Suriname: Galibië - Paramaribo (dag 4)
Dag 4. We zijn in Galibië, de tweede dag Galibië begint. Onze kamer in de lodge is niet erg ruim. Maar voor een nachtje groot genoeg. Wel was het wennen om onder zo'n klamboe te slapen. Echt een heel gedoe om het hemelbed veilig te openen als je midden in de nacht naar het toilet wilt.
 
De eenvoudige kamer. Met eigen badkamer.
 
En na het opstaan in de douche. Brrr, alleen koud water! Opnieuw DEET-en. Ondanks de vele DEET neemt het aantal muggenbulten op mijn lichaam toe.
We pakken de waterdichte tassen in. Onze kleren van gisteren zijn gelukkig droog. We maken ons klaar voor het ontbijt. Om na het ontbijt weer op pad te gaan. Ik ben benieuwd wat we vandaag gaan doen. In ieder geval terug naar Paramaribo.
 
In dit paradijsje begint de ochtend rustig, vredig en mooi...
 
 
Harvey probeert wakker te worden....
 
Na het ontbijt gaan we verder met de dorpentocht. Gisteren bleven we te lang in de dierentuin en hebben we weinig dorp gezien. Dat wordt vandaag goed gemaakt.
We laten de tassen achter in de lodge, die zullen ze voor ons in de boot zetten. 
 
Een laatste blik op de Myrysji Lodge.
 
Via het strand lopen we naar het dorp Christiaankonde. Of heet het dorp waar we heen gaan Langamankondre?
 
 
 
De zeeschildpadden zijn hier erg belangrijk, zullen we merken. Aan het begin van het dorp staat een groot informatiebord.
 
Ook hier bezoeken we een huis van de vrouwen: ze verkopen heel veel kralenkettingen.
En voor het goede doel koop ik nog een ketting.
 
We lopen langs de hoofdweg verder: een breed zandpad. Het loopt van het eerste naar het tweede dorp. Verder zijn er geen wegen. De dorpen zijn alleen bereikbaar via de rivier.
Ooit had iemand het plan om een weg aan te leggen naar de dorpen. En hotels te bouwen. De  dorpsbewoners hebben dit kunnen tegenhouden. Maar goed ook. Nu rijdt er slechts een quad tussen de dorpen.
 
Onderweg zien we dat het dorp heel 'modern' is: er is zelfs een openbaar toilet! Maar volgens de gids is deze al jaren niet meer in gebruik. Het zal je niet verbazen...
 
Het dorp beschikt over verschillende verschillende faciliteiten. Er is een kerkje, een polikliniek, schooltje en ook voor het aanvragen van officiële papieren hoeven de bewoners het dorp niet te verlaten. 
 
 
 
In het gemeenschapshuis krijgt een klas kinderen een presentatie over het belang en behoud van de zeeschildpad. Het komt een beetje vreemd over: voor de presentatie wordt een laptop en heuse beamer gebruikt. Iets wat je niet verwacht in deze omgeving.
 
Een paar honderd meter verder ligt het schooltje. We worden ontvangen door het schoolhoofd. Ze laat ons de kaarten zien die de kinderen hebben gemaakt. Iedere kaart bevat een afbeelding van een zeeschildpad. Keurig gekleurd, beplakt en in sierlijk schrift staan er de groeten uit Galibië op geschreven. Voor een paar surinaamse dollar kun je die kopen. De opbrengst is voor het onderhoud van de school. We besluiten er twee te kopen.
 
Een van de muren is kleurig beschilderd door de kinderen.
 
En we mogen daarna een kijkje nemen in de school. Het zijn half open klaslokalen. Schattig om te zien hoe iedereen in het schooluniform in de klas zit.
 
Het lesprogramma van deze week:
 
We kijken nog een minuutje of tien toe hoe er les wordt gegeven. De juf schijft zinnen op het bord en de kinderen moeten aangeven of deze zinnen kloppen. Zo iets als "Kip eet je met een lepel"...
 
In de kleuterklas gaat het er wat minder serieus aan toe. En het is tijd voor het tussendoortje.
De zakjes, trommeltjes en het drinken komt op tafel. Voor de enkeling waarvan de ouders nalatig zijn geweest of het niet kunnen betalen zet de kleuterjuf toch wat op tafel voor de kleuter.
 
De meisjes in het groen, de jongens in het blauw.
 
En dan is het tijd om dit paradijsje te verlaten. De boot wacht achter het schooltje, op het strand. Onze bagage is al ingeladen.
 
We hijsen ons in het zwemvest om via het water terug te keren naar de gewone wereld.
Dit keer is het droog. Al hebben sommige nu een paraplu of regencape nodig om de zon te weren.
 
Dag prachtig lief en gastvrij Galibië. Ik hoop dat jullie je verborgen paradijsje nog lang in stand mogen houden. Dat jullie nog lang jullie wereld willen delen met eco-toeristen. Op beperkte schaal. Zodat het geen bonte kermis wordt. Bescherm de zeeschildpadden en de dorpen voor massa-toerisme. Mijn geloof en vertrouwen in jullie is groot, het zal niet snel gebeuren. Het ligt niet in jullie aard. Jullie staan heel dicht bij de natuur. 
Leef nog lang en gelukkig samen. In en met die mooie natuur als inspiratiebron. De bron die zo voelbaar is bij jullie. Ik zal deze twee dagen nooit vergeten. Dag Galibië!
 
 
Nu verwacht ik dat we naar de plaats varen waar we gisteren ons bezoek aan Galibië begonnen. Niet dus. We steken de Marowijnerivier over en gaan naar Frans Guyana: het plaatsje St. Laurent au Maroni.
 
Aankomst in St. Laurent au Maroni, je moet een stukje door het water lopen om aan wal te komen. We zijn er tenslotte illegaal want officeel heb je een duur visum nodig..
 
Echt terug de gewone wereld: het verkeer rijdt weer rechts op goede wegen in Franse auto's. Uitkijken met oversteken, dit zijn we al niet meer gewend. De huizen zijn strak en onderhouden. Keurige bloemperkjes en gezellige terrasjes. Waar ze Belgisch bier verkopen.
 
Straat in St. Laurent au Maroni
 
Later hoorde ik dat dit uitstapje niet tot het standaard pakket van de 2-daagse excursie hoort. Nee, het is gisterenavond geregeld. Door Harvey. Eigenlijk kom je hier alleen bij de 3-daagse excursie. Maar Harvey deelt zijn whiskey. Spreekt wat onverstaanbaar Sunimaans. Onderhandelen zit hem in zijn bloed en genen. Vooral als hij zich op zijn geboortegrond begeeft. En krijgt zo veel voor elkaar.
 
Onze Harvey. Vooral door zijn inzet wordt dit de mooiste vakantie van ons leven. Ik schrijf dit veslag achteraf, ik weet wat we nog meer beleven. Maar dat ga ik nu nog niet vertellen...
 
Voordat we neerploffen op een terrasje gaan we eerst de gevangenis bekijken: het 'Camp de la Transportion'. Een gevangenis waar tot levenslang veroordeelde Fransen wachtten op de doorvoer naar een van de gevangenissen op de eilanden. De echte hel, al lieten ze de mensen in dit gebouw al behoorlijk wennen aan die hel. 
Waar Henri Charrière, bekend van het het boek Papillon, ook verbleef. 
 
De gebouwen zijn erg oud. Tijdens de inlands oorlog van Suriname zijn hier veel Surinamers naar toe gevlucht. Nu is het een museum.
 
We dwalen wat rond. Pieter wordt met het uur stiller en witjes. En zieker. Wat paracetamol houdt hem op de been.
 
Impressie van de gevangenis:
  
 
 
 
We zien de plaats waar de doodstraf werd uitgevoerd: die kreeg je als je je niet netjes gedroeg.
En de cel waar Papillon verbleef: zijn naam staat in de vloer gekerfd.
 
We verlaten deze naargeestige omgeving waar we maar één bewoner zien:
 
En nemen verderop in het stadje plaats op een terras. De twee blonde meiden die ook deelnemen aan deze excursie nemen plaats aan het tafeltje naast ons. Zonder te groeten. Zij gaan morgen naar Awarradam, weten we. Wij gaan maandag, als zij weer terug naar Paramaribo keren.
Harvey begint te vertellen over de kleine vliegtuigjes die naar Awarradam vliegen. Tenslotte kent hij dat al. Volgens hem zijn het heel oude toestellen. Uit Rusland, alle instructies op het dashboord staan in het Russisch. We maken grapjes over noodsituaties waarbij de pilot dan vliegensvlug in een woordenboek de betekenis van het waarschuwingslampje moet opzoeken. Usha vertelt dat sommige vliegtuigjes verdwijnen, dat komt echt voor. Storten neer in de jungle tijdens hevige regelval en/of onweer. En ze worden nooit meer gevonden.
Ik zie de gezichten van de twee dames, die op gehoorsafstand zitten, flink bleek worden. Ze worden heel stil: wat de rest van de reis zo blijft.
 
Na een half uurtje vertrekken we weer, de boot en Suriname wacht op ons.
 
Onderweg zien we schoolkinderen: die zijn hier niet in uniform. Al hebben sommige groepen wel iets aan dat lijkt op een uniform, een geel t-shirt. Toch een heel verschil met Suriname.
 
Ook hier is het schaafijs heel geliefd. 
 
Te koop voor 1,50 euro. Maar je kunt in dit plaatsje ook betalen in Surinaamse dollars.
En de Nederlandse taal is ook geen probleem, bleek op het terras. Dit alles is te danken aan de dagelijkse handel en smokkel met en tussen het Surinaamse Albina dat aan de overkant van de rivier ligt.
Waar wij nu ook naar toe gaan, met ons bootje...
 
Onderweg naar het bootje...
 
Aan de overkant van de rivier krijgen we een lunch. Bami met kip. Al is in Suriname de bami meestal een soort spagetti. Inmiddels valt de tropische regen weer met bakken uit de lucht.
Na de lunch gaat de bagage het busje in. En wij ook. In Albina centrum hebben we nog even een korte stop. Onze gids blijft daar achter. Harvey deel zijn restant whiskey met de gidsen en regelt nog wat Parbo voor ons, voor op de terugreis. Want die duurt 4 uur.
Over de hobbelige weg, iets wat we inmiddels helemaal waren vergeten.
 
Maar al snel na het verlaten van Albina hobbelen we behoorlijk. De regen maakt de wegen nog onbegaanbaarder....
 
Onze chauffeur doet niet flauw. Het ander verkeer ook niet. Met zo'n 80 kilometer per uur, er zijn tenslotte vele kilometers af te leggen, vliegen we over de hobbels en kuilen. Het busje heeft er geen moeite mee....
 
Onderweg luisteren we naar de radio. Een journalist, meer een cabaretier, stort ruim een uur lang op een komische wijze klachten over Suriname door de boxen. Het is heel vermakelijk en al heel herkenbaar. Wat een land is Suriname. Hij preekt ook over de weg Albina-Paramaribo. Waar wel eindelijk 'aan gewerkt' wordt. Een deel is door Surimaners aangenomen, een deel door Nederland en de rest gaan de Chinezen oplappen. En dat moet ooit allemaal op elkaar aansluiten....
 
We pauzeren bij de brug over de Marowijne. Kort, we willen nu naar huis, naar Paramaribo. Maar niet zonder een blikje Parbo voor onderweg want het is nog bijna twee uur hobbelen.
 
Aangekomen in Paramaribo worden wij het eerst afgezet bij ons hotel: Eco Inn Resort.
En ineens worden de twee blonde meiden spraakzaam: ze willen van Usha weten hoe duur ons hotel is. Want het ziet er wel gezellig uit. Iets wat we later nog eens zullen horen van andere medereizigers naar Awarradam. Nu heeft Harvey de reis op zijn Surinaams geregeld. De Nederlandse touroperators maken vette winsten. Usha zegt diplomatiek dat ze het niet meer weet, dat Harvey dit heeft geboekt. Ze moeten maar even op internet kijken als ze de prijs willen weten...
We wensen de dames nog veel plezier op Awarradam en wij stappen uit.
 
Om voor de tweede keer in te checken in ons hotel. Dit keer krijgen we kamers op de begane grond. Scheelt een hoop tilwerk want 25 kilo bagage is best zwaar.
We halen onze bagage uit de kluis. Pieter geeft aan dat we vandaag niet meer op hem hoeven te rekenen, hij duikt zijn bed in. Harvey en Usha gaan op pad, familie bezoeken en een busje huren zodat we de komende dagen niet meer afhankelijk zijn van een taxi. Wij gaan even rusten en spreken af om later, aan het begin van de avond, samen te gaan eten. Hopelijk geen rijst of bami met kip.
 
Op de afgesproken tijd ontmoeten we Harvey en Usha weer. Harvey weet een leuk nieuw restaurant waar we kunnen eten. Geen kip. Inmiddels heeft hij een busje geregeld. De officiële verhuurbedrijven waren duur volgens hem. Via vrienden heeft hij nu tegen een redelijke prijs een mooi, schoon wit busje geregeld.
 
Links rijden is voor Harvey geen enkel probleem. Tom-tom heeft hij ook niet nodig in Paramaribo en hij leidt ons in het busje naar het enige zandpad in het historisch centrum van de stad. Hier staat restaurant "Spice Quest". Een prachtige zaak, een echte aanrader. In het midden is een openlucht terras. Maar het regent nog steeds. Gelukkig is er nog één tafel vrij in het (overdekte) restaurantgedeelte. De keuze maken uit het menu is moeilijk, alles klinkt heerlijk.
En zo smaakt mijn Oosters klaargemaakte loempia'tjes en kotteletje dan ook. We smullen er op los. Delen een fles goede Chileense rode wijn. En een heerlijk toetje. Alles ster-waardig. Heel duur volgens Surinaamse begrippen: wij betalen omgerekend nauwelijks 25 euro p.p. vor dit genot.
 
 
Harvey rijdt ons met het busje weer naar huis. 
Onze taxi-chauffeur Harvey is galant. Hij rijdt zijn busje voor zodat we niet door de modder en plassen hoeven te lopen. Het toegangspad van het restaurant is immers bestraat, de straat zelf niet.
 
Eenmaal terug bij het hotel verdwijnen Usha en Harvey weer met het busje, ze moeten nog wat dingen regelen voor morgen. En vast nog wat familie en vrienden bezoeken. Wij nemen nog een afzakkertje op het terras van ons hotel. Daarna kijken we of er nog licht brand op de kamer van Pieter. Of hij nog leeft. De kamer is donker, we besluiten om hem niet te storen, hij is vast al in diepe slaap. En ook wij zoeken ons hotelbed op.
 
Ondanks dat we razend nieuwsgierig zijn naar de dag van morgen, we gaan dan White Beach bezoeken, vallen we al snel in diepe slaap.
 
Weer tot babbelzzz: tot op White Beach op dag 5. Extra bijzonder: geen standaard  georganiseerd uitje door een touroperator. Wel een echte Harvey-dag!
Marjanne

Reacties

eva op 29-06-2011 01:37
Marjanne,
 
Bedankt voor al die informatie. Ik ben erg dol op reisverslagen dus heb ik hier erg van genoten. 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl