Suriname - Paramaribo (dag 2)
Na een goede nachtrust worden we op tijd wakker. Na een heerlijke douche met een krachtige straal smeer ik me goed in met DEET. Ik heb tot nu toe nog geen muggensteek opgelopen, dat wil ik graag zo houden. Het zal in de loop van de tijd een dagelijkse routine worden.
 
We gaan ontbijten in de buitenlucht, onder de overkapping. Een uitgebreid buffet. Je komt niets te kort: er is wit en bruin brood, geroosterd brood, bolletjes, zoet brood, cake, worst, ham, kaas, jam, honing, eieren, cornflakes, vers fruit, 2 soorten sapjes (iedere dag andere smaken), koffie, thee, melk, water....te veel om op te noemen. Het smaakt goed. Maar ja, in Nederland is het dan ook al lunchtijd geweest.
 
Vandaag maken we een wandeling door Paramaribo. Met een gids. De zon schijnt uitbundig.
We worden om 09.00 uur opgehaald bij de receptie en de tocht duurt 4 uur.
Na het ontbijt is het tijd om de spullen voor de wandeling te verzamelen en in de dagrugzak stoppen: flesje water, zonnebrandmiddel, zonnebril, kort vestje met lange mouwen (voor het geval de zon echt te veel gaat branden), fototoestel, DEET, de Weg-Jeuk, hoedje en een regencape voor als de hemelkraan wordt opgezet. O ja, en het boekje over Suriname met handige plattegrond.
 
Stipt negen uur komt een busje voorrijden. We stappen in. Harvey gaat nog niet mee, die heeft nog zaken te regelen. En hij kent Paramaribo al op zijn duimpje. Al zal hij voor de gezelligheid zich na zijn bezigheden zich bij ons aansluiten.
Het busje rijdt een paar honderd meter om bij het Torarica Hotel te stoppen. Twee andere heren stappen in, zij gaan ook mee op toer. We krijgen allemaal een flesje heerlijk koel water.
En we vertrekken. Na 50 meter stopt het busje. We moeten uitstappen om het eerste standbeeld  te bewonderen. Er zullen er nog vele volgen.
 
 
We wandelen daarna door naar het naastgelegen huis. Dat wordt flink bewaakt want hier huist het kabinet. 
We steken de weg over. Goed uitkijken, ze rijden hier aan de verkeerde kant van de weg.
Maar de gids loodst ons door het drukke verkeer naar de overkant. We bezoeken de Palmentuin.
Niet echt heel bijzonder. Vroeger werden er nog feesten gehouden maar sinds een van de palmen is omgevallen en een slachtoffer heeft opgeleverd is de Palmentuin verboden gebied voor feestgangers. Toeristen mogen er wel doorheen lopen. Doe dit alleen overdag, in het donker is het onveilig gebied. Maar dat laatste vertelt de gids niet.
 
 
Aan de andere kant van het park treffen we weer een standbeeld. Het staat er als waarschuwing voor ouders: stop geen kinderen in de ijskast! Nou ja: let op je kinderen...
 
 
 
We lopen verder en komen in de nette buurt van Suriname. Wat mooie huizen, diverse bouwstijlen. Ik heb niet geluisterd naar de gids, de vogel op de kop van het standbeeld trok meer mijn aandacht. Dus vraag me niet wat ze vertegenwoordigen...
 
 
Aan de overkant staat de residentie van Meneer Bouterse. Hier woont hij als hij niet op vakantie is. Of niet op buitenlands bezoek is, zoals nu. Hij bezoekt nu Cuba....dat land kennen we ook goed. Wat moet hij in Cuba? Wel een mooi optrekje.
 
 
 
We steken weer de andere weg over. Schuin tegenover de residentie van Meneer Bouterse staat het Fort Zeelandia. Maar eerst staan we stil bij een muurtje waar weer een plakaat hangt. Het volkslied. De gids zingt dit voor ons. Grappig detail: als in de stoep stukken tegels ontbreken dan wordt het zand keurig aangeharkt!
We slaan het pad in naast het volkslied. Aan de rechterkant zien we weer het gebouw van de regering. Bouterse moet veel moeite doen om te laat op zijn werk te komen. Recht voor ons staat een oude vervallen gevangenis. En links van ons staat het fort. Het fort wordt van het regeringsgebouw gescheiden door een klein maar mooi houten gebouw. Hier wordt kunst gemaakt: de 'kunstschool', mooi gelegen aan de oever van de Suriname-rivier.
 
Fort Zeelandia
 
We betreden het fort. Na de mogelijkheid voor een sanitaire stop bekijken we de kelders waar de gevangenen werden verstopt. En de ruimtes die zijn ingericht als museum.
 
De binnenplaats van het fort
 
En dan komen we op een indrukwekkende plaats. Aan de achterkant, met zicht op de Surinamerivier, is een buitenplaats. Op deze plaats hebben de Decembermoorden plaatsgevonden. Ik denk dat iedereen die geschiedenis wel kent...
Er staat een herdenkingsbord. Usha vertelt ons dat ook twee ooms van haar hier zijn vermoord. Ze wijst de namen aan op het bord. Daar word je wel even stil van..
 
 
Ondertussen vaart een bootje over de rivier waarop een opzittende enthousiast naar ons zwaait.
 
We bekijken nog wat stilletjes de andere ruimtes van het fort en vertrekken weer.
Het busje wacht ons op aan de zijkant. Harvey laat telefonisch weten dat hij onderweg is. Hij wil weten waar we nu uithangen en waar we naar toe gaan. We gaan wat tempels bekijken en daarna de kerk waar Peerke Donders zijn rustplaats heeft gevonden. Daar zullen we Harvey treffen.
 
In de bus krijgen we nog een soort sauzijnenbroodje. Van wandelen krijg je trek, dat gaat er wel in. En wat te drinken.
 
We vertrekken, op naar de tempels. Die ze in Suriname in overvloed hebben. Uiteraard zijn ze gesloten voor bezoek want wij hebben ons niet aan de regels gehouden (die kenden we niet). Je mag als bezoeker alleen binnen als het grote hoofd aanwezig is en je zoveel uren geen vlees hebt gegeten. Dus doen we het maar met de buitenkant.
 
 
 
 
 
 
Het bouwen van zo'n tempel is niet eenvoudig. Volgens de wetten van het geloof moet er door verschillende generaties aan worden gewerkt. Dat is een langdurige kwestie. En inderdaad zien we later verschillende half afgebouwde tempels aan de kant van de wegen.
 
Dan gaan we op missie: Harvey ontmoeten. En een van onze Tilburgse collega's die niet mee kon op deze reis heeft ons een opdracht gegeven. Kaarsje opsteken voor Peerke.
 
Peerke ligt in een prachtig gerestaureerd houten kerkje.
Als we dus bus parkeren lacht Harvey ons enthousiast toe door een van de ramen van de kerk.
We zijn weer compleet! Nu de opdracht nog uitvoeren.
 
 
 
 
Onder toezicht van mooie houten beelden voert Usha de opdracht uit. Waarbij Pieter (en wij) het bewijs gevoelig vastleggen.
 
  
 
We gaan weer verder. Met het busje. Naar de centrale markt. We krijgen een waarschuwing van de gids. Geen mensen fotograferen zonder toestemming want dan kunnen ze ontzettend woest worden. Ze denken dat je hun ziel steelt. Onderweg is het heel druk, vooral bij het busstation. Hier staan vrolijk opgepimpte busjes te wachten op passagiers. En die zijn er genoeg.
 
We stappen snel uit en spreken een verzamelplaats af. Wat een indrukwekkende markt.
Tal van onbekende groente en fruit. Ja, kousenband kan ik wel herkennen. En dan de visafdeling, de kippenafdeling. Ruikt niet fris. De eerste etage vol slippers, haarspelden, kammen en andere Chinese spullen. Spotgoedkoop, dat wel. En dan blijkt er buiten, rondom de markt, ook nog een markt te zijn.
 
 
 
 
 
Op de afgesproken tijd verzamelen we weer om te voet verder te gaan. Naar een grote souvenierswinkel. Op advies van Pieter koop ik een paar waaiertjes. Best een goed idee van hem! Harvey duikt intussen bij de buren naar binnen: hij kent echt iedereen in Paramaribo!
 
Dan zijn de vier uurtjes verstreken. Einde wandeling Paramaribo. Onderweg zien we nog tal van gebouwen. In alle staten: van keurig opgeknapt tot heuse bouwval.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
We worden weer thuis afgezet en besluiten om even een rustpauze te nemen. Om daarna weer te verzamelen, dan gaan we ons buurhotel verkennen en een duik nemen in het zwembad.
 
Op zoek naar mijn zwempak besluit ik de rest van mijn kleren maar op te bergen in de kasten. Of dit achteraf gezien een verstandig besluit is... 
 
Aangekomen in het Torarica Hotel gaan we eerst wat eten. Aan de rand van het zwembad op het terras. Ik neem een clubsandwich die goed smaakt. En natuurlijk delen we weer een reuze fles Parbo, een Djogo Parbo.
Dan gaan we op onderzoek uit. Wat heeft dit hotel te bieden? Uiteraard weet Harvey dit wel en hij leidt ons via de tuin naar de steiger en het mooie overdekte terras aan de oever van de rivier.
 
We zien deze lucht....
 
Houden we dit droog? Nee dus. En schuilen op het overdekte deel van de pier.
 
Zodra de druppels minder worden gaan we terug richting zwembad. Op de houten pier vertelt Harvey ons een spannend verhaal: hoe hij hier ooit tijdens een feestje door de bewaking van het terrein werd gezet. Dit is een duur hotel. Sterke drank is ook duur. Dus smokkelden ze zelf flessen mee.
Dat ging goed tot zijn vriend op de pier struikelden en de fles uit zijn jas viel. Kapot. En dat trekt de aandacht...
 
Harvey en Usha nemen afscheid, zij gaan familie bezoeken. Pieter en wij gaan zwemmen. Tussen de druppels door.
 
Maar dat is wel lekker want we moeten nog steeds wennen aan de dampig warme lucht.
Na de duik gaan we terug naar ons eigen hotel.
 
Aan het begin van de avond treffen we elkaar weer om een hap te eten. Het wordt Rotie.
Met de taxi gaan we het centrum in. Het eten is werkelijk spotgoedkoop. En pittig van smaak.
De Parbo moet de brand blussen.
 
We besluiten daarna de straat af te lopen. Harvey voert ons naar een casino. Deze gelegenheden zijn uiterst populair in Paramaribo omdat je daar gratis eten en drinken krijgt. Het maakt niet uit wat je drinkt. En ze hopen allemaal rijk het pand te verlaten.
Usha waagt 10 Surinaamse dollars aan een van de gokkasten. Maar we weten geen van allen hoe dat dit ding werkt en wat de bedoeling is. De lol is er snel vanaf. Binnen een half uur staan we weer buiten waar de taxi wacht. Uiteraard weer geregeld door Harvey.
 
We drinken nog wat op het terras van ons eigen hotel. Morgen gaan we echt op avontuur: naar Galibië. Met een overnachting bij de indianen. Ik vraag of we dan niet moeten uitchecken. Ja, dat is wel de bedoeling! Onze bagage zal in de bagageruimte worden bewaard.
Dus terug op de kamer haal ik alle kleren weer uit de kast. Terug in de tas. Meteen de kleine waterdichte tas gepakt met de spullen die nodig zijn voor de overnachting in Galibië.
We kijken nog even naar BVN om daarna de tweede nacht in Suriname slapend door te brengen. Ondanks het tijdig DEET-en heeft de eerste mug mij te pakken gehad...
Ook zijn mijn schouders een tikje aangebrand door de felle Surinaamse zon maar dat voel ik niet eens meer. Na zoveel indrukken is het heerlijk slapen.
 
Tot babbelzzz, tot dag 3 van onze Surinaamse belevenissen.
Marjanne 

Reacties

juffie Kakel op 10-06-2011 01:31
Jeetje ziet er echt fantastisch mooi uit. Zelfs de bouwvallen zijn leuk om naar te kijken, maar dat fluister ik je maar beter in je oor ;-)
eva op 10-06-2011 01:43
Ha lekker spannend hoor ook voor Nederlanders met roots in Suriname. Volgt er meer. En als je naar Coronie mocht gaan kijk dan of er nog water stroomt door het kanaal in Totness. Veel plezier.
 
Groeten uit nederland. 
babbelzzz op 10-06-2011 17:34
@Jufje Kakel, dan heb je de hutjes van de Marrons nog niet gezien. Tenzij je hebt gespiekt bij mijnkrabbeltjes, want Knappe Joe kon het verhaal niet voor zich houden.De Marrons ontmoeten we opdag 10: nog een paar dagen geduld dus. De foto's kiezen is al moeilijk: we hebben erruim 1800 gemaakt. De foto's van onze collega's nog niet meegeteld.Verkleinen is helemaal een karwei. Bij het schrijven klik ikregelmatig op de verkeerde knop, is het hele verhaal verdwenen...als alle verhalenklaar zijn ben iktoe aan vakantie!
 
@Eva, wat leuk dat je reageert. Ja, er komt nog meer. Ik ben weer terug in Nederland en schrijf dit achteraf. Ikprobeer zo snel mogelijk alle 15 dagen te beschrijven, ik doe mijn best.Naar Coronie zijn we niet geweest.
Maar wel naar o.a. Galibië en het prachtige Awarradam.
Die verhalen volgen nog!
juffie Kakel op 10-06-2011 17:58
Waarom schrijf je niet eerst in Word. Dan kan je het opslaan en ben je je teksten niet kwijt. Punt heeft speciaal voor Word een download in het beheer. Werkt als de brandweer ;-)
 
Hoezo stiekem?
eva op 10-06-2011 18:15
O.K. dan kom ik wel weer kijken.
 
Veel succes! 
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl