Suriname: White Beach (dag 5)
We zijn al 5 dagen in Suriname. De tijd gaat snel.
Pieter voelt zich vandaag gelukkig weer wat beter. Vandaag staat een bezoek aan White Beach op het programma. We gaan er een rustig ontspannen dagje van maken. Niet geboekt via een touroperator. Wel geheel georganiseerd door Harvey.
 
Na het ontbijt vertrekt Harvey met ons busje, hij gaat het nodige regelen voor het bezoek aan White Beach.
Pieter en mijn man Rinus gaan contact zoeken met Nederland: via internet. In het hotel kan je gratis gebruik maken van internet. Op een kamertje met airco.
 
Pieter aan het internetten:
 
Ik ga terug naar de kamer om vast de zwemspullen in de dagrugzak te stoppen. En daarna nog even rustig wat te lezen. Zodra Harvey weer terug is zal Usha ons bellen.
 
Rond half uur is Harvey weer terug. We gaan naar de parkeerplaats bij de receptie. En maken kennis met Boyke, een vriend van Harvey die ook met ons naar White Beach gaat. Boyke is een heel aardige jongen. Timmerman van beroep met een eigen bedrijfje.
Later vertelt Boyke dat hij de meubels op Awarradam heeft gemaakt. Leuk om te weten omdat we volgende week afreizen naar die plek midden in de jungle.
 
De zon schijnt vandaag weer volop. Het verkeer is weer druk maar we hebben nauwelijks file.
Harvey achter het stuur, Boyke naast hem...
 
Er zijn ook veel mensen op straat. Usha vertelt dat dit komt omdat het bijna weekend is. Iedereen is dan vrolijk en gaat naar buiten. Weekend betekent feesten en uitgaan. Iets waar de Surinamers dol op zijn.  
Het zijn door de week hardwerkende mensen. Zaterdag is het hoogtepunt van de week: op discodreunen of caribische muziek dansen ze er dan op los tot vroeg in de ochtend. Ze maken er echt werk van: mooi gekleed, keurig gekapt en de dames volgesmeerd met make-up. Op zondag bezoeken ze de tempels of kerken. In de kerkjes zingen ze dan uitbundig.
 
Als we door Waterkant rijden, een wijk van Paramaribo langs de Surinamerivier, zien we deze schaafijsverkoper. Schaafijs met de Liefde van Jezus, God, Baby en alle liefde wat de goede man nog meer kon bedenken.
 
We rijden de stad uit. Onderweg bedenkt Harvey dat hij geen mes bij zich heeft. We rijden dan op Highway, de weg richting Zanderij. Omdat Suriname geen snelweg heeft hebben ze deze weg maar omgedoopt tot Highway. Ze kunnen hier heel goed positief denken....
Langs de Highway zijn genoeg Chinese warenhuizen. We stoppen om bij zo'n geval een mes te kopen. En houtskool want we gaan BBQ-en. Harvey en Boyke zijn niet onder de indruk van de service in de winkel: de Chinees begrijpt hen niet, stuurt ze maar ergens heen en de winkel is veel te groot...
 
Na de stop is het nog een half uurtje rijden. We slaan ergens linksaf en komen in een dorpje. We zijn vlak bij White Beach. En dan bedenkt Boyke dat we ook aanmaakblokjes nodig hebben. Bij een kleine supermarkt stoppen we. En een paar minuten later stappen Boyke en Harvey weer in.
Ik merk op: "Hebben we dan ook lucifers?". Waarop Boyke en Harvey elkaar heel snel aankijken en Boyke het busje uit vliegt, terug naar de winkel.
 
Met aanmaakblokjes en lucifers vervolgen we onze tocht. Om na een minuutje of 5 te arriveren bij White Beach. We betalen het entreegeld en rijden het park op. Het is er uiterst rustig, op de grote parkeerplaats staat maar een enkele auto. Later blijkt dat er slechts 5 andere mensen op het park aanwezig zijn: Nederlanders. In het weekend, op zaterdag en zondag is White Beach vol. Met Surinamers.
 
White Beach is een park aan de oever van de Surinamerivier. Met een opgespoten strand. Een stuk van de rivier is afgezet zodat je daar veilig kunt zwemmen zonder enge vissen of slangen te ontmoeten in het water. Er staan hutjes die je kunt huren. En verderop in het park huisjes waar je kunt overnachten. Er is een restaurant, toilet-, douche en omkleedruimte. En wat vermaak in de vorm van een soort botsauto's. We hebben een hut gehuurd op het strand.
 
White Beach, inclusief alle bezoekers (zonder ons dan)
 
De BBQ, een oud vat, wordt aangestoken. En als we de boodschappen zien begrijpen we waarom Harvey de hele ochtend nodig had om dit uitje voor te bereiden. Aan alles is gedacht. Van Parbo tot whiskey, cola en water. Plastic serviesgoed. Servetten. Sauzen in alle soorten en smaken. En een berg vlees voor op de BBQ waar half Paramaribo van zou kunnen eten. En we zijn maar met 6 personen...
 
Onze gehuurde hut...
 
 
Wij nemen een duik in de rivier. Heerlijk is dat! Intussen bereiden Harvey en Boyke het vlees op de BBQ.
 
De BBQ doet het goed!
 
Harvey en Boyke als chef-koks BBQ:
 
 
De rest van de middag kletsen we gezellig met elkaar onder onze hut. Eten, drinken en Pieter 'zont' nog wat in de schaduw.
 
En we kijken wat rond op dit inmiddels verlaten park. Het park heeft personeel, die vervelen zich en spelen er wat op los met de botsauto's.
 
Het spelend personeel...
 
De pieren zijn slecht onderhouden en gevaarlijk: je mag er niet meer op. Je zou denken dat daar een mooie klus wacht voor het personeel. Maar in Suriname heeft ieder zijn eigen taak.
 
Ondanks de barre staat van de pieren zijn sommige plekjes sfeervol aangekleed:
 
Een van de pieren...
 
Ziet er best mooi uit. Maar dit bord aan het begin van die pier is duidelijk..
 
Mooi zicht op de Surinamerivier vanaf het verlaten White Beachstrand...
 
Aan het eind van de middag breken we op. Alles gaat weer in het busje, ook al het overschot aan eten. Boyke zal dit vast meenemen voor vrouw, kind en andere familie.
En ook de zwerfhond op het park krijgt wat lekkers.
 
Vlak voor we vertrekken zie we deze imposante wolkpartij. Zouden we het droog houden?
 
Harvey is nog niet van plan om direct terug te rijden naar Paramaribo. We maken nog een rondje door de buurt en zien het imposante vrachtverkeer dat rijdt rondom de bauxietfabriek. Die monsters kruisen de normale wegen zonder ooit te remmen voor een kruispunt. Je moet dit weten en echt uitkijken want anders gebeuren er echte rampen.
 
Het is echt uitkijken geblazen op het kruispunt in de buurt van de bauxietfabriek...
 
De bezinemeter in het busje daalt naar het uiterste dieptepunt. Het is tijd om om te keren en een bezinestation op te zoeken. En terug te keren naar Paramaribo. Dat doen we dan ook.
 
Terug in Paramaribo, het is dan inmiddels donker, besluiten we nog een terrasje te bezoeken. 
We stoppen bij 't Vat, een barretje met groot terras waar vele Nederlanders komen. Je kunt er, als je wilt, friet met frikandel eten. Of bitterballen. En ze hebben stroompalen met een internet aansluiting via een netwerkkabel die in de paal hangt.
Harvey zet ons af en brengt daarna Boyke naar huis. Hij zal ons later weer oppikken.
 
't Vat is een leuke stek om wat tijd door te brengen. Tegenover het Torarico hotel, ons buurhotel. In een veilige omgeving. Al heeft Harvey ons stevig op het hart gedrukt niet de steeg naast het 't Vat in te lopen: dat is een gevaarlijk gebied. Paramaribo in het donker is op heel veel plaatsen echt niet veilig. Je moet precies weten waar je wel kunt lopen. En vooral welke (delen van) straten je moet ontwijken om veilig thuis te komen.
 
't Vat heeft een podium waarop soms een band speelt. Maar deze avond worden we vermaakt door de leerlingen van de plaatselijke muziekschool. Kinderdeuntjes op de blokfluit. Gespeeld door kleutertjes. Niet om aan te horen, al lopen de ouders als trotse pauwen rond.
We drinken wat rum-cola en andere cocktails. Aan eten denken we niet: de buiken zijn nog goed gevuld.
 
Om beurten bezoeken de heren het toilet. En moeten 0,50 Surinaamse dollars betalen. De toiletjuf heeft steeds geen wisselgeld terug als ze met 1 Surinaamse dollar betalen. En dan moet ik ook. Maar ik ben niet van plan om niet te betalen! Voor de zekerheid krijg ik van Pieter wat kleingeld toegestopt. Ik beweer dat dit niet gebruikt zal worden. Ik loop naar binnen en zie direct het bord: "Toilet 0,50 SRD voor niet terras-gasten". Ik passeer de toilet-juf, groet haar vriendelijk en duik het toilet op. Even later overhandig ik Pieter zijn kleingeld weer. Geen dollar uitgegeven. Pieter begrijpt er niets van. Dus biecht ik na een paar minuten maar op dat er een bordje hangt.
 
Een uurtje of wat later komt Harvey weer opdagen. We hebben nog niet afgerekend. Harvey loopt naar binnen. En komt weer buiten. Wenkt ons: Kom, we gaan. We staan op en steken de weg over, naar ons busje. Harvey betaalt de parkeerjongen, die houdt het verkeer tegen zodat onze bus uit de parkeerplaats kan rijden. Bochtje om en we zijn weer thuis.
 
Ruim een week later, op de luchthaven achter het douane-gedeelte, praten we na over onze vakantie die dan bijna is afgelopen. En komen we tot de conclussie dat we die rekening bij 't Vat nooit hebben betaald! Sorry Vat. Harvey liep wel naar binnen maar hij heeft niet afgerekend. Terwijl wij allen dachten dat hij dit wel had gedaan....
 
Pieter, Usha en Harvey spreken af om die avond nog wat disco's te bezoeken. Wij gaan niet mee, wij drinken nog wat rum-cola bij de bar van ons hotel. We genieten na van onze leuke dag, de eerste dag zonder regen in Suriname. Tevens de laatste droge dag. 
Als wij al uren op één oor liggen komen de stappers om 03.00 uur in de nacht thuis.
 
Morgen wacht ons een dag om vrij te besteden. Wat we doen? Je leest het in het verslag van de zesde dag in Suriname.
 
Tot babbelzzz, tot dag 6.
Marjanne
 
Ps: ik schrijf onze avonturen achteraf, terug in Nederland. Terwijl ik nu luister naar de live-optredens op Pinkpop op Cultura.
Elbow, Goldplay, Kings of Leon. Met dikke spijt. Hadden we toch maar kaartjes voor Pinkpop  gekocht.

Reacties

dutchmoon op 17-06-2011 12:03
Pinkpop is er volgend jaar ook weer ;-)
Ik vind het verslag dat je schrijft leuker hoor ;-)
En nu maar hopen dat 't Vat het verlies van jullie te boven komt. Wel grappig zo'n miscommunicatie. Tot zover de steunaan de plaatselijke economie/ondernemer
 
Ik ga effe naar de kapper en lees op een ander moment weer verder. Ik geniet enorm van je verslagen. Wetende dat ik over 1,5 maand eindelijk weer eens vakantie heb. Bah wat een naar vooruitzicht
 
 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl