht in het donker het baken om de zee te vinden. Al komt het licht dan van de maan. We stoppen en klauteren in het donker (met toch een beetje zaklamplicht) uit de boot. Ik trek mijn slippers meteen uit en besluit op blote voeten verder te gaan.
We lopen een eindje het strand op en komen bij een heuveltje. Bovenop ligt een reuze zeeschildpad-vrouwtje van ongeveer 1.80 lang.
 
 
Het gat voor haar kostbare eieren heeft ze al gegraven. In het donker kijken we toe, wat gaat ze doen? Ze kreunt, zucht en kermt. Ze is wel in trance en heeft geen oog voor de omgeving. En dan begint de leg. Voorzichtig schijnt de gids wat licht bij. Aan de achterkant zodat het vrouwtje dit zelf dit niet kan zien. Dan glijden haar baby's in wording als golfballetjes in het gat dat ze heeft gegraven.
 
 
Het is een zware klus: ze kreunt steeds harder. Arm beestje, ik heb echt medelijden met haar.
 
Na de leg bedekt ze haar kostbaar bezit zorgvuldig met een stevige laag zand. Met haar achtervinnen stuift ze het in de kuil om beetje voor beetje stevig aan te drukken. Indrukwekkend. Het is net of ze de grond met haar achtervinnen aan het kleien is. Wat is dit geweldig en uniek om te mogen zien.
 
 
De Franse wetenschapper komt langs. Bekijkt met een scanapparaat of ze een chip heeft. En vraagt of ze eitjes heeft gelegd. Hij noteert wat gegevens en gaat weer weg. Dit is wel toerisme maar in de goede zin: met respect voor de natuur, beperkt. Echt eco. Laten ze dit vooral zo houden. Voor het behoud van deze beesten. Zorgvuldig, beperkt  en gecontroleerd.
 
Onze gids gaat op zoek en komt even later terug met 3 baby-schildpadjes die hij in een nest heeft gevonden. Ze kruipen ongecontroleerd en wat wezenloos over de grond. Het zijn de laatste uit het nest, de minst sterke. Eigenlijk bij voorbaat ten dode opgeschreven. Toch begeleiden we ze met een zaklamp richting zee. Moedigen ze aan richting zee te kruipen. Waar de meervallen al op hen liggen te wachten. Van de 1000 jongen schildpadden die het nest verlaten overleven, bereiken maar een paar schildpadden de volwassen leeftijd. Het merendeel wordt al opgegeten tijdens hun eerste kennismaking met de zee. Toch juichen we allemaal als alle drie de schildpadjes zijn ondergedoken in de zee.
 
 
We lopen terug. Ineens staat onze gids stil. Zojuist zijn de eieren van een soepschildpad (zo heten ze echt) uitgekomen. Een spoor van honderden kleine schildpadjes. Op weg naar de zee. Zo lief, zo geweldig. Maar ook bizar als je net hebt gehoord dat na een paar meter eerste zwemles de kaken van de meervallen en ander visgespuis op ze liggen te wachten. Dat is de natuur...
 
 
Zwaar onder de indruk varen we terug naar Suriname, een tochtje van ongeveer 20 minuten. Dit keer zonder regen. Het is heerlijk koel op het water. De sterren in de hemel begeleiden ons.
 
We zitten nog even buiten op de veranda. Deze jongens komen ons vergezellen.
 
Harvey wilde nog iets bijzonders organiseren. Hij heeft gesproken met de gids en de rest van de organisatie. Wat Whiskey gedeeld. Of ze na afloop van het schildpadavontuur een kampvuur willen maken op het strand. Wat vis roosteren. Maar de gevangen vis is deze ochtend naar het buurland gebracht om te verkopen op de markt. Een heel leuk idee, goed bedoeld. Maar iedereen is zo onder de indruk en moe dat de klamboe's al snel in gebruik worden genomen. Zeker door Pieter die zich nu toch niet lekker voelt na deze tocht. Nog voordat het licht in het dorp en in onze lodge uitgaat liggen wij ook onder ons beschermend gaasdoek. Met het getrommel van de indianen op de achtergrond vallen we snel in slaap. 
 
Wel regelt Harvey een andere verrassing voor ons: voor morgen. Dat lees je in het verslag van dag 4.
 
Galibië is geweldig!
 
Tot babbelzzz, tot dag 4....
Marjanne
Lees meer...   (2 reacties)
Dag 4. We zijn in Galibië, de tweede dag Galibië begint. Onze kamer in de lodge is niet erg ruim. Maar voor een nachtje groot genoeg. Wel was het wennen om onder zo'n klamboe te slapen. Echt een heel gedoe om het hemelbed veilig te openen als je midden in de nacht naar het toilet wilt.
 
De eenvoudige kamer. Met eigen badkamer.
 
En na het opstaan in de douche. Brrr, alleen koud water! Opnieuw DEET-en. Ondanks de vele DEET neemt het aantal muggenbulten op mijn lichaam toe.
We pakken de waterdichte tassen in. Onze kleren van gisteren zijn gelukkig droog. We maken ons klaar voor het ontbijt. Om na het ontbijt weer op pad te gaan. Ik ben benieuwd wat we vandaag gaan doen. In ieder geval terug naar Paramaribo.
 
In dit paradijsje begint de ochtend rustig, vredig en mooi...
 
 
Harvey probeert wakker te worden....
 
Na het ontbijt gaan we verder met de dorpentocht. Gisteren bleven we te lang in de dierentuin en hebben we weinig dorp gezien. Dat wordt vandaag goed gemaakt.
We laten de tassen achter in de lodge, die zullen ze voor ons in de boot zetten. 
 
Een laatste blik op de Myrysji Lodge.
 
Via het strand lopen we naar het dorp Christiaankonde. Of heet het dorp waar we heen gaan Langamankondre?
 
 
 
De zeeschildpadden zijn hier erg belangrijk, zullen we merken. Aan het begin van het dorp staat een groot informatiebord.
 
Ook hier bezoeken we een huis van de vrouwen: ze verkopen heel veel kralenkettingen.
En voor het goede doel koop ik nog een ketting.
 
We lopen langs de hoofdweg verder: een breed zandpad. Het loopt van het eerste naar het tweede dorp. Verder zijn er geen wegen. De dorpen zijn alleen bereikbaar via de rivier.
Ooit had iemand het plan om een weg aan te leggen naar de dorpen. En hotels te bouwen. De  dorpsbewoners hebben dit kunnen tegenhouden. Maar goed ook. Nu rijdt er slechts een quad tussen de dorpen.
 
Onderweg zien we dat het dorp heel 'modern' is: er is zelfs een openbaar toilet! Maar volgens de gids is deze al jaren niet meer in gebruik. Het zal je niet verbazen...
 
Het dorp beschikt over verschillende verschillende faciliteiten. Er is een kerkje, een polikliniek, schooltje en ook voor het aanvragen van officiële papieren hoeven de bewoners het dorp niet te verlaten. 
 
 
 
In het gemeenschapshuis krijgt een klas kinderen een presentatie over het belang en behoud van de zeeschildpad. Het komt een beetje vreemd over: voor de presentatie wordt een laptop en heuse beamer gebruikt. Iets wat je niet verwacht in deze omgeving.
 
Een paar honderd meter verder ligt het schooltje. We worden ontvangen door het schoolhoofd. Ze laat ons de kaarten zien die de kinderen hebben gemaakt. Iedere kaart bevat een afbeelding van een zeeschildpad. Keurig gekleurd, beplakt en in sierlijk schrift staan er de groeten uit Galibië op geschreven. Voor een paar surinaamse dollar kun je die kopen. De opbrengst is voor het onderhoud van de school. We besluiten er twee te kopen.
 
Een van de muren is kleurig beschilderd door de kinderen.
 
En we mogen daarna een kijkje nemen in de school. Het zijn half open klaslokalen. Schattig om te zien hoe iedereen in het schooluniform in de klas zit.
 
Het lesprogramma van deze week:
 
We kijken nog een minuutje of tien toe hoe er les wordt gegeven. De juf schijft zinnen op het bord en de kinderen moeten aangeven of deze zinnen kloppen. Zo iets als "Kip eet je met een lepel"...
 
In de kleuterklas gaat het er wat minder serieus aan toe. En het is tijd voor het tussendoortje.
De zakjes, trommeltjes en het drinken komt op tafel. Voor de enkeling waarvan de ouders nalatig zijn geweest of het niet kunnen betalen zet de kleuterjuf toch wat op tafel voor de kleuter.
 
De meisjes in het groen, de jongens in het blauw.
 
En dan is het tijd om dit paradijsje te verlaten. De boot wacht achter het schooltje, op het strand. Onze bagage is al ingeladen.
 
We hijsen ons in het zwemvest om via het water terug te keren naar de gewone wereld.
Dit keer is het droog. Al hebben sommige nu een paraplu of regencape nodig om de zon te weren.
 
Dag prachtig lief en gastvrij Galibië. Ik hoop dat jullie je verborgen paradijsje nog lang in stand mogen houden. Dat jullie nog lang jullie wereld willen delen met eco-toeristen. Op beperkte schaal. Zodat het geen bonte kermis wordt. Bescherm de zeeschildpadden en de dorpen voor massa-toerisme. Mijn geloof en vertrouwen in jullie is groot, het zal niet snel gebeuren. Het ligt niet in jullie aard. Jullie staan heel dicht bij de natuur. 
Leef nog lang en gelukkig samen. In en met die mooie natuur als inspiratiebron. De bron die zo voelbaar is bij jullie. Ik zal deze twee dagen nooit vergeten. Dag Galibië!
 
 
Nu verwacht ik dat we naar de plaats varen waar we gisteren ons bezoek aan Galibië begonnen. Niet dus. We steken de Marowijnerivier over en gaan naar Frans Guyana: het plaatsje St. Laurent au Maroni.
 
Aankomst in St. Laurent au Maroni, je moet een stukje door het water lopen om aan wal te komen. We zijn er tenslotte illegaal want officeel heb je een duur visum nodig..
 
Echt terug de gewone wereld: het verkeer rijdt weer rechts op goede wegen in Franse auto's. Uitkijken met oversteken, dit zijn we al niet meer gewend. De huizen zijn strak en onderhouden. Keurige bloemperkjes en gezellige terrasjes. Waar ze Belgisch bier verkopen.
 
Straat in St. Laurent au Maroni
 
Later hoorde ik dat dit uitstapje niet tot het standaard pakket van de 2-daagse excursie hoort. Nee, het is gisterenavond geregeld. Door Harvey. Eigenlijk kom je hier alleen bij de 3-daagse excursie. Maar Harvey deelt zijn whiskey. Spreekt wat onverstaanbaar Sunimaans. Onderhandelen zit hem in zijn bloed en genen. Vooral als hij zich op zijn geboortegrond begeeft. En krijgt zo veel voor elkaar.
 
Onze Harvey. Vooral door zijn inzet wordt dit de mooiste vakantie van ons leven. Ik schrijf dit veslag achteraf, ik weet wat we nog meer beleven. Maar dat ga ik nu nog niet vertellen...
 
Voordat we neerploffen op een terrasje gaan we eerst de gevangenis bekijken: het 'Camp de la Transportion'. Een gevangenis waar tot levenslang veroordeelde Fransen wachtten op de doorvoer naar een van de gevangenissen op de eilanden. De echte hel, al lieten ze de mensen in dit gebouw al behoorlijk wennen aan die hel. 
Waar Henri Charrière, bekend van het het boek Papillon, ook verbleef. 
 
De gebouwen zijn erg oud. Tijdens de inlands oorlog van Suriname zijn hier veel Surinamers naar toe gevlucht. Nu is het een museum.
 
We dwalen wat rond. Pieter wordt met het uur stiller en witjes. En zieker. Wat paracetamol houdt hem op de been.
 
Impressie van de gevangenis:
  
 
 
 
We zien de plaats waar de doodstraf werd uitgevoerd: die kreeg je als je je niet netjes gedroeg.
En de cel waar Papillon verbleef: zijn naam staat in de vloer gekerfd.
 
We verlaten deze naargeestige omgeving waar we maar één bewoner zien:
 
En nemen verderop in het stadje plaats op een terras. De twee blonde meiden die ook deelnemen aan deze excursie nemen plaats aan het tafeltje naast ons. Zonder te groeten. Zij gaan morgen naar Awarradam, weten we. Wij gaan maandag, als zij weer terug naar Paramaribo keren.
Harvey begint te vertellen over de kleine vliegtuigjes die naar Awarradam vliegen. Tenslotte kent hij dat al. Volgens hem zijn het heel oude toestellen. Uit Rusland, alle instructies op het dashboord staan in het Russisch. We maken grapjes over noodsituaties waarbij de pilot dan vliegensvlug in een woordenboek de betekenis van het waarschuwingslampje moet opzoeken. Usha vertelt dat sommige vliegtuigjes verdwijnen, dat komt echt voor. Storten neer in de jungle tijdens hevige regelval en/of onweer. En ze worden nooit meer gevonden.
Ik zie de gezichten van de twee dames, die op gehoorsafstand zitten, flink bleek worden. Ze worden heel stil: wat de rest van de reis zo blijft.
 
Na een half uurtje vertrekken we weer, de boot en Suriname wacht op ons.
 
Onderweg zien we schoolkinderen: die zijn hier niet in uniform. Al hebben sommige groepen wel iets aan dat lijkt op een uniform, een geel t-shirt. Toch een heel verschil met Suriname.
 
Ook hier is het schaafijs heel geliefd. 
 
Te koop voor 1,50 euro. Maar je kunt in dit plaatsje ook betalen in Surinaamse dollars.
En de Nederlandse taal is ook geen probleem, bleek op het terras. Dit alles is te danken aan de dagelijkse handel en smokkel met en tussen het Surinaamse Albina dat aan de overkant van de rivier ligt.
Waar wij nu ook naar toe gaan, met ons bootje...
 
Onderweg naar het bootje...
 
Aan de overkant van de rivier krijgen we een lunch. Bami met kip. Al is in Suriname de bami meestal een soort spagetti. Inmiddels valt de tropische regen weer met bakken uit de lucht.
Na de lunch gaat de bagage het busje in. En wij ook. In Albina centrum hebben we nog even een korte stop. Onze gids blijft daar achter. Harvey deel zijn restant whiskey met de gidsen en regelt nog wat Parbo voor ons, voor op de terugreis. Want die duurt 4 uur.
Over de hobbelige weg, iets wat we inmiddels helemaal waren vergeten.
 
Maar al snel na het verlaten van Albina hobbelen we behoorlijk. De regen maakt de wegen nog onbegaanbaarder....
 
Onze chauffeur doet niet flauw. Het ander verkeer ook niet. Met zo'n 80 kilometer per uur, er zijn tenslotte vele kilometers af te leggen, vliegen we over de hobbels en kuilen. Het busje heeft er geen moeite mee....
 
Onderweg luisteren we naar de radio. Een journalist, meer een cabaretier, stort ruim een uur lang op een komische wijze klachten over Suriname door de boxen. Het is heel vermakelijk en al heel herkenbaar. Wat een land is Suriname. Hij preekt ook over de weg Albina-Paramaribo. Waar wel eindelijk 'aan gewerkt' wordt. Een deel is door Surimaners aangenomen, een deel door Nederland en de rest gaan de Chinezen oplappen. En dat moet ooit allemaal op elkaar aansluiten....
 
We pauzeren bij de brug over de Marowijne. Kort, we willen nu naar huis, naar Paramaribo. Maar niet zonder een blikje Parbo voor onderweg want het is nog bijna twee uur hobbelen.
 
Aangekomen in Paramaribo worden wij het eerst afgezet bij ons hotel: Eco Inn Resort.
En ineens worden de twee blonde meiden spraakzaam: ze willen van Usha weten hoe duur ons hotel is. Want het ziet er wel gezellig uit. Iets wat we later nog eens zullen horen van andere medereizigers naar Awarradam. Nu heeft Harvey de reis op zijn Surinaams geregeld. De Nederlandse touroperators maken vette winsten. Usha zegt diplomatiek dat ze het niet meer weet, dat Harvey dit heeft geboekt. Ze moeten maar even op internet kijken als ze de prijs willen weten...
We wensen de dames nog veel plezier op Awarradam en wij stappen uit.
 
Om voor de tweede keer in te checken in ons hotel. Dit keer krijgen we kamers op de begane grond. Scheelt een hoop tilwerk want 25 kilo bagage is best zwaar.
We halen onze bagage uit de kluis. Pieter geeft aan dat we vandaag niet meer op hem hoeven te rekenen, hij duikt zijn bed in. Harvey en Usha gaan op pad, familie bezoeken en een busje huren zodat we de komende dagen niet meer afhankelijk zijn van een taxi. Wij gaan even rusten en spreken af om later, aan het begin van de avond, samen te gaan eten. Hopelijk geen rijst of bami met kip.
 
Op de afgesproken tijd ontmoeten we Harvey en Usha weer. Harvey weet een leuk nieuw restaurant waar we kunnen eten. Geen kip. Inmiddels heeft hij een busje geregeld. De officiële verhuurbedrijven waren duur volgens hem. Via vrienden heeft hij nu tegen een redelijke prijs een mooi, schoon wit busje geregeld.
 
Links rijden is voor Harvey geen enkel probleem. Tom-tom heeft hij ook niet nodig in Paramaribo en hij leidt ons in het busje naar het enige zandpad in het historisch centrum van de stad. Hier staat restaurant "Spice Quest". Een prachtige zaak, een echte aanrader. In het midden is een openlucht terras. Maar het regent nog steeds. Gelukkig is er nog één tafel vrij in het (overdekte) restaurantgedeelte. De keuze maken uit het menu is moeilijk, alles klinkt heerlijk.
En zo smaakt mijn Oosters klaargemaakte loempia'tjes en kotteletje dan ook. We smullen er op los. Delen een fles goede Chileense rode wijn. En een heerlijk toetje. Alles ster-waardig. Heel duur volgens Surinaamse begrippen: wij betalen omgerekend nauwelijks 25 euro p.p. vor dit genot.
 
 
Harvey rijdt ons met het busje weer naar huis. 
Onze taxi-chauffeur Harvey is galant. Hij rijdt zijn busje voor zodat we niet door de modder en plassen hoeven te lopen. Het toegangspad van het restaurant is immers bestraat, de straat zelf niet.
 
Eenmaal terug bij het hotel verdwijnen Usha en Harvey weer met het busje, ze moeten nog wat dingen regelen voor morgen. En vast nog wat familie en vrienden bezoeken. Wij nemen nog een afzakkertje op het terras van ons hotel. Daarna kijken we of er nog licht brand op de kamer van Pieter. Of hij nog leeft. De kamer is donker, we besluiten om hem niet te storen, hij is vast al in diepe slaap. En ook wij zoeken ons hotelbed op.
 
Ondanks dat we razend nieuwsgierig zijn naar de dag van morgen, we gaan dan White Beach bezoeken, vallen we al snel in diepe slaap.
 
Weer tot babbelzzz: tot op White Beach op dag 5. Extra bijzonder: geen standaard  georganiseerd uitje door een touroperator. Wel een echte Harvey-dag!
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
We zijn al 5 dagen in Suriname. De tijd gaat snel.
Pieter voelt zich vandaag gelukkig weer wat beter. Vandaag staat een bezoek aan White Beach op het programma. We gaan er een rustig ontspannen dagje van maken. Niet geboekt via een touroperator. Wel geheel georganiseerd door Harvey.
 
Na het ontbijt vertrekt Harvey met ons busje, hij gaat het nodige regelen voor het bezoek aan White Beach.
Pieter en mijn man Rinus gaan contact zoeken met Nederland: via internet. In het hotel kan je gratis gebruik maken van internet. Op een kamertje met airco.
 
Pieter aan het internetten:
 
Ik ga terug naar de kamer om vast de zwemspullen in de dagrugzak te stoppen. En daarna nog even rustig wat te lezen. Zodra Harvey weer terug is zal Usha ons bellen.
 
Rond half uur is Harvey weer terug. We gaan naar de parkeerplaats bij de receptie. En maken kennis met Boyke, een vriend van Harvey die ook met ons naar White Beach gaat. Boyke is een heel aardige jongen. Timmerman van beroep met een eigen bedrijfje.
Later vertelt Boyke dat hij de meubels op Awarradam heeft gemaakt. Leuk om te weten omdat we volgende week afreizen naar die plek midden in de jungle.
 
De zon schijnt vandaag weer volop. Het verkeer is weer druk maar we hebben nauwelijks file.
Harvey achter het stuur, Boyke naast hem...
 
Er zijn ook veel mensen op straat. Usha vertelt dat dit komt omdat het bijna weekend is. Iedereen is dan vrolijk en gaat naar buiten. Weekend betekent feesten en uitgaan. Iets waar de Surinamers dol op zijn.  
Het zijn door de week hardwerkende mensen. Zaterdag is het hoogtepunt van de week: op discodreunen of caribische muziek dansen ze er dan op los tot vroeg in de ochtend. Ze maken er echt werk van: mooi gekleed, keurig gekapt en de dames volgesmeerd met make-up. Op zondag bezoeken ze de tempels of kerken. In de kerkjes zingen ze dan uitbundig.
 
Als we door Waterkant rijden, een wijk van Paramaribo langs de Surinamerivier, zien we deze schaafijsverkoper. Schaafijs met de Liefde van Jezus, God, Baby en alle liefde wat de goede man nog meer kon bedenken.
 
We rijden de stad uit. Onderweg bedenkt Harvey dat hij geen mes bij zich heeft. We rijden dan op Highway, de weg richting Zanderij. Omdat Suriname geen snelweg heeft hebben ze deze weg maar omgedoopt tot Highway. Ze kunnen hier heel goed positief denken....
Langs de Highway zijn genoeg Chinese warenhuizen. We stoppen om bij zo'n geval een mes te kopen. En houtskool want we gaan BBQ-en. Harvey en Boyke zijn niet onder de indruk van de service in de winkel: de Chinees begrijpt hen niet, stuurt ze maar ergens heen en de winkel is veel te groot...
 
Na de stop is het nog een half uurtje rijden. We slaan ergens linksaf en komen in een dorpje. We zijn vlak bij White Beach. En dan bedenkt Boyke dat we ook aanmaakblokjes nodig hebben. Bij een kleine supermarkt stoppen we. En een paar minuten later stappen Boyke en Harvey weer in.
Ik merk op: "Hebben we dan ook lucifers?". Waarop Boyke en Harvey elkaar heel snel aankijken en Boyke het busje uit vliegt, terug naar de winkel.
 
Met aanmaakblokjes en lucifers vervolgen we onze tocht. Om na een minuutje of 5 te arriveren bij White Beach. We betalen het entreegeld en rijden het park op. Het is er uiterst rustig, op de grote parkeerplaats staat maar een enkele auto. Later blijkt dat er slechts 5 andere mensen op het park aanwezig zijn: Nederlanders. In het weekend, op zaterdag en zondag is White Beach vol. Met Surinamers.
 
White Beach is een park aan de oever van de Surinamerivier. Met een opgespoten strand. Een stuk van de rivier is afgezet zodat je daar veilig kunt zwemmen zonder enge vissen of slangen te ontmoeten in het water. Er staan hutjes die je kunt huren. En verderop in het park huisjes waar je kunt overnachten. Er is een restaurant, toilet-, douche en omkleedruimte. En wat vermaak in de vorm van een soort botsauto's. We hebben een hut gehuurd op het strand.
 
White Beach, inclusief alle bezoekers (zonder ons dan)
 
De BBQ, een oud vat, wordt aangestoken. En als we de boodschappen zien begrijpen we waarom Harvey de hele ochtend nodig had om dit uitje voor te bereiden. Aan alles is gedacht. Van Parbo tot whiskey, cola en water. Plastic serviesgoed. Servetten. Sauzen in alle soorten en smaken. En een berg vlees voor op de BBQ waar half Paramaribo van zou kunnen eten. En we zijn maar met 6 personen...
 
Onze gehuurde hut...
 
 
Wij nemen een duik in de rivier. Heerlijk is dat! Intussen bereiden Harvey en Boyke het vlees op de BBQ.
 
De BBQ doet het goed!
 
Harvey en Boyke als chef-koks BBQ:
 
 
De rest van de middag kletsen we gezellig met elkaar onder onze hut. Eten, drinken en Pieter 'zont' nog wat in de schaduw.
 
En we kijken wat rond op dit inmiddels verlaten park. Het park heeft personeel, die vervelen zich en spelen er wat op los met de botsauto's.
 
Het spelend personeel...
 
De pieren zijn slecht onderhouden en gevaarlijk: je mag er niet meer op. Je zou denken dat daar een mooie klus wacht voor het personeel. Maar in Suriname heeft ieder zijn eigen taak.
 
Ondanks de barre staat van de pieren zijn sommige plekjes sfeervol aangekleed:
 
Een van de pieren...
 
Ziet er best mooi uit. Maar dit bord aan het begin van die pier is duidelijk..
 
Mooi zicht op de Surinamerivier vanaf het verlaten White Beachstrand...
 
Aan het eind van de middag breken we op. Alles gaat weer in het busje, ook al het overschot aan eten. Boyke zal dit vast meenemen voor vrouw, kind en andere familie.
En ook de zwerfhond op het park krijgt wat lekkers.
 
Vlak voor we vertrekken zie we deze imposante wolkpartij. Zouden we het droog houden?
 
Harvey is nog niet van plan om direct terug te rijden naar Paramaribo. We maken nog een rondje door de buurt en zien het imposante vrachtverkeer dat rijdt rondom de bauxietfabriek. Die monsters kruisen de normale wegen zonder ooit te remmen voor een kruispunt. Je moet dit weten en echt uitkijken want anders gebeuren er echte rampen.
 
Het is echt uitkijken geblazen op het kruispunt in de buurt van de bauxietfabriek...
 
De bezinemeter in het busje daalt naar het uiterste dieptepunt. Het is tijd om om te keren en een bezinestation op te zoeken. En terug te keren naar Paramaribo. Dat doen we dan ook.
 
Terug in Paramaribo, het is dan inmiddels donker, besluiten we nog een terrasje te bezoeken. 
We stoppen bij 't Vat, een barretje met groot terras waar vele Nederlanders komen. Je kunt er, als je wilt, friet met frikandel eten. Of bitterballen. En ze hebben stroompalen met een internet aansluiting via een netwerkkabel die in de paal hangt.
Harvey zet ons af en brengt daarna Boyke naar huis. Hij zal ons later weer oppikken.
 
't Vat is een leuke stek om wat tijd door te brengen. Tegenover het Torarico hotel, ons buurhotel. In een veilige omgeving. Al heeft Harvey ons stevig op het hart gedrukt niet de steeg naast het 't Vat in te lopen: dat is een gevaarlijk gebied. Paramaribo in het donker is op heel veel plaatsen echt niet veilig. Je moet precies weten waar je wel kunt lopen. En vooral welke (delen van) straten je moet ontwijken om veilig thuis te komen.
 
't Vat heeft een podium waarop soms een band speelt. Maar deze avond worden we vermaakt door de leerlingen van de plaatselijke muziekschool. Kinderdeuntjes op de blokfluit. Gespeeld door kleutertjes. Niet om aan te horen, al lopen de ouders als trotse pauwen rond.
We drinken wat rum-cola en andere cocktails. Aan eten denken we niet: de buiken zijn nog goed gevuld.
 
Om beurten bezoeken de heren het toilet. En moeten 0,50 Surinaamse dollars betalen. De toiletjuf heeft steeds geen wisselgeld terug als ze met 1 Surinaamse dollar betalen. En dan moet ik ook. Maar ik ben niet van plan om niet te betalen! Voor de zekerheid krijg ik van Pieter wat kleingeld toegestopt. Ik beweer dat dit niet gebruikt zal worden. Ik loop naar binnen en zie direct het bord: "Toilet 0,50 SRD voor niet terras-gasten". Ik passeer de toilet-juf, groet haar vriendelijk en duik het toilet op. Even later overhandig ik Pieter zijn kleingeld weer. Geen dollar uitgegeven. Pieter begrijpt er niets van. Dus biecht ik na een paar minuten maar op dat er een bordje hangt.
 
Een uurtje of wat later komt Harvey weer opdagen. We hebben nog niet afgerekend. Harvey loopt naar binnen. En komt weer buiten. Wenkt ons: Kom, we gaan. We staan op en steken de weg over, naar ons busje. Harvey betaalt de parkeerjongen, die houdt het verkeer tegen zodat onze bus uit de parkeerplaats kan rijden. Bochtje om en we zijn weer thuis.
 
Ruim een week later, op de luchthaven achter het douane-gedeelte, praten we na over onze vakantie die dan bijna is afgelopen. En komen we tot de conclussie dat we die rekening bij 't Vat nooit hebben betaald! Sorry Vat. Harvey liep wel naar binnen maar hij heeft niet afgerekend. Terwijl wij allen dachten dat hij dit wel had gedaan....
 
Pieter, Usha en Harvey spreken af om die avond nog wat disco's te bezoeken. Wij gaan niet mee, wij drinken nog wat rum-cola bij de bar van ons hotel. We genieten na van onze leuke dag, de eerste dag zonder regen in Suriname. Tevens de laatste droge dag. 
Als wij al uren op één oor liggen komen de stappers om 03.00 uur in de nacht thuis.
 
Morgen wacht ons een dag om vrij te besteden. Wat we doen? Je leest het in het verslag van de zesde dag in Suriname.
 
Tot babbelzzz, tot dag 6.
Marjanne
 
Ps: ik schrijf onze avonturen achteraf, terug in Nederland. Terwijl ik nu luister naar de live-optredens op Pinkpop op Cultura.
Elbow, Goldplay, Kings of Leon. Met dikke spijt. Hadden we toch maar kaartjes voor Pinkpop  gekocht.
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag hebben we een dag vrije dag. Geen programma. De dag die Harvey en Usha echt nodig hebben om hun familie en vrienden te bezoeken. Iets waar ze veel te weinig tijd voor hebben gereserveerd. Wij staan laat op en ontbijten tegen het klokje van 09.30 uur in de ochtend. Pieter is bijna klaar met zijn ontbijt. Usha en Harvey zijn al op pad. Bezig met het uitdelen van hun 20 kilo handbagage die alleen bestaat uit kadootjes...
 
Wat gaan we vandaag doen?
Wat dacht je van een dagje rustig liggen aan het zwembad van Hotel Torarica?
 
En dat doen we dan ook. Pieter gaat nog even internetten en daarna vertrekt hij naar het zwembad. Wij zullen hem daar ontmoeten.
 
Wij gaan naar het ontbijt terug naar de kamer. We doen rustig aan. Pas tegen een uur of een in de middag vertrekken we naar het zwembad. Pieter heeft ligbedden voor ons vrij gehouden.
En mooi plekje in de schaduw.
 
 
 
Maar eerst lunchen op het terras naast het zwembad: een tostie. Lekker.
Pieter eet ook gezellig mee.
 
Dan komt er ineens een tropische plensbui naar beneden. In badkleding deert dit ons niet.
En na de bui komt het zonnetje weer terug.
 
Vanuit mijn ligstoel zie ik een bruidje. Ze is met haar hele hofhouding, inclusief Surinaamse mamma, op pad om foto's te maken. De bruidegom is in geen velden of wegen te bespeuren.
 
 
 
 
Een mooi bruidje en echt Surinaams....
 
Pieter gaat rond een uurtje of drie in de middag terug naar ons hotel. Wij houden het uit tot ongeveer vijf uur in de middag. In de barruimte van het hotel kijken we nog even naar de finale van het voetbalgebeuren. Om daarna wat te rusten tot het diner.
 
De laatste minuten van de voetbal-finale kijken in ons hotel. Behalve wat personeel kijken er andere Nederlanders die vandaag nog Suriname gaan verlaten.
 
Usha en Harvey melden zich weer. Ze zijn terug. Het plan is om vanavond te eten in een Javaans restaurant. Op het afgesproken tijdstip rijdt Harvey ons naar het beste en een van het oudste Javaans restaurant van Paramaribo. Aan de andere kant van de stad.
Een mooie sfeervolle ruimte. Heerlijke gerechten maar veel te veel eten...
 
Harvey krijgt dan de klap van de hamer. De vermoeidheid slaat genadeloos toe. Niet vreemd, hij rent en regelt alles voor ons. En in de gestolen uurtjes, ook in de nacht, ontmoet hij zijn vrienden en familie. Hij kent echt half Paramaribo: zelfs zonder ons zou hij al iedere dag een volle dagtaak hebben aan het bezoeken van de mensen. En dan waren ze vannacht ook nog eens op stap geweest: een 'kroegentocht' van bijna tien uitgaansgelegenheden.
 
We besluiten snel af te rekenen. Dan kan Harvey gaan slapen.
 
Hij zet ons af bij 't Vat, een veilig gebied. Behalve dan de zijstraten maar dat weten we inmiddels. We drinken wat bij 't Vat. Kijken even bij de buren: Starzzz, een disco. Het is tenslotte zaterdagavond, DE uitgaansavond voor de Surinaamse bevolking. Harvey stuurt nog een berichtje: Kijk even bij Torarica: daar is een bar waar vaak ook iets te beleven is. Dat doen we maar dat valt tegen. We zien alleen wat bruiloftsgasten.
 
Usha en Pieter besluiten verder te kijken in de stad. Wij niet, wij gaan de bocht om.
Onderweg worden we aangesproken door een taxi-chauffeur. Maar als we onze bestemming noemen dan knikt hij zijn hoofd en begrijpt onze afwijzing. Die honderd meter zijn veilig te overbruggen. Onderweg staat een heuse bemande politiepost. Gloednieuw, nog geen week in gebruik. Twee hokjes met veiligheidsagenten, aan het begin van de route en het einde van onze route. Halverwege de bewakers op de veranda van het maritiem instituut.
 
Volkomen veilig komen we aan bij ons hotel. Drinken nog een rum-cola op het terras bij de bar. En dan zijn wij ook afgebrand. Zoeken we onze kamer op....
 
Morgen gaan we koken. Bijzonder omdat dit ook weer een Harvey-activiteit wordt. Ik hoop wel dat Harvey even goed rust, hij heeft het heel hard nodig.
 
Tot babbelzzz, tot alweer dag 7 in Suriname.
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag hebben we weer een bijzondere activiteit. Door Usha en Harvey georganiseerd. Eerst inkopen doen op de markt. En daarna koken. Een activiteit die niet mag ontbreken omdat het merendeel van het gezelschap maandelijks de kookclub in Tilburg bezoekt. En deze maand die kookclub moet missen. Maar Usha zal ons alles leren over de Surinaamse keuken.
 
Vriendin Anjali van Usha zal ook van de partij zijn. Anjali woont in Nederland maar is nu ook in Suriname, logeert bij familie. In Nederland bezoekt zij ook maandelijks de kookclub. 
Boyke is ook weer van de partij.
 
Na het ontbijt vertrekken we met het busje. Richting markt want er moeten inkopen worden gedaan. Gisteren hebben we besloten dat we nu GEEN KIP zullen eten. Het wordt vis.
We halen eerst Anjali op. Dan rijden we door naar de markt, ergens aan de buitenrand van Paramaribo. Het is zondag, niet alle markten zijn open. Deze wel.
 
De markt...
 
Usha leidt ons rond over de markt en benoemd alle vreemde groente en het fruit. We kopen uiteraard kousenband. Verder een soort andijvie, tomaten, kruiden, knoflook, uien, wat vreemd fruit, kruiden en de andere benodigdheden. En wat zoet snoepgoed als toetje. De vis halen we ergens anders.
 
Bij een supermarkt aan de Kwattaweg stoppen we voor de laatste inkopen en ontmoeten Boyke weer. Hij heeft zijn zoontje meegenomen. Ook een andere man gaat mee: hij is vriend van de familie waarvan we het huisje en tuin gaan gebruiken. Hij moet toezien dat we er geen rommeltje maken.
 
We slaan de Weg naar Zee in en stoppen bij een sluisje. Hier halen we onze vissen op, die zijn gisteren al geselecteerd door Usha en Harvey en liggen in de koeling op ons te wachten.
Dan rijden we verder over een zandpad, naar het vakantiehuisje met grote tuin en zwembad.  Het is maar een paar minuten rijden. Het huisje ligt midden in de natuur. Er zijn nauwelijks andere huizen te vinden in de omtrek.
 
Mooie omgeving, erg rustig.
 
 
Tot grote teleurstelling van Usha is deze zuurzak-vrucht nog niet rijp:
 
Alle spullen worden uitgelaten. Ook onze BBQ is weer meegenomen, voor het geval het koken op een houtvuur toch niet lukt. En om wat kip te roosteren, Surinamers kunnen blijkbaar maar moeilijk zonder kip.
 
Boyke met zijn zoontje bij de BBQ.
 
De ingrediënten van de markt liggen klaar.
 
Naast een zwembad, een keurig huisje waar we gebruik van mogen maken voor de sanitaire voorzieningen en waaruit we vergeten keukenmateriaal lenen, is er een grote overdekte buitenruimte met een buitenkeuken en flinke tafel. Na het uitdelen van de drankjes beginnen we serieus aan het kookwerk, onder leiding en aanwijzingen van Usha. Ik ben geen keukenwonder (zit ook niet op de kookclub), ik 'knik' en spoel het kousenband. Dat lukt me nog wel.
 
Er wordt hard gewerkt...
 
 
 
 
Boyke maakt op professionele wijze een houtvuur aan.
 
 
Ook maakt hij de vis schoon: met een groot hakmes.
 
Onze vis...
 
We bereiden de vis op twee manieren: krokant gebakken en gesmoord in een tomatensaus.
 
Intussen begint het te storten.
De regen valt in tropische bakken naar beneden.
 
 
Maar gelukkig staat ons houtvuur ook onder een afdak. Daar bakken we onder het genot van wat drankjes de vis. Lekker primitief. Doet we denken aan mijn scoutingtijd.
 
Eerst bereiden we de kousenband:
 
 
Dan is het tijd voor de vis:
 
Het is gezellig zo met zo'n allen, met een drankje, onder het afdak bij het houtsvuur. We vergeten bijna de vis op te eten...  
We smullen van de eerste visvariant bij het houtsvuur; de krokant gebakken vis. Al ben ik niet dol op visjes, deze smaken heerlijk.
 
Pieter maakt het tweede visgerecht:
 
 
Hij smoort de vis. Maar hoe smoor je vis zonder een deksel op de pan?
Harvey heeft de oplossing...
 
Een stuk bananenblad, vers geplukt is perfect voor deze klus...
 
En zo sjouwen ze in Suriname een bloedhete pan...
 
Na het eten, de klok geeft dan al half zes in de middag aan, gaan we opruimen. We laten alles keurig achter. Ik 'poets' nog even de buitenkeuken en Rinus veegt de vloer aan.
 
We hebben nog heel veel vis over, vooral de gesmoorde variant. Niet dat die niet lekker was, het is gewoon veel te veel. We besluiten die vis af te geven bij het sluisje, kunnen de mannen daar ook smullen. Maar eerst nemen we afscheid van 'onze oppasser' en Boyke. Jammer dat we Boyke niet meer zullen zien, het is echt een gezellige en leuke jongen.
 
Voordat we naar ons hotel rijden toont Harvey ons het bede-oord aan het eind van Weg aan Zee. Echt aan de zee. De beelden zijn indrukwekkend. Grote en nog grotere beelden in een parkje met bloemen en palmen.
 
 
 
 
   
 
Er is veel aandacht besteed aan de details:
 
 
Sommige beelden in de tuin zijn huizenhoog...
   
 
Eenmaal thuis lees ik dat daar ook een openlucht crematieplaats is. Geheel volgens Hindoe traditie vinden daar de verbrandingen plaats waarbij de as over zee wordt uitgestrooid.
 
Het is een mooie omgeving...
 
We gaan weer terug naar huis. Anjali is al eerder in de middag vertrokken, weggebracht door Harvey. Ze moest nog een voetbalwedstrijd bezoeken.
 
Onderweg besluiten we het stuk land van Harvey te bekijken, we komen er toch langs. Het moet een flink stuk grond zijn. Een bijna onbegaanbare zandweg vol gaten en plassen ligt voor ons. In de berm branden vuurtjes: rommel die wordt opgestookt. Er rijdt ver voor ons uit een personenauto. Als die door de kuilen komt moet het ons ook lukken.
 
Maar op enig moment staat de personenauto stil. En keren wij om. Harvey heeft zijn lap  grond al in geen twee/drie jaar meer gezien maar zit er niet mee dat dit nu nog langer wordt uitgesteld. Waarschijnlijk is het inmiddels onbegaanbaar en overwoekerd. Deels  moerasgebied geworden. En wie weet wat er voor enge beesten er inmiddels wonen. Het is inmiddels bijna donker, niet dat we die beesten dan zouden opmerken...
 
Via weer andere wegen rijdt Harvey ons door Paramaribo naar huis. Maar ik ken inmiddels de weg. Wat leidt tot enige verbazing bij Harvey. Hij weet dan ook niet dat ik een soort ingebouwde Tom-Tom bezit: een heel goed geheugen als het gaat om wegen en een betrouwbaar ingebouwd kompas voor het juiste richtingsgevoel. Hij vindt het grappig: ik mag de volgende gids spelen...
 
Terug in het hotel gaan Harvey en Usha weer op pad. Met de afspraak dat ze Pieter later ophalen om Paramaribo bij nacht te bezoeken. Ik heb zin in een lekkere cocktail, mijn favoriet: Pinacolada.
Bij de bar op het hotel staat die wel op de kaart. Maar ze verkopen die niet. Dus lopen we naar 't Vat. En drinken daar (veel goedkoper) wel de Pina's. Rond een uur of elf gaan we terug naar het hotel. Morgen wacht het echte hoogtepunt van onze reis: Awarradam.
Op de kamer aangekomen pakken we vast onze waterdichte tas in voor dit vierdaags bezoek. Dat een vijfdaags bezoek werd maar dat wisten we toen nog niet. Je mag maar 6 kilo bagage meenemen, het is een heel gepuzzel om te besluiten wat wel en niet mee kan....
 
Morgen zullen we na het ontbijt weer voor de tweede keer uitchecken. Dus ook de grote tassen worden gepakt. En dan gaan we slapen. We zijn klaar voor het avontuur Awarradam!
 
Tot dag 8: Awarradam.
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...
Spannend: vandaag gaan we naar Awarradam. Een eiland in de rivier Gran Rio, 225 kilometer zuidelijk gelegen in het binnenland. In het Amazone gebied, het echte regenwoud.
We ontbijten en checken uit. De tassen en koffers blijven achter in de bagageruimte van het hotel, alleen een kleine tas (max. 6 kilo bagage per persoon) mag mee. 
 
Om 09.00 uur rijdt een taxi voor. Wij stappen in. Harvey gaat met het busje, dat moeten we onderweg inleveren. Maar eerst laten gaan we wat geld wisselen.
Het busje wordt afgeleverd en met zijn allen in het taxibusje vertrekken we naar het vliegveld "Hoop en Zorg". Door mij enige dagen geleden omgedoopt tot "Op Hoop en Zegen".
 
Daar moeten we ons om 09.15 uur melden bij het gebouwtje van Gum-Air. We worden met bagage naar een wachtruimte gebracht.
 
Een drukke wachtruimte, niet alleen de groep voor Awarradam wacht daar, ook een groep met andere bestemming wacht daar op een vliegtuigje.
 
Krijgen wat te drinken en een broodje. Van gids Nootje, die niet met ons naar Awarradam zal gaan.
 
Hij regelt ook het papierwerk en de bagageafhandeling.
Ons inschrijfforumulier vertoont de namen van Rinus en Usha. En toch liever ik een kopie in van mijn paspoort dat hij vergelijkt met het inschrijfformulier. "Het klopt", zegt Nootje. "Jullie mogen mee". Pieter is zelfs het inschrijfformulier vergeten (waar mijn naam ook op staat) maar ook bij hem klopt alles! Hij mag ook mee.
Alle kopieën van de paspoorten en inschrijfformulieren zijn ingenomen. Iedereen mag mee.
 
In kleine groepjes moeten we met bagage meelopen naar de grote weegplaats. De groep en de bagage nemen dan plaats op de grote weegplek en er worden wat gegevens genoteerd.
De bagage laat je vervolgens achter. Als zo iedereen is gewogen kunnen we beginnen met de boordinstructies. Maar Nootje geeft aan dat we dit deze keer maar overslaan: de DVD speler wil niet meewerken.
 
En zo staan we rond een uurtje of elf buiten. Voor ons staat een klein vliegtuigje.
We stappen in. De bemanning bestaat uit twee personen en er zijn in totaal 9 passagiers.
 
Moeiteloos stijgt even later ons vliegtuigje op.
We hebben mooi zicht op Suriname. Soms wat wolkjes. Het is een rustige vlucht.
 
 
 
 
Na zo'n minuut of vijftig daalt het vliegtuigje. We zien de rivier, de Gran Rio. En het grasveldje waar ons vliegtuigje moeiteloos de landing uitvoert.
 
 
De bagage wordt uitgeladen en wij nemen plaats in de vertrek- en aankomsthal. Een overkapte ruimte met grote tafel en banken. En bezoeken de sanitaire voorzieningen. Echt een andere wereld: Naast de pot staat een emmer water met een bakje: om de toilet door te spoelen.
 
We maken daarna kennis met onze medereizigers. Marijke en Theo, het oudste stel en woonachtig in Suriname. Marieke en Mark, het jonge stel uit Nederland.
Onze gids komt ons begroeten: zijn naam is Ronald. Hij leidt ons naar de rivieroever en deelt de zwemvesten uit. Dan drinken we limonade uit schaaltjes gemaakt van de kalebas. 
 
 
De bagage wordt in de boot gezet. Onze holle boomstam, een korjaal. Met buitenboordmotor.
 
Dan nemen wij zelf ook plaats in de boot.
 
We varen zo'n minuut of 25. En zien na zo'n tien minuten varen al de eerste aapjes in de boomtoppen. Geweldig om te zien. Nauwelijks te fotograferen, dat wel.
 
Ergens springen de apen in de boomtoppen...
 
En de omgeving is mooi, soms duikt een hutje of dorpje op...
 
 
We hebben een droge tocht, geen regen onderweg. Na een bocht verschijnt het eiland Awarradam.
 
Awarradam....
 
Met onze hutjes aan de oever...
 
We meren aan en worden verwelkomd door alle vrouwen van het dorp.
Uitbundig vrolijk omhelzen ze je. In een taal die wij niet verstaan.
 
We moeten ons opstellen in een rij, te beginnen bij de boot. Om zo alle bagage en andere meegereisde spullen voor het dorp zo dicht mogelijk bij de gebouwen te krijgen. Ieder stuk bagage wordt doorgegeven. Zo is de klus snel geklaard.
 
 
Dan zoeken we de bagage op en loopt Ronald met ons naar de hutten. Iedereen krijgt een hut aan de rivier. Pieter zou eigenlijk met Usha en Harvey in één hut verblijven, dat bleek bij de boeking vele malen goedkoper. Maar Ronald biedt Pieter toch een eigen hut aan, er staan er genoeg.
 
De hut, eigenlijk een mooi houten huisje, is eenvoudig maar heel netjes. Bed met klamboe, tafeltje, opbergruimte, badkamer met wastafel, toilet en douche. Alleen koud water.
Een mooie houten veranda aan de rivier met stoelen, tafeltje en heerlijke hangmatten.
 
 
En een waanzinnig mooi uitzicht!
 
Roland verzoekt ons om wat later naar de recreatieruimte te komen. Voor de algemene informatie en kennismaking.
En dat doen we dan ook. In de recreatieruimte is een bar, de jungle-bar. Tijd voor Parbo.
Iedereen stelt zich kort voor aan Ronald. Dan vertelt hij de basisregels. Altijd een zwemvest aan als je in het water gaat. Niet in het water als je een wondje hebt of als je als vrouw de maandelijke periode hebt. Waarom niet? Dat horen we later wel.
Om 08.00 uur ontbijten, in de eetruimte aan de achterkant van de recreatieruimte. Lunch is om 13.00 uur en diner om 17.00 uur.
 
De hutten...
 
Iedere ochtend brengen de vrouwen een thermoskan heet water, tussen 06.30 uur en 7.00 uur. In je hut tref je koffie en thee aan. En koekjes. Iedere avond zetten de vrouwen een brandende olielamp voor je hut. Die mag je de hele nacht laten branden. In de recreatieruimte gaat om 23.00 uur het electrisch licht uit. In de hut is dag en nacht licht maar ben daar zuinig mee. De stroom wordt opgewekt door zonnepanelen en is schaars.
In de recreatieruimte zijn spelletjes en leesboeken te leen. En er hangen een aantal hangmatten: ook daar mag je 'hangmatteren'. Volgens Ronald een bezigheid die erg populair is bij de bezoekers van Awarradam.
 
In de half open recreatieruimte kun je naast 'hangmatteren' ook relaxed van het uitzicht genieten.
 
 
En om 17.00 uur is de eerste activiteit: drijven in de rivier om het eilandje heen.
Tegen die tijd kleden we ons om in zwemkleding. Het drijven is heel erg leuk. Het gaat best snel, de stroming is behoorlijk. We drijven van de ene kant van het eiland naar de andere kant. Sommige maken wel drie 'rondjes'.
 
 
Dan kleden we ons weer aan. Want de volgende activiteit staat op het programma: de rondleiding over Awarradam. We bezoeken dan de centrale keuken. Ronald vertelt dat alleen het personeel met vroege dienst en late dienst op Awarradam zelf verblijft. De rest woont aan de overkant: de lokale bevolking is altijd vrolijk en uitbundig. En ze willen de gasten graag laten genieten van de rust op Awarrdam.
 
De centrale keuken:
 
Ook hier koken ze natuurlijk op een houtvuurtje.
 
Inmiddels begint het echt te regenen, een ware tropische regenbui. De grote regentijd is begonnen. De rondleiding wordt morgen voortgezet.
 
Regen? Een complete stortbui.
 
Ook na het avondeten volgt nog het laatste deel van het programma: Ronald geeft met een beamer een presentatie over de dieren en planten die in de omgeving van Awarradam te vinden zijn. Morgen gaan we een jungletocht maken. Dan zullen we sommige planten en dieren in het echt zien. Gids Adaanki gaat dan ook mee, hij weet alles van de natuur.
 
Gids Ronald met de beamer, klaar voor de presentatie.
 
Na de presentatie zoek ik een boek uit in de kast. En maak een praatje met Marijke.
Ze woont al bijna 25 jaar in Suriname. En van haar hoor ik ook de andere verhalen over Paramabiro. Die stad is echt niet zo veilig als men in reisboekjes wil laten geloven.
Een aantal gaat kaarten. Met Ronald die dol is op het troefspel. En rond een uurtje of tien zoeken we onze klamboe op.
 
Awarradam is echt leuk! 
 
Tot de tweede dag op Awarradam
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...
Als we wakker worden staat er inderdaad een thermoskan heet water voor de deur. Het is weer droog, de zon schijnt weer. We drinken koffie op de veranda met uitzicht op de rivier. En maken ons dan klaar voor de dag en het ontbijt.
Na het ontbijt gaan we op jungletocht. Het kledingadvies van Ronald: lange broek, broek in de sokken, lange mouwen, hoed of petje, stevige schoenen. Waterflesjes, DEET en je fototoestel. En vergeet je zelf niet.
 
Rinus klaar voor de jungle-tocht:
 
Aldus gekleed staan we na het ontbijt klaar. We vervolgen eerst de rondleiding op Awarradam. Zien hoe het regenwater wordt opgevangen. De ruimte waar de was wordt gedaan (met een wasmachine). De bakkerij. En de hutjes waar het personeel met vroege of late dienst verblijft.
 
 
 
Dan stappen we in de boot. Aan de overkant van het eiland moeten we er weer uit. Maar de boot vaart eerst een stukje verder: er zijn apen gehoord. En weer zien we de handige kleine snotaapjes slingeren tussen de takken van de bomen.
 
De plaats waar we uitstappen is hoog en stijl. Maar met hulp van Ronald komen we allemaal veilig uit de boot. De zwemvesten blijven achter in de boot. De wandeling zal zo'n 2,5 uur duren.
 
Adaanki loopt voorop met een groot kapmes. En maakt zonodig het pad vrij. Hij vertelt volop maar spreekt geen Nederlands. Ronald vertaalt alles.
 
 
 
 
We zien veel klein gespuis. Kikkers, kevers, wandelend blad, rupsen, duizendpoten en vooral veel mieren. Voor de grote zwarte mier moet je uitkijken: die schakelt je een dag uit.
En bloemen, paddestoelen, bomen, vruchten en geneeskrachtige planten.
 
 
 
 
Ineens roept Ronald: 'Rennen'. Iedereen volgt zijn advies op en rent achter hem aan. Op het pad bleek een giga groot mierennest aanwezig te zijn. Die over gingen tot de aanval.
Usha en ik meppen met een takje nog een enkele mier van onze sokken. Wat een enge kleine donderstralen..
 
Kort daarna rusten we even. Dit oerwoud lijkt wel een sauna.
 
Niemand houdt het droog.
Wat een vochtig, klamme warmte.
 
Sommige bomen zijn echt gigantisch groot. De bewonders van het dorp beschouwen deze joekels als heilig. Een goede instelling.
We zien de telefoonboom. Handig voor als je bent verdwaald. Klop op die boom en het geluid draagt kilometers ver.
 
   
 
 
We verdwalen niet. En keren weer met de boot terug naar de overkant.
 
Om af te koelen staat een half uurtje later de volgende activiteit op het programma: lunch en daarna zwemmen in de stroomversnelling. Wat hangmatteren. We kleden ons om en vertrekken voor de lunch naar een klein eilandje vlak bij de verderop gelegen stroomversnellingen.
Weer met onze boot: volgeladen met eten en drinken.
 
Het zoontje van de bootsjongen heeft in Harvey een nieuw vriendje gevonden:
 
En zoals gezegd gebruiken we op het eilandje bij de stroomversnelling de lunch.
 
Iedereen neemt na het eten wat rust in een hangmat.
 
 
 
Harvey deelt zijn hangmat met zijn nieuwe maatje: het zoontje van de bootsman.
 
Mooi uitzicht op de stroomversnellingen:
 
 
De rust wordt verstoord door een tropische hoosbui. Dus schuilen we onder de overkapping.
De plaatselijke bewoners storen zich niet aan regen....
 
Na de regenbui wagen Marieke, Marijke, Mark, Theo, Rinus, Pieter en Harvey een duik in de stroomversnelling. Usha en ik blijven aan de kant, we maken foto's. Al is dat moeilijk van zo'n afstand.
 
 
En na de zwempartij pakken we alles weer in en gaan terug naar Awarradam.
Terug op Awarradam wordt duidelijk dat we tot vrijdag op Awarradam blijven. Wij dachten dat we op donderdag weer in Paramaribo zouden zijn. Hadden al vage afspraken om donderdagavond bij 'Havanna' te gaan stappen. En op vrijdag Brownsberg te bezoeken.
In overleg passen we het programma aan. Vrijdag na aankomst in Paramaribo vrij zodat Harvey en Usha familie kunnen bezoeken, zaterdag bezoek aan Brownsberg.
 
Tot het diner zijn we vrij. Marieke helpt in de keuken, de rest trekt zich terug in de hut. Behalve Theo en Marijke: die nodigen ons uit een fles witte wijn met hun te delen. Morgen is Marijke jarig. Ze wordt dan 65 jaar. En de dag voor je verjaardag wordt in Suriname gezien als een belangrijke dag die je moet doorbrengen met vrienden. Het klikt goed en het is gezellig.
 
Na het avondeten komen de muziekinstrumenten tevoorschijn. De trommels. En er wordt gezongen. 
 
Om rond half tien de klamboe weer op te zoeken. We zijn moe, het was een indrukwekkende dag...
 
En wat doen we morgen? Dat lees je in het verslag van dag 10.
 
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...   (5 reacties)
Laatste tweets
Vakantie Suriname
Vakantie Suriname

In 2011 gingen we met een aantal collega's naar Suriname. Vakantie.

Het werd een vakantie om nooit te vergeten. Hier staat het reisverslag van dag tot dag.

 

Categorieën
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl