Bestemming Suriname dag 1
Bestemming Suriname - dag 1
 
Vandaag staat de vlucht naar Suriname op het programma.
 
We verzamelen in Tilburg bij Usha thuis. Zij en Harvey hebben een vriend en vriendin opgetrommeld die ons voor 15 euro per persoon met twee luxe ruime personenautos zullen afzetten op Schiphol. Mijn vader brengt ons naar Tilburg, waarbij we onderweg Pieter ophalen.
We drinken nog koffie in afwachting van onze chauffeurs. Usha, Harvey en de chauffeurs hebben het zwaar: ze hadden de avond van te voren nog een bruiloftsfeest van familie in Rotterdam. En ze lagen pas rond vier uur in de ochtend op een oor.
 
Het vliegtuig vertrekt om 15.00 uur. We vertrekken rond 11.00 uur uit Tilburg en zonder file komen we iets na 12.00 uur aan op Schiphol. We nemen afscheid van onze chauffeurs. Tijd om in te checken. Ondanks de verhalen van Usha en Harvey verloopt het inchecken heel snel. Er zijn geen wachtrijen. Usha heeft veel handbagage bij (kadootjes voor familie) maar Suriname Airway doet niet moelijk. Je mag maximaal 25 kilo ruimbagage meenemen en 10 kilo handbagage.  
 
Ook bij de douane geen rijen. Dat is nog eens relaxed reizen. We hebben er allemaal veel zin in en kijken uit naar de komende dagen. Spannend.
Maar eerst moeten we tijd tot vertrek zien door te brengen. Winkelen dus. En in een van de winkeltjes treffen we twee collega's: zij zijn voor het werk onderweg naar Australië.
Na het winkelen gaan we een pilsje drinken: om te proosten op de vakantie.
 
Eindelijk kunnen we aan boord. Na een uitgebreide bodyscan. Want bestemming Suriname wordt toch gezien als een drugsgebied.
 
Wachten op de boarding:
 
Dan volgt het lange zitten. De zitplaatsen in het toestel zijn ruim, dat valt niet tegen. We maken kennis met de eerste Surinaamse hap: bami met kip. Die kip en bami zullen we nog vaker ontmoeten op ons bord. En de eerste Parbo: het surinaamse rijstbier. Smaakt heerlijk.
We zitten alle vijf bij elkaar in de buurt. We lezen, kijken films, kletsen en eten wat. De vliegreis duurt lang. We zien Engeland onbewolkt onder ons en veel later de Azoren. En dan zijn we pas op de helft. We zijn zo benieuwd naar Suriname dat de reis eindeloos lang lijkt te duren. Maar na nog wat uurtjes zien we de kust van Suriname. En dan is de reis naar voorheen Zanderij nog maar kort. Als het vliegtuig rustig landt is het buiten inmiddels donker.
 
Hier geen slurf zoals op Schiphol. Gewoon met de trap naar buiten. Het eerste wat opvalt is de zware vochtige, klamme lucht. Je bent meteen bezweet, daar hoef je niets voor te doen. En het regent een beetje. Slechts een voorbode: het grote regenseizoen gaat een dezer dagen aanbreken.
 
 
We passeren de douane, hier wel een lange rij. Het komt heel vreemd over dat alles in het Nederlands staat aangegeven. De mensen ook Nederlands spreken. Terwijl je heel goed voelt dat dit toch echt geen Nederland is.
De koffers en tassen ophalen. Terug naar de vochtige atmosfeer buiten, daar wacht het busje dat ons naar het hotel zal brengen.
 
We krijgen eerst een flesje water. Heerlijk koel. Dan vertrekt het busje richting Paramaribo. Er zijn geen andere reizigers. Onderweg zien we niet veel. Het is donker. Wel merken we dat de wegen in Suriname niet geweldig zijn.
Langzaam komen we in de bewoonde buurt rondom Paramaribo. We zien vooral Chinese winkels, iets wat in Suriname heel gewoon is. Vrijwel de hele handel qua supermarkten is in Suriname in handen van de Chinezen. Ook zien we tempels, die zijn van de Hindoe's die Suriname bevolken. Ook zien we af en toe een moskee. Suriname is duidelijk een smeltkroes: gevolg van de slavengeschiedenis die dit land kent.
 
We rijden door Paramaribo. Een aparte ervaring. De straatlataarns tonen nog wat van de houten huizen. Sommige keurig gerestaureerd en onderhouden. Met als buur een verlaten en vervallen krot. Casino's zijn volop aanwezig. Net als vele winkeltjes, in alle soorten en staat van onderhoud.
Dan het nette deel van Paramaribo: de regeringsgebouwen en het huis van meneer Bouterse. Hij is niet thuis, de vlag is gestreken. We passeren het Uitgaansgebied: tegenover de Torarica hotels.
 
We zijn bijna bij ons hotel: Hotel Eco Resort Inn. Een dochter van het nabij gelegen Torarica Hotel en Casino en het Royal Torarica Hotel. Van beide hotels kunnen we gebruiken van de faciliteiten zoals het zwembad.
We checken in: de administratie van het hotel is een rotzooitje: de namen zijn juist maar verkeerd gecombineerd. Rinus, manlief, staat in de administratie gecombineerd met Usha. Ik met Pieter.
Later blijkt dat dit wel vaker gebeurd maar Surinamers doen er niet moeilijk over.  Er is een kamer voor Pieter, een voor Usha en Harvey en een voor ons. Keurig schone kamers met airco op standje diepvries. Alle drie vlak bij elkaar. We spreken af dat we de koffers en tassen wegzetten, ons wat opknappen en een half uurtje later wat gaan eten.
 
Het is inmiddels zeker 21.30 uur. In Suriname ligt de etenstijd rond 17.00 uur. Het zal dan ook moeilijk worden om nog ergens een hap te eten. Maar we hebben Harvey. Hij belt naar het beste Chinese restaurant van Paramaribo en het is geregeld. We kunnen nog terecht. Het restaurant ligt in de straat van ons hotel, zo'n 500 meter verderop. Toch adviseert de man achter de balie van het hotel ons om een taxi te nemen. Dat doen we dan ook. Harvey belt weer en even later komt een taxibusje ons halen. Dit busje met de chauffeur wordt de komende dagen ons vervoer: hij zal ons overal naar toe brengen. We stappen in en na een paar minuten staan we al weer buiten, voor het restaurant.
 
Toch vreemd om voor zo'n afstand een taxi te nemen. Lijkt. Ik vraag er Harvey naar. De verklaring: het is nu donker en als toerist in het donker ben je in Paramaribo niet veilig. Op een heel klein gebied na, het Uitgangsgebied. Dat slechts bestaat uit een pleintje. Je ziet ook overal op straat politieposten, bewaking voor de huizen en gebouwen. Dit is echt wennen, de stad is zeker niet veilig. Meer crimineel. Usha heeft al met een van haar tantes gebeld en zij waarschuwde ook: de afgelopen week was er weer een Nederlandse toerist beroofd.
En op zo'n moment vraag ik me af: "waar zijn we aan begonnen"?
 
Maar veilig binnen in het restaurant is dat gevoel snel verdwenen. Het eten is lekker, wel veel te veel. De eerste Djogo Parbo komt op tafel. Een literfles Parbo bier met 4 glazen. Usha houdt het op bronwater. De bediening is niet geweldig, dit zullen we vaker meemaken. Klantaandacht is een moeilijk woord. Ze letten helemaal niet op je. En dus duurt het even voordat we kunnen afrekenen.
Wel valt al op dat het eten in Suriname heel goedkoop is. Net als de Parbo's, de taxiritjes...
Omdat onze euro's nog niet gewisseld zijn betalen Harvey en Usha. Dit zal ook vaker gebeuren: er wordt een hele gezamelijke boekhouding bijgehouden. Degene die voldoende geld bij hebben betalen. Alles wordt genoteerd. En ondanks beloftes van Usha, onze 'boekhoudster ter plaatse' vindt de verrekening pas plaats ergens aan het eind van de tweede week. Ach, we zijn in Suriname. Waar maken we ons druk om? We wennen best snel aan de cultuur.
 
Buiten bij het restaurant staat een man met een oranje hesje aan. We zitten aan het raam en kunnen zien wat hij doet. Komt er een auto die wil parkeren dan wijst hij een plek aan. Ga je weg dan houdt hij het verkeer tegen. Met gevaar voor eigen leven want we zijn in Suriname. Dit alles tegen betaling van een paar Surinaamse dollars. Volgens Harvey zijn die mannen geweldig. Hij kent er velen en als hij ergens heen gaat belt hij het mannetje ter plaatse om een parkeerplaatsje vrij te houden!
 
In Suriname is de voertaal Nederlands. En met de geschiedenis van Suriname in het achterhoofd zou je verwachten dat ze aan de rechterkant van de weg zouden rijden. Niet dus. Ze rijden links. Dat is wel wennen.
 
Na het afrekenen belt Harvey onze chaffeur. Die staat met ons busje binnen een paar tellen voor de deur. Of we nog even een korte rondrit willen? Even of de beroemde brug rijden over de Suriname rivier? Natuurlijk doen we dat. En die brug is imposant. Stijl omhoog, daar ga je echt niet overheen fietsen. Erg hoog. Hoog genoeg om regelmatig te gebruiken door mensen die een eind aan hun Surinaams leven willen maken.
 
Aan het eind van de brug draait ons busje weer om. Gaan we terug naar onze diepvries-kamer. De airco zetten we dan ook op een aangenaam luchtverplaatsingsstandje. We duiken ons bed in, zijn snel in dromenland en slapen verschrikkelijk goed. Niet vreemd met een tijdsverschil van 5 uur: in Nederland komt langzaam de zon weer op!
 
Tot babbelzzz, tot dag 2
Marjanne

Reacties

juffie Kakel op 09-06-2011 00:47
Ja, kom maar door met dag 2 en de ladingen foto's en verhalen !!!!
Geweldig dat jullie het zo fijn gehad hebben !! Ik heb veel aan jullie gedacht en geduimd dat alles goed zou gaan. Ik ga Harvey en Usha ook ooit inhuren ;-)
 
Welkom terug. Zal ook wel even wennen zijn.....
 
Dikke kusssssss
babbelzzz op 09-06-2011 02:23
Hoi Marion..je hebt vette pech. Was de beschrijving van dag 2 bijna klaar, druk ik op de verkeerde knop. Alles weg. Dom! Ligt vast aan de vermoeidheid want het tijdsverschil is slopend. De dag duurt gewoon veel te lang in Nederland...en de nacht vast veel te kort.
Het was een geweldige reis. Om nooit te vergeten. We hebben echt kennis gemaakt met Suriname op een manier die je als toerist niet snel zal meemaken.
We hebben van alles gezien. Maar vooral het binnenland van Suriname heeft mijn hart gestolen. Paramaribo is aardig maar onbegrijpelijk, moeilijk en zeker gevaarlijk als buitenstaander. Niet dat wij daar last van hebben gehad maar wel een stel medereizigers op onze reis naar Awarradam. Ook Marijke, een vrouw getrouwd met een Surinamer die al 25 jaar in Paramaribo woont bevestigde dit.
Ik heb haar verhalen gehoord over inbraken en bedreigingen.
Gelukkig hadden wij Harvey. Een echt goede jongen die echt alles voor ons heeft geregeld. Een dubbelleven had: overdag met ons op stad, in de avond c.q nacht zijn vrienden en familie bezoeken. Die jongen heeft amper geslapen.
Ik had echt medelijden met hem....
 
Harvey en Usha zijn niet in te huren! Al overweegt Harvey serieus zich weer te gaan richten op de organisatie van Suriname-reizen. Dus wie weet....
 
Ik moet weer wennen aan Nederland. Had iedereen in Suriname op enig moment last van buikloop (door de dooie kip?), ik niet. Eenmaal terug in ons land begon het bij mij te stromen...en ik had de laatste 48 uur niet eens dooie kip gegeten. Zal wel het verschil van klimaat zijn. Maar daar kom ik ook wel weer vanaf.
 
Als je ooit de kans krijgt om de binnenlanden van Suriname te bezoeken dan moet je het zeker doen!
 
Ondertussen mis ik de geluiden van het oerwoud, de brulapen, de kikkers. de vogels. De dampende hitte, de vochtige kleren en de afkoelende tropische regenbuien. De Parbo en de hangmat.
Alleen de muggen mis ik niet.En de rijst, bami,dooie kip en gebakken bananenkomen hier een tijdje niet op het menu. Maar toch? Als ik morgen terug mocht gaan dan zou ik geen bedenktijd nodig hebben.
 
Je leest het allemaal nog wel.
 
Lieve groetjes
Marjanne
juffie Kakel op 10-06-2011 01:38
Inmiddels heb ik je volgende dag alweer gelezen. Heerlijk om even mee op vakantie te mogen met jullie ;-)
 
Je moet wel effe doorpoepen want er staat een festival voor de deur en dan is het handig als je darmen weer leeg zijn
 
Ja, dooie kippetjes eten leer je dus zo wel af........... (grijns)
 
Ach en Harvey is best heus nog wel te porren voor een reisje na het regenseizoen !! Flink schuiven en eens zien hoe hard 'ie holt
 
Truste
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Vul deze captcha in
Dit is een verplicht veld
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl