Onze laatste uurtjes Suriname. Want vanavond vliegen we terug naar huis. Om daar een dag later in Amsterdam te landen.....
 
We ontbijten voor de laatste keer in ons hotel Eco Resort Inn.
Het hotel is ons heel goed bevallen. De ligging is perfect. De kamers schoon en netjes. Al rammelt er wel eens een airco maar waar heb je dat niet?
 
 
Vandaag hebben we nog tijd voor de laatste inkopen. Pieter en Harvey willen een hangmat gaan kopen. Het hangmatteren is goed bevallen. Ook Usha wil de schoenwinkels plunderen.
Dus op naar de stad. Ik ga niet mee, ik heb de stad nu wel gezien. Rinus gaat wel mee en maakt nog wat leuke foto's die een mooi beeld van Paramaribo geven. Ondertussen ga ik vast mijn koffer inpakken....
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Verder moeten we vandaag het busje inleveren. Het kluisje legen en de rest moet nog de koffers pakken....
 
Uitchecken moet voor 12 uur maar Harvey heeft geregeld dat we kosteloos de kamers mogen gebruiken tot drie uur in de middag.
Tegen drie uur staan Pieter en wij klaar op het terras van het hotel. Nog geen Usha en Harvey te vinden. Toch maar even bellen....Ja, we zijn aan het pakken maar krijgen de koffers niet dicht!
 
Uiteindelijk lukt dat wel en iets na drie uur voegen Usha en Harvey zich bij ons.
De koffers staan klaar...
 
We worden om kwart voor vijf opgehaald. Maar we moeten ook nog wat eten. Dat doen we in het hotel: we bestellen saté met friet. Maar wat duurt het lang voordat die komt...het blijkt dat deze uit het buurhotel moet komen. Precies op het moment dat we willen klagen, we moeten nog een vliegtuig halen, komt een busje aanrijden. Met onze saté...
 
 
 
Harvey vertelt ons dat het op de luchthaven erg druk kan zijn en het heel lang kan duren. Geen wonder dat we ruim vijf uur voor vertrek aanwezig zullen zijn op de luchthaven...Maar als er lange rijen staan zal hij ons binnen leiden via business-class. Tegen betaling van wat SRD kan hij dat regelen want ook daar heeft hij mannetjes...
 
Na deze lunch gaan we maar echt uitchecken. Het lange wachten is nu begonnen.
Precies op tijd komt een busje ons ophalen. Natuurlijk stopt het busje weer na een paar honderd meter bij het buurhotel: er gaan meer mensen terug naar Nederland. De koffers worden via het zijraam in de bus geladen en dan op naar Zanderij, al heet deze luchthaven tegenwoordig de  Joseph Adolf Pengel-luchthaven.
 
Laatste blik op Suriname, zomaar ergens onderweg....
 
Daar aangekomen beginnen we aan de wat ongewone incheckprocedure. Eerst de koffers inchecken en de boardingkaart halen. Dat gaat snel, er is geen rij. Oef, één kilo teveel bagage maar daar wordt niet moeilijk over gedaan.
 
Dan moeten we met Harvey mee, hij leidt ons naar een klein kantoortje met balie in de hoek van de luchthaven. Om op vertoon van de instapkaart een toegang tot de VIP ruimte, de executive club te kopen. Voor 20 dollar krijgen we dan al die uren gratis eten en drinken, zachte bankstellen en dito stoelen, gratis internet, schone wc's en aparte instapservice. Dat doen we dus. Iedereen kan dit kopen alleen weten heel veel mensen niet dat dit mogelijk is. Harvey wel, die maakt er altijd gebruik van. Zijn opa was vroeger directeur van de luchthaven: Harvey weet dan ook veel te vertellen over deze locatie.....
 
Vervolgens verder: de douane. Hier moet je alle aanstekers inleveren, word je uitgebreid gefouilleerd in een apart hokje, dames gescheiden van de heren. In de volgende ruimte word je (hand)bagage wordt helemaal doorzocht... en dan is het klaar.
Op naar de executive ruimte.
 
Een genot om het wachten daar door te brengen. We drinken wat, vullen onze buikjes met naar keuze warm of koud voedsel. Brood, zalm, hartige broodjes, fruit, volledige warme maaltijden, alles is beschikbaar. Geldt ook voor de dranken: van water tot sterke drank. We internetten wat en wachten op een zachte zetel de instapprocedure af. Zo is wachten niet zo erg....ik schrijf vast de eerste regels van mijn reisverslagen.
 
 
 
Dan is het moment daar: we mogen instappen. De reis is lang, bijna negen uur. We krijgen eten aan boord, uiteraard kip. Al kun je ook vis kiezen. En dan maar proberen te slapen, iets wat mij nooit lukt in een vliegtuig. Soms wat doezelen, film kijken, boek lezen, drankje drinken, weer wat doezelen en muziekje luisteren...
 
Als het buiten licht wordt zijn we ergens halverwege de Azoren en Engeland. Nog even geduld en dan verschijnt de kustlijn van Nederland in beeld. Zeeland duidelijk herkenbaar. De daling wordt ingezet en dan gaat het snel. We staan zo aan de grond.
 
Koffers ophalen en naar huis. Nou ja, dat loopt anders als je vanuit Suriname je landje weer wil bewonen. Iedereen wordt gezien als mogelijke drugkoerier. Al direct na de uitgang ontstaan er lange rijen. Je mag alleen binnen als je de juiste antwoorden geeft op de vragen die je worden gesteld. Waar ben je geweest? Wat deed je daar? En waarom? Reis je alleen? Ongeveer een op de vier mensen wordt vervolgens meegenomen voor verder 'onderzoek'. Wij hebben Harvey. Die was het eerst aan de beurt en heeft keurig vertelt dat wij met een groep op reis zijn geweest. Wees ook iedereen aan. En zo kwamen Rinus, Pieter en ik snel door deze controle. "Ik ben er ééntje uit de groep van vijf". En ik mocht meteen doorlopen.
 
Usha niet, die stond in een andere rij. Die moest alle vragen beantwoorden.
Daarna de koffers ophalen, eerst weer paspoortcontrole. En vervolgens naar de uitgang. Waar ze weer mensen uitpikken die de bagage mogen openen. Zo ook weer Usha...
 
Terwijl wij op Usha stonden te wachten in de aankomsthal zien we dit:
 
 
 
Hello Goodbye is ook aanwezig! Goodbye Suriname, Hello Amsterdam.
En ondertussen opent Usha aan de andere kant alle koffers...
 
Als we compleet zijn gaan we richting Tilburg. Pieter, Rinus, de buurman van Usha en ik met de trein. Usha en haar buurvrouw met de auto.
In Tilburg worden we opgehaald. En rond klokje vijf uur in de middag zijn we weer thuis.
 
Terug van een geweldige, nooit te vergeten vakantie! Met grote dank aan Harvey voor al zijn geregel. Het was perfect. Zijn vakantie begint nu: door de combinatie reisleiden en vrienden/familiebezoeken heeft hij nauwelijks rust gehad.
 
De evaluatie, met een BBQ zonder dooie kip, staat inmiddels al in onze agenda's gepland.
Onze 1600 foto's uitwisselen met Usha, Harvey en Pieter, iets waar op ons werk geen tijd voor is. En Harvey werkt niet bij ons, dus dat zou ook niet leuk zijn. Deze indrukwekkende reis  moeten we echt als complete groep opnieuw beleven...
 
Tot babbelzzz
Marjanne
 
PS: als alle filmpjes beschikbaar zijn op You-tube zal ik nog een keertje een Suriname logje schrijven.
Lees meer...   (4 reacties)
Vandaag is het onze laatste hele dag in Suriname. We doen het vandaag rustig aan. Want het is zondag. En Harvey, Usha en Pieter zijn de afgelopen nacht flink op stap geweest.
 
Tijdens het ontbijt hoorden we dat ze vanmorgen, iets na vijf uur, nog wat hebben gegeten op de markt die net open ging. En ze dus niet zo heel lang hebben geslapen....
 
De excursie van deze dag zal pas tegen de avond beginnen. Dus de hele ochtend en middag zijn we vrij. Na het ontbijt gaan we terug naar de kamers. Usha en Harvey niet, die gaan familie opzoeken. Want nog niet iedereen is bezocht, de koffer met kado's is nog niet leeg.
 
Tegen de middag gaan we zwemmen bij het buurhotel Torarica. Op de parkeerplaats van ons hotel treffen we Pieter, hij komt net terug. Er is geen ligplekje meer in de schaduw en het is heel druk.
Dus draaien wij ook maar om. Het is buiten bloedheet. Maar voor de verandering wel een keertje droog. We zoeken de shaduw maar op in onze hotelkamer, in afwachting van een telefoontje van Usha.
 
En tegen een uurtje of vier in de middag verzamelen we voor ons laatste uitstapje: we gaan de zonsondergang bekijken vanaf een bootje in de rivier en dolfijnen ontmoeten.
 
Met het busje zijn we snel op de plaats van bestemming. En daar zitten ze al op ons te wachten: Mark en Marieke. Van onze Awarradam-toer.
 
Ze logeren in een hotel, midden in het centrum van Paramaribo. We horen de verhalen: hoe ze op straat worden lastig gevallen als Mark met zijn camera rondloopt... Met bedreigingen en al.
Dus komen ze niet verder dan de straten in de buurt van het hotel. Maar verder vinden ze het wel erg leuk. In afwachting van het vertrek van het bootje kletsen we elkaar bij. En kijken naar de vangst van sportvissers die hun buit net inladen.....
 
 
 
 
Dan gaan we de boot op. Naast Mark en Marieke nemen er nog drie andere mensen deel aan de excursie. De gids is erg aardig, een rustige jongen.
 
 
Dit is ons bootje...
 
We varen de rivier op en al snel krijgen we de eerste drankjes van de gids aangeboden.
En chips.
 
Onderweg......
 
zien we bootjes in de haven, veel water (de rivier is heel breed) en prachtige wolken....
 
 
 
 
Nu is het wachten op de dolfijnen. En in de monding van de rivier zien we de eerste exemplaren.
Het is heel erg leuk om deze vrolijke vissen rondom de boot zien te duikelen...
 
We roepen "Flipper" en weer verschijnen er nieuwe dolfijnen....
Al zijn deze nauwelijks te fotograferen.
 
 
 
Dan draait de boot om. We varen naar een oude plantage.
 
 
Hier stappen we uit de boot.
We gaan naar een overdekt terras waar heerlijke snacks op ons staan te wachten.
 
Op het terras loopt ook een rare snuiter rond: een heuse tamme capibara, een soort reuzencavia.
Hij vindt het geweldig om op je hand te zuigen. En cola te drinken.
 
Daarna lopen we nog wat rond door het dorpje. Het is een eenvoudig dorpje. De hele bevolking hangt wat rond op straat.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Na een kwartiertje lopen moeten we ons weer melden bij de boot. We zullen langzaam terug varen naar Paramaribo. Onderweg krijgen we nog een drankje aangeboden.
En genieten we van de hele mooie zonsondergang......
 
 
 
 
Toch mooie beelden om de laatste hele dag in Suriname mee te beëindigen.
Harvey zet ons af bij het hotel. Nadat we afscheid hebben genomen van Mark en Marieke, die ook met ons busje zijn meegereden. Harvey zal hen naar het hotel brengen waar zij logeren.
 
We drinken nog wat op het terras van het hotel. Het is inmiddels een uurtje of elf in de avond.
Tijd om te gaan slapen. Nu nadert echt het einde van onze vakantie: morgenavond vliegen we terug naar Nederland.
 
Maar dat lees je nog in het laatste verslag...
Tot Babbelzzz
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag staat een tochtje naar Brownsberg op het programma.
We ontbijten met zijn allen buiten. Maar tijdens het ontbijt heeft Harvey een mededeling: er wordt afgezien van de tocht naar Brownsberg. Hij heeft gisteren van vele vrienden en familie de goede raad gekregen niet met een busje naar Brownsberg te rijden. De wegen zijn nu door de vele regenval ongeschikt en spiegelglad. Het is bergopwaarts en er zijn steile afgronden naast de weg. De weg tot aan het grote stuwmeer, Brokopondo, is wel goed te berijden maar daarna wordt het ondoenlijk. Veel te gevaarlijk.
 
We gaan wel de richting Brownsberg op maar bij het grote stuwmeer zullen we Berg en Dal bezoeken. Een park aan de rivier waar veel te doen is.
 
Wij vinden het prima. Maar eerst gaat Harvey het busje ruilen want volgens hem zijn de remmen niet in orde. Hij komt terug met een groter, wel wat ouder exemplaar. We hebben nu echt een zee aan ruimte. Op naar Berg en Dal.
 
Onderweg bij Lelydorp slaan we onze lunch in die we later in Berg en Dal zullen opeten.
Het weer is inmiddels erg slecht geworden. Het hoost.
Nog een stop want de radio in het busje werkt niet. De CD speler wel. Dus kopen we onderweg een paar CD's. Bij een Chinees voor amper een euro per stuk. Natuurlijk een kopie maar de winkel verkoopt ook niets anders. En dan blijkt dat de CD speler het ook niet doet. Maar wat maakt het uit...
 
In de CD/DVD winkel tref je geen enkel orgineel exemplaar aan...
 
Het busje rammelt behoorlijk maar laat ons niet in de steek.
Het weer is slecht.....
 
 
En rond twee uur in de middag bereiken we Berg en Dal. Maar we rijden eerst een stukje door om het stuwmeer in Brokopondo te bekijken. Gelukkig is het inmiddels droog geworden.
 
 
Het meer is gigantisch groot, zo groot als de provincie Utrecht. Er staan op sommige plaatsen bomen in het meer waarvan de toppen boven het water uitsteken. Helaas zien we daar weinig van, dat kon je wel zien in Brownsberg. 
 
 
 
 
Na een foto-stop keren we om en gaan naar Berg en Dal. Via de brug steken we de rivier over, de rivier waaraan Berg en Dal ligt.
 
Bij Berg en Dal is het heel rustig. Zijn we de enige bezoekers? Dat nog net niet. Maar druk is het niet.
Na het betalen van de entree besluiten we deel te nemen aan de wandeling naar de oude slavenplantage. Een van de personeelsleden zegt dat je beter niet op slippers aan de wandeling kunt deelnemen. En een lange broek is ook aan te bevelen. Hier zijn we dus niet echt op gekleed.
Het is een wandeling van anderhalf uur.
 
De wandeling start om drie uur. En hebben we nog een kwartier om onze meegebrachte lunch op te eten. Er komt een gids die vraagt of wij ook meegaan? Ik informeer of het gaat om een steile en moeilijke wandeling. Ja, maar je krijgt stokken mee en het kan glad zijn door de regen...
En besluiten we om niet mee te gaan. Hier zijn we niet op berekend en niemand heeft zin om dit risico te nemen. We krijgen keurig ons geld terug.
 
We lopen nog wat rond op Berg en Dal. Het is vast leuk, zeker als het goed weer is en je er op bent voorbereid. Je kunt je tussen de boomtoppen aan een touw tussen de bomen over de rivier laten glijden. Of in een kano over de rivier peddelen.
 
Berg en Dal...
 
 
 
 
 
Op het park zien we ook de huisjes die je kunt huren.....
 
 
 
 
 
 
 
Ze zullen deze huisjes toch niet echt verhuren?
We zien nog een grappig brugje dat van de ene boom ......naar de andere boom loopt!
 
 
Wij houden het snel voor gezien en besluiten weer terug te gaan naar Paramaribo. Doen we daar wel wat anders.
 
Als we het park uitrijden zie ik om het hoekje een kerkhof. Daar liggen vast de slachtoffers die de bergwandeling met stokken niet overleven...
We rijden terug, de route is mooi. We komen langs verschillende dorpjes en zien de Joden Savanne. Een mooie omgeving. Alleen het weer is minder mooi, het regent inmiddels weer behoorlijk. En zijn we blij dat we de wandeling niet hebben gemaakt!
 
Al is de weg heel goed te berijden, sommige plekken zijn toch wat minder....
 
Terug in Paramaribo staan de straten echt blank van het regenwater! Het regent nog steeds dus gaan we naar een van de grote overdekte mall. Op de Kwattaweg. Harvey zet ons af, hij gaat nog wat vrienden bezoeken en zal ons later oppikken.
 
 
 
 
Usha vertelt ons het programma voor de avond. Als we willen kunnen we met haar en Harvey mee naar een groot familiefeest. De vader van hun Tilburgse buurman is jarig en ook wij zijn genodigd.
Daarna kunnen we gaan stappen.
 
Maar eerst winkelen. We lopen alle winkeltjes af. Hier geen Chinese winkels, wel hetzelfde winkelaanbod als we in Nederland kennen. We ploffen na een uurtje neer op een terras en zien daar een bekend gezicht: fotomodel Kim Feenstra zit een paar tafeltjes verder. Usha probeert een foto te maken maar het fotomodel is niet gediend van een fototoestel en gaat met de rug naar ons zitten. Na het drankje belt Usha naar Harvey. Maar hij zit nu aan de andere kant van de stad. Of we met een taxi naar het hotel kunnen gaan? Dat doen we dan ook, wel dat we na aanraden van Harvey eerst een afspraak hebben gemaakt over de ritprijs. Die trouwens heel goedkoop is.
 
De taxi zet ons keurig af bij het hotel. We bespreken met Usha over de plannen van die avond. Eigenlijk zien wij en Pieter het niet zo zitten om mee te gaan naar het feest waar we toch niemand kennen. Stappen wil Pieter later op de avond nog wel.
 
Usha en Harvey gaan dus samen naar het feest en zullen Pieter zo rond een uur of elf oppikken bij het hotel. Pieter en wij gaan samen in de stad eten. Het Vat, op lopensafstand en in een veilige buurt, bevalt ons wel. Dus gaan we daar weer heen. We eten daar voor de verandering eens geen dooie kip of rijst maar wel friet en hamburger. De heren een grote lap vleesgebraad.
 
We blijven hangen tot een uurtje of elf en lopen dan terug naar het hotel. Met de regencape om want de hemelsluizen staan weer open.
In afwachting van Usha en Harvey, die Pieter zullen oppikken, drinken we nog een Parbo op het terras van het hotel. Pieter wordt rond twaalf uur opgehaald, het feest loopt wat uit. En tegen die tijd zoeken wij ons bed op....
 
Het was een rustig dagje. Veel regen. En we hadden ook niet zo heel veel zin om echt dingen te doen. Een groot verschil met Awarradam. Een plekje dat ik wel miste en ik denk dat ik niet de enige was.
 
Morgen is onze laatste hele dag in Suriname. Zien we weer bekende gezichten en staat er nog een excursie op het programma....
 
Tot het volgende verslag.
Tot Babbelzzz
Marjanne 
Lees meer...   (1 reactie)
Vandaag nemen we afscheid van Awarradam, de gidsen en de medewerkers.
En van onze medereizigers Theo, Marijke, Mark en Marieke. De adressen zijn al uitgewisseld.
Al weten we dat we Mark en Marieke over twee dagen weer zullen zien bij de dolfijntrip.
Dat geldt niet voor Theo en Marijke...
 
Nog een laatste blik op de rivier vanaf Awarradam..
 
Na het ontbijt gaat iedereen zijn tas inpakken en de barrekening betalen bij het hoofd van Awarradam. De tassen, vol met alleen nog maar klamme, vochtige en vieze kleding, mogen we buiten de hut zetten. Het personeel zorgt dat de bagage in de boot wordt geladen.
 
We betalen de drankjes uit deze Jungle-bar:
 
Rond half elf verzamelen we ons voor het afscheid. We maken een fooienpot, de hoed van Pieter gaat rond. Gids Ronald maakt er een officieel gebeuren van. Eerst komen enkele medewerkers trommelen.
 
 
Na het getrommel bedankt Ronald ons uitgebreid voor het bezoek. We zijn altijd weer welkom!
Wij bedanken Ronald en Adaanki. En overhandigen onze fooienpot in de hoed van Pieter. Die wel zijn hoedje terug wil hebben...
 
Dan is het tijd om naar de boot te gaan. Het vliegtuigje zal ons rond twaalf uur oppikken. En het is nog een half uurtje varen naar de 'luchthaven'.
Met de nodige warme omhelzingen en gemeende dankwoordjes nemen we afscheid van al het personeel....
 
 
Voor de laatste keer stappen we in onze holle boomstam.
 
 
 
Die nu weer vol met bagage ligt.
We kijken nog een laatste keer naar het oerwoud, de aapjes, de activiteiten van de bewoners rond de rivier.
 
 
Veel te snel komen we aan bij de 'luchthaven'.
 
Inmiddels hangen er weer dreigende wolken boven de rimboe..
 
Ook boven de 'luchthaven'...
 
Op de 'luchthaven' wordt de bagage uitgelaten en worden we naar de 'vertrekhal' geleid.
 
 
Hier krijgen we nog een laatste lunch. Uiteraard 'dooie' kip met rijst en bonen. Dan is het wachten op het vliegtuigje.
 
Marieke vermaakt de aanwezige kinderen met meegebrachte ballonnen.
 
Ons vliegtuig heeft eerst een andere groep opgehaald van een ander oord in de rimboe. En na een tijdje horen we het gebrom van het vlieggeval.
 
 
Na de landing wordt een deel van de lading uitgeladen: nieuwe spullen voor Awarradam.
Onze bagage wordt ingeladen, we nemen afscheid van Ronald en stappen in het vliegtuigje.
 
 
Het vliegtuigje is echt helemaal vol. Het is drukkend warm en veel ruimte heb je niet. Gelukkig duurt de vlucht maar een uurtje.
 
 
Onderweg zien we weer mooie beelden van Suriname vanuit de lucht...
 
 
 
 
En Paramaribo komt steeds dichter bij...
 
 
Eigenlijk hadden we vooraf verwacht dat we gisteren al zouden terugkeren. Een foutje of misverstand. Maar een dagje langer Awarradam is geen straf. Wij zitten er niet mee. Wel komt nu het programma in gevaar. Vandaag zouden we naar Brownsberg gaan. En voor morgen stond een vrije dag gepland. Dit misverstand heeft er toe geleid dat we de plannen hebben aangepast: de rest van de dag is vrij te besteden. Zodat Harvey en Usha tijd hebben om familie en vrienden te bezoeken. En wij kunnen rusten, winkelen of stappen. Morgen gaan we dan naar Brownsberg. En dan pikken we op zondag het vooraf bepaalde programma weer op.
 
We landen weer op vliegveld "Hoop en Zorg", ofwel "Op Hoop en Zegen". Een rustige landing.
 
 
Al snel hebben we onze bagage en nemen hartelijk afscheid van Theo en Marijke. Die zullen we niet meer zien. Mark en Marieke wel, we groeten tot zondag. Harvey heeft op de 'luchthaven' in de rimboe al een taxibusje geregeld. Die staat buiten al te wachten en brengt ons naar het autoverhuurbedrijf waar we ons eigen busje weer ophalen.
 
We rijden terug naar ons hotel Eco Resort Inn. Voor de derde keer checken we weer in en halen onze bagage op. Dit keer zitten we wat meer verspreid maar nog wel in hetzelfde gebouw. Usha en Harvey gaan direct weer op pad. Zaken regelen voor morgen en familie bezoeken. Met Pieter spreken we af dat we aan het eind van de middag verzamelen bij het terras van ons hotel om samen wat te gaan eten.
 
Dus ploffen we rond een uurtje of vijf neer op het terras van het hotel. Pieter is er ook. Inmiddels is het heel hard gaan regenen: we moeten onze Parbo binnen in de bar drinken.
 
De regen verjaagt ons van het terras...
 
We zitten wat in de boekjes en folders te kijken om te bepalen waar we zullen gaan eten als er ineens een heel bekend gezicht binnen stapt: Marijke van Theo!
 
Ze had wat boodschappen voor Usha (chips en nootjes). Maar Usha was er nog niet. We bieden Marijke een drankje aan maar ze heeft een beter idee. Ze vraagt of wij met haar meegaan naar haar huis. Leuke verassing voor Theo. Ze is met haar auto en even later stappen we daar dan ook in. Na een ritje van 10 minuten staan we voor hun woning. Een heel grote bungalow, voorzien van alle beveilingsapparatuur die je kunt bedenken. Maar dat is dan ook echt nodig, daar heeft Marijke mij al eerder uitgebreid over verteld.
 
Theo is verrast om ons weer te zien. Marijke laat mij het hele huis zien. We drinken wat en krijgen nog een lekker hapje. Inmiddels hebben we Usha een SMS gestuurd: we zitten bij Theo en Marijke. Komen jullie ook?
 
En zo staan een uurtje later ook Usha en Harvey in de woonkamer van Marijke en Theo. We besluiten met zijn allen uit eten te gaan. Theo kent een uitstekend restaurant, hij belt even met de kok van de keuken of we nog terecht kunnen. En dat kan. 
 
We gaan met ons busje op pad, naar het restaurant 'Garden of Eden'. Het ligt helemaal in een van de buitenwijken van Paramaribo. En het is een prachtige locatie. Met uitstekend Thais eten.
 
 
 
 
 
Na een heel onverwachte en uiterst gezellige avond rijden we terug naar de andere kant van Paramaribo. We nemen opnieuw afscheid van Marijke en Theo en zetten hen voor de deur af. Als we zeker weten dat ze binnen zijn gaan wij verder naar ons hotel.
Harvey gaat nog stappen, hij heeft nog afspraken. Wij niet, wij duiken vermoeid ons bed in...
 
Morgen naar Brownsberg....zal die dag ook zo verrassend worden?
 
Dat lees je in het volgende verslag.
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
Deze ochtend worden we heel vroeg wakker van een enorm luid geluid. Klink heel vreemd voor de omgeving. Het blijken brulapen te zijn. Heel kleine aapjes die over giga longinhoud schijnen te beschikken. En goed gebekt zijn in het uiten van kreten. Vooral rond zonsopgang.
 
We raken gewend aan het luxe gevoel in de eenvoud van de rimboe. Koffie drinken met uitzicht op de rivier om wakker te worden. Het is weer droog.
Eenmaal thuis ga ik dit missen, dat is zeker.
 
Tijd voor het ontbijt. Een geweldig ontbijt trouwens, iedere dag warme verse broodjes.
En kip-producten in verschillende hoedanigheden. Suriname zonder kip of ander kippig product bestaat niet. Het went, zeker na elf dagen. Of waren het vandaag verrukkelijke pannenkoekjes met stroop? Uit het pakje van Koopmans, want dat pak hadden we op de eerste dag al in de keuken zien staan....
 
Maar vandaag is de hoofdrol niet weggelegd voor de kip. Die overigens door onze gids Ronald iedere dag wordt aangekondigd als 'dooie kip'. Een uitdrukking die we sinds Awarradam van hem hebben overgenomen. En waar we nu thuis nog over spreken.
Evaluatie plannen van de vakantie met BBQ bij Usha en Harvey? Toch niet met dooie kip?
 
We ontbijten samen met de delegatie uit Canada. Om daarna te horen wat het programma voor onze groep is. Door de late thuiskomst van de feestavond in het dorp heeft Ronald zijn programma met bijbehorend kledingadvies niet de avond van te voren kunnen aankondigen.
 
Verrrassing dus. En wat doen we vandaag? Een rustig programma. We gaan stroomopwaarts varen. Hoe we de stroomversnelling gaan passeren is nog een raadsel. Dat weet Ronald ook niet. Daarna varen we een half uurtje om ons op de stroom van het water terug te laten drijven in de boot.
Onderweg gelegenheid tot vissen, aapjes kijken, genieten van de natuur.
 
Kleding advies: goede schoenen, fototoestel en jezelf niet vergeten. Waarschijnlijk gaan we voor de stroomversnelling aan land. Om na een wandeling door het oerwoud aan het eind van de stroomversnelling weer in de boot te stappen. En we ontmoeten meer dan één stroomversnelling op onze route.
 
En de rest van dag gelegenheid tot kaarten, hangmatteren, Parboreren of anders genieten.
Eerlijk gezegd ben je na al die indrukken wel toe wat rust. Om al die geweldige indrukken te verwerken. Het programma van Awarradam steekt goed in elkaar, hoogtepunten maar ook tijdig rustmomenten.
 
Vandaag gaan we ook hangmatteren..maar eerst varen.
 
Rond half tien ligt onze boot weer klaar. Stroomopwaarts in onze boomstam. Eerlijk gezegd ben ik weinig zin in het vele in- en uitstappen van de boot.
 
 
Mijn vreugde is dan ook groot als we onderweg, vlak voor de stroomversnelling, door Ronald wordt aangekondigd: "Het water staat hoog door de vele regen. We gaan proberen om met de boot stroomopwaarts door de stroomversnelling te geraken".
 
Een spannende bezigheid. Onze bootsman, de vader van Harveys nieuwe maatje, is geweldig goed. Hij stuurt onze boomstam dwars door het tegenstribbelde water. Een geweldige ervaring!
 
We hebben een film van dat moment maar die volgt nog. In een apart logje.
 
En we varen verder. De andere stroomversnellingen deren ons niet meer. Door de waterstand zijn die ook niet spannend meer. En we hebben al dagen een groot vertrouwen in onze bootsman.
 
 
 
Na een half uurtje varen wordt de buitenboordmotor uitgezet. En in een rustig relaxed tempo drijven we terug richting Awarradam. Onderweg zien we een toekan en de natuurlijk het veel te bewegelijk, niet te fotograferen, boomtop-aapjes gespuis.
 
We zien weer veel oerwoud...
 
 
 
Moeilijk te zien maar er zit toch echt een toekan op een van de takken van de boom.
 
We zien andere vogels op het water...
 
En genieten van de rust, de geluiden en de omgeving.
 
Dan deelt Ronald het visgereedschap uit. Wie wil mag vissen. De nylondraad is op zijn minst stevig. De haak is giga. Het aas bestaat uit brokken bloedrijk rood vlees. Waar vis je dan op?
 
Op piranha's dus. Gids Ronald vist. Pieter ook. En Pieter heeft als eerste beet.
Maar helaas is zijn piranha hem te slim af. Pieter schrok zich een hoedje toen hij de grote vis zag. Het moment waarop piranha kans zag om zich los te wreken van de haak....
 
Ronald, ervaren, vangt zes exemplaren van die enge vissen. 
 
 
En als je die bekken ziet, de waarschuwingen van de eerste dagen op Awarradam weer in je hoofd laat passeren, dan weet je dat die serieus waren. We dreven en zwommen tussen deze enge bloeddorstige gevallen met onverstelbaar sterke kaken. Ze zijn veel groter dan je zou denken. 
Neem de waarschuwingen serieus. Als jij dan niet doet neemt de piranha jouw wel serieus....
 
Ronald vangt zes exemplaren. Genoeg voor de lunch. En inmiddels zijn we bijna tot ons eiland terug gedreven. Alleen de stroomversnelling scheidt ons van het doel. Maar ook nu weet onze bootsman ons veilig door de versnelling te leiden. Dat is zo'n geweldige ervaring.
 
Weer terug op Awarradam maakt Ronald de vis schoon. Op het trapje naar de rivier.
 
Eerst wordt de vangst bekeken.
 
 
Het zoontje van de bootsman kent die vissen wel. De nog iets levende vis ligt op de grond. En hij stopt voorzichtig een boomblad in de bek van de naar lucht happende vis. Om daarna te tonen dat de vis er een hele hap uit heeft gebeten....
 
Harvey en Usha willen de piranha wel bereiden. Harvey kent wel een lekkere bereidingsvorm.
Iets met kerrie. Die twee duiken de centrale keuken in.
 
Met de schoongemaakte vis...
 
Kok Harvey..
 
aan het werk...
 
 
Vlak voor de lunch komt projectleider Awarradam vragen of zijn Cananda bezoekers iets eerder alleen kunnen lunchen. Ze moeten het vliegtuigje halen. Natuurlijk geen probeem voor ons. Moeten ze zelf weten. En ze krijgen geen Harvey Piranha in Kerrie, die is alleen voor onze groep.
 
De vis smaakt. Al is de vissmaak zelf wel een een beetje vlak. Met veel graatjes. Maar hoe dan ook: we hebben de piranha meegemaakt. Overleefd: zwemmen, vangen en gegeten. 
 
Tijdens de lunch krijgen we onze verkoelende tropische regenbui. Mooi tijd voor wat hangmatteren. En dat doen wij in onze privé-hangmatten. Op de veranda met uitzicht op de rivier. De regen is ook moe. Die stopt er vrij snel mee.
 
De 'stroomtafel', het enige punt op heel Awarradam waar je batterijen en je GSM kunt opladen heeft het druk....
 
Intussen hangmatteren we ....
 
Rond een uur of vijf staat er nog een activiteit op het programma: met de kano varen. We besluiten niet mee te doen. We zijn te voldaan door Awarradam en genieten volop van ons plekje vanuit de hangmat. Wel fotograferen we de actie: Pieter, Mark en Marieke in de kano. 
 
 
 
We eten het laatste avondeten op Awarradam. Eenvoudig maar heel goed en lekker.
Na het eten trek me terug in de hut. Hang de olielamp op de veranda. Ga nog even in het donker genieten van de river en de omgeving. De mannen gaan nog wat kaarten.
 
Door de vochtigheid hangt een een mist tussen de bomen boven de rivier. Een mystiek beeld...
 
Morgen is er alleen tijd om de tas in de pakken. te ontbijten en afscheid te nemen.
Ik lees nog wat en volkomen ontspannen val ik bijna in slaap. 
 
De laatste nacht op Awarradam. Jammer. Dat alle kleren inmiddels vochtig of nat zijn en ik geen enkel schoon goed meer hebt en iedere dag onder de koude douche moet staan deert me helemaal niet meer. Het gevoel en de beleving van Awarradam is veel sterker. Het echte afscheid is pas de volgende dag.
 
Nog geen afscheid van Suriname. Een land waarvan ik vooraf veel verwachtingen had. Soms dacht ik dat ik vooraf te hoge verwachtingen had. Dat het best kon tegenvallen. Maar niets is minder waar. Ondanks de gevaren die er wel zijn maar ook dankzij Usha en vooral de kennis van Harvey is dit de droomvakantie. Nooit eerder heeft een bestemming zo'n indruk gemaakt. 
 
Morgen moeten we echt serieus afscheid nemen van Awarradam. Moeilijk al ben ik ook weer nieuwsgierig naar wat de reis ons verder brengt.
En hoe we afscheid nemen van dit paradijsje lees je in het volgend verslag.
 
Tot dan, tot babbelzzz
Marjannne
Lees meer...   (1 reactie)
Gisterenavond heeft gids Ronald ons voorbereid op onze derde dag op Awarradam. Tevens onze tiende dag in Suriname. En we voelen ons thuis in Suriname!
We drinken weer koffie op de veranda. Zo is het heerlijk wakker worden.
 
Op het programma staan vandaag twee excursies. In de ochtend gaan we kostgrondjes bezoeken. En in de namiddag de dorpen in de omgeving, we blijven daar tot 'de late uurtjes'.
 
Maar eerst ontbijten en het 'feestvarken' Marijke feliciteren. Ze is vandaag jarig, 65. Een bijzondere leeftijd. Voor het ontbijt zingen we met zijn allen voor haar.
Gids Ronald en alle vrouwen van Awarradam komen haar groeten en zingen haar toe. Ze krijgt kadootjes van de vrouwen: bloemen uit het oerwoud in zelf versierde vaasjes. Door de vrouwen gebakken cake en een fles witte wijn. Heel attent!
 
Marijke wordt verrast door het personeel van Awarradam.
 
Theo heeft een kado voor Marijke: officieel biedt hij Awarradam een donatie aan om te besteden aan een mooi doel. Een wens van Marijke. Zij waren bij een eerder bezoek al onder de indruk van deze gemeenschap. En dat doel is er: ze gaan het geld besteden aan de opleiding van de vrouwen: een opleiding zeep maken van natuurlijke olieën uit de jungle. Binnen Awarradam wordt gewerkt aan een welness-programma. Om toeristen drie geweldige dagen aan te bieden in de natuur. Om geest en lichaam te verwennen met o.a. een dag volstrekte stilte, relaxoefeningen, massage en baden met uitzicht op de rivier. Het bad hebben we al gezien. Het ziet er geweldig uit. En die zeep gaat daar een belangrijke rol spelen. Het is een belangrijke ontwikkeling voor de vrouwen.
Al wist ik gisteren al zeker dat ik ooit Awarradam opnieuw moet bezoeken: deze ontwikkeling geeft daar een nieuwe extra demensie en motivatie aan...
 
Om half tien melden we ons voor het eerste uitstapje. Met onze holle boomstam, de korjaal vertrekken we naar de overkant. Hier bezoeken we kostgrondjes. Dit zijn open vlaktes in het oerwoud waar de plaatselijke bevolking de groente en het fruit teelt.
 
Tijdens de vlucht naar Awarradam hebben we inderdaad vanuit de lucht wat open plekjes gezien in het bos. Zag er niet uit als volkstuintje maar als de grond niet meer sterk genoeg is om een goede opbrengst te leveren dan worden de kostgrondjes weer overgeleverd aan Moeder Natuur. Zo ongeveer na vier jaar. En met die wetenschap worden de kostgrondjes dan ook niet eerst opgeruimd, dus de omgezaagde bomen blijven gewoon aanwezig.
 
Om op de kostgrondjes te geraken moeten we door een dorpje...
 
In het dorpje zien we de keuken...
 
Eenvoudige hutjes in het dorp.     
 
Het dorp is wel bewoond maar nu verlaten. Het is dan ook maar een heel kleine nederzetting.
Kijk, de afwas is gedaan: de kookpan, de kalebas en de mand staan al weer klaar voor gebruik:
 
 
En vers opgevangen regenwater staat klaar voor gebruik...
Baden, afwassen en wassen doen de vrouwen gewoon in de rivier. Dit is om te drinken.
 
Dé natuurgids van Awarradam Adaanki en gids Ronald vertellen weer over de natuur. 
Om even later snel weg te vluchten voor de grote zwarte mieren!
Ze willen wel eens weten of onze Nederlandse DEET ook helpt tegen mieren!
Volgens mij was het Adaanki die met handen en voeten duidelijk maakte dat hij DEET nodig had. Om op de mieren te spuiten. Maar dat helpt natuurlijk niet..
 
Tijd om naar de kostgrondjes te gaan, 5 minuutjes lopen vanuit het dorp.
De kostgrondjes..het is al heet zo in de ochtend.
 
We zien de cassave groeien, rijst, bananen en andere groente. En de 'Serviesplant': de kalebas waar o.a. drinkkommen van worden gemaakt.
 
 
 
Ook de verjaardagscake van Marijke is meegenomen. Zodat we op het kostgrondje nog een stukje cake kunnen eten.
 
Usha herkent al die groente wel. En ze ziet de ingrediënten voor Pom, een surinaams gerecht.
Ronald spoort haar aan voldoende ingrediënten te plukken, dan mag ze daarna in de centrale keuken van ons eiland aan de slag.
 
Ronald toont een van de ingrediënten voor Pom.
 
 
Met deze boodschappen verlaten we de kostgrondjes en via het uitgestorven dorpje lopen we terug naar de boot.
 
We nog een echte vogelverschikker staan:
 
Onderweg seint Adaanki ons. Hij heeft cacao gevonden: die moeten we zeker proeven.
Ronald snijdt de vrucht open: het lekkers zit in het binnenste.
 
Na de proeverij stappen we even later toch in de boot en varen terug. Het begint weer te regenen, dit keer zachtjes.
 
Usha en Marieke duiken met de meegebrachte boodschappen de keuken in.
Zodat we tijdens de lunch Pom kunnen proeven. Het smaakt goed.
 
De tweede excursie staat gepland voor half vier. Tot die tijd mogen we hangmatteren, Parboreren en nog meer cake van Marijke eten. Iedere keer als de schaal leeg is komt er uit de keuken een nieuwe schaal cake, steeds met een ander smaakje. Dit zal zo doorgaan tot laat op de avond. En we krijgen drankjes aangeboden van Marijke en Theo. De verjaardag van Marijke gaat in ieder geval niet ongemerkt voorbij!   
 
In de middag arriveert de projectleider Awarradam. Met 4 gasten uit Canada. Voor een bezoekje aan het eiland en een overnachting. De donatie van Marijke wordt met hem besproken en er worden afspraken gemaakt. De zeep zal in handgemaakte houten doosjes worden meegegeven, de eerste exemplaren zijn voor Marijke.
Inmiddels is de regen gestopt. Wel fijn, we moeten tenslotte nog ruim twintig minuten varen naar de dorpen. Kledingadvies van Ronald voor de tocht: zaklamp!
 
Op naar het eerste dorp: Stonhuku. Bij aankomst valt de toegangspoort op. En de plek naast de toegangspoort met kruiden en andere donaties om slechte geesten te weren. Vrouwen met de menstruatie mogen niet onder de poort door: zij moeten langs een zijpad het dorp betreden. We lopen allemaal onder de poort door het dorp binnen.
Je mag er geen foto's van maken. Dat geldt trouwens ook voor de bevolking. Wel zullen we wat vrouwen treffen die niet bang zijn voor diefstal van de ziel en die we na aangeven van de gids mogen fotograferen.
 
Vrouwen moeten volgens de traditie en het geloof het dorp benaderen aan de linkerzijde, de mannen rechts. En dat is serieus. Dat doen we dan maar ook. Ronald waarschuwt ons dat dit dorp behoorlijk druk kan zijn: afgelopen dinsdag is er iemand overleden. Nu maken ze een maand lang muziek en zingen. We horen het al op een afstand.
Wij bezoeken eerst de grote kapitein, het stammenhoofd van de dorpen. Hij moet toestemming verlenen om ons te ontvangen in het dorp. Die krijgen we natuurlijk. De overledenen blijkt  familie te zijn van de kapitein.
 
De stoel van de hoofd kapitein: het is duidelijk voor wie deze troon is.
 
We lopen door het dorp en zien hutten, in verschillende staten van onderhoud. Sommige zijn verlaten. Die bewoners zijn naar het noorden getrokken of naar Frans Guyana.
 
 
Casavebrood ligt te drogen in de zon:
 
Er zijn alleen zandpaden, het water stroomt in geultjes over de grond. Overal zie je grote tonnen onder de afdakjes van de hutten. Om regenwater op te vangen.
 
De huisjes in de dorpen: eenvoudig...
 
Sommige kippenhokken zijn ruimer dan een huisje. Wel echte scharrelkip.
 
 
En echte nieuwbouw:
 
Er is beperkt electriciteit, tot 23.00 uur. Net als in Awarradam afkomstig van zonnecellen.
Omdat het dorp zowat tegenover het vliegveldje ligt is er ook GSM verbinding mogelijk.
En GSM's hebben ze bijna allemaal!
 
De bevolking bestaat uit Marrons. Dit zijn de voorheen slaven afkomstig uit Afrika die in het binnenland hun vrijheid hebben gevonden. Er zijn verschillende stammen onder de Marrons. Rondom Awarradam wonen de Sarramacanen. We zien nauwelijk mannen, wel veel vrouwen en kinderen. 
 
Op tocht door de dorpen...
 
Onderweg verkoopt een vrouw verse ananas. Voor een paar SDR. Theo koopt er een aantal. En geeft Ronald de opdracht om deze te ontmantelen en te snijden. We smullen van heerlijk verse zoete ananas. Mmmm...
 
Een vrouw toont hoe ze uit bepaalde vruchten olie maakt. Een hele klus....
 
We gaan ook naar de winkel: hier worden producten aangeboden die de bevolking zelf maakt. Ik koop twee mooie doeken. De ene is een doek die door de mannen als kleding wordt gedragen. De andere is een doek die wordt gebruikt door vrouwen bij het dansen. Handwerk.
Marijke koopt ook een doek en doet hem meteen om.
 
Dan gaan we verder naar het volgende dorp. Na een stevige wandeling komen we aan in het tweede dorp, Godawata. Een wat kleiner dorp, het is er ook rustiger. Maar de verdere verschillen zijn klein. Hier woont ook de oma van Ronald, ze komt even kijken.
 
De 'gemiddelde hut' die je ziet in de dorpen:
 
Er is een offerplaats (heilig, niet fotograferen) te zien. En een vrouw die toont hoe handwerkjes worden geborduurd. Ik zou ook best een hele dag voor zo'n hut kunnen borduren...heerlijk.
 
Door naar het derde dorp, Deboo. Bij aankomst loopt Theo langs de toegangspoort. Waarop direct de opmerking uit de groep volgt: Ben je ongesteld?
Dan zien we de hutten waar de ongestelde vrouwen de nacht door moeten brengen. Theo blijft gewoon bij ons...
In dit dorp hebben we pauze en drinken wat bij de plaatselijke bar. Later zullen we hier weer komen voor de dans- en zangavond. In de ruimte schuin achter de bar, de overkapping waar de vrouwen de bankjes en de vloer al op orde brengen.
 
Onderweg zie ik ergens de was buiten de hut hangen. Of is het de inloopkast, beschermd tegen de regen onder het afdak?
 
We bezoeken nog een winkeltje. Weer een doek in mijn tas, dit keer een mooi geborduurd exemplaar.
Een vrouw toont hoe de dakbedekking wordt gevlochten. Dat is toch mannenwerk? Maar nee, hier doen de vrouwen dat.
 
Ze heeft ook nog mooi handwerk hangen:
 
 
In het dorp wordt ook getoond hoe mais wordt geplet. Dat is ook handwerk. En zwaar werk.
Pieter wil het ook wel eens proberen:
 
En dan gaan we door naar het laatste dorp in de rij: Kajana. We komen langs een schooltje.
Dagelijks zien we al de schoolboot door de rivier varen. Vol kinderen...
Worden in ons land de kinderen met de auto voor de drempel van de school afgezet en opgehaald? Hier maken de kinderen iedere dag een vaartocht in de korjaal, de holle boomstam.
 
Er is een voetbalveldje in de verte. En met de ondergaande zon wordt het dorp alleen nog mooier om te zien: met reuzebomen. Ook in de dorpen. Het is en blijft jungle.
 
 
En een toeristengebouw (je kunt daar ook huisjes huren) waar we het diner krijgen. Voordat het diner wordt opgediend drinken we nog wat op het terras. Een overkapte ruimte op palen met zicht op de rivier. Tijd voor het diner: Pindasoep.
 
De ruimte waar we van de heerlijke pindasoep eten:
 
Na het diner lopen we rustig terug naar het vorige dorp voor de avondvoorstelling. Het is inmiddels al donker, we hebben de zaklampen echt nodig. Zijn er in het dorp zelf nog wel wat lampen, het gebied tussen de dorpen is stikdonker. In het dorp ontmoeten we een bekende: een van onze keukenvrouwen van Awarradam. Door de open deur kunnen we wat van de binnenkant van de hut zien: kleuren-tv en kast met een verzameling porseleine borden.
Ze komt straks ook dansen.
 
Aangekomen bij de bar zien we al opgedirkte vrouwen. Met kleurige doeken en dito tasjes.
Ze zijn helemaal opgewonden. Het hele dorp is uitgelopen, iedereen zit bij de bar. Dit keer ook de mannen. Ze kijken tv.
 
Wij gaan naar de ruimte waar de dans zal worden opgevoerd. Theo tracteert op drankjes. Nootjes en chips. En dan gaat de voorstelling beginnen. Maar niet voordat alle vrouwen in het Sarramacees Marijke hebben toegezongen.  
 
Het dansen en zingen is zwaar indrukwekkend!
En iedereen moet meedoen.
 
Filmpje spreekt voor zich...
Hier de link. Opent in een nieuw venster. Filmpje insluiten regel ik later wel. Punt wil niet meewerken... http://youtu.be/0O9dPd53zxs?hd=1 Vergeet niet het geluid aan te zetten.
 
En wat foto's:
 
 
De mannen worden ook betrokken....een groot feest!
 
Iedereen doet mee, ook jarige Marijke. Ze geniet van haar bijzondere verjaardag.
 
Na de verschillende dansen van de vrouwen is het de eer aan de mannen. Zij spelen op instrumenten: trommels.
 
Plots, even na tien uur gaat het licht uit. In dit dorp zorgt een generator op diesel voor stroom. En die is bijna op, er moet zuinig aan worden gedaan. Bijgelicht met zaklamplicht gaat het feest gewoon door.
 
Rond half elf is het feest plotseling afgelopen. In het donker, met alleen wat zaklamplicht zoeken we de zwemvesten weer op. En de boot. Lastig hoor, zo in het donker de boomstam in te stappen.
Tijdens de boottocht is het helemaal donker. Af en toe kijkt de stuurman met een zaklamp waar hij op dat moment is. Hij kent de weg. We zien alleen af en toe een klein bewegend lichtje in de bomen. Vuurvliegjes.
Rond elf uur komen we in Awarradam aan. We drinken nog een biertje in de junglebar en zoeken daarna onze klamboe op.
 
Er komt een einde aan deze dag. Een prachtige dag vol pure beleving, een bijzondere dag. Opgenomen in de bevolking. Een vriendelijke, open en eerlijke bevolking. De dag waarin je in onze Nederlandse ogen misschien armoede zou zien. Toch is het anders. Het is eenvoud en veel geluk. Volop plezier, vrolijkheid, vriendschap en samenwerking. Een rijke samenleving.
 
Het begint te regenen maar dat maakt ons niets uit....we hebben iets moois gezien en gaan met het door de bewoners overgebrachte geluksgevoel ontspannen slapen.
Een bezoek aan Suriname al een hee grote aanrader. Awarradam en omgeving mag je niet missen: het is een juweeltje. Om te zien en te beleven!
 
Tot babbelzzz, tot de volgende Awarradam-dag.
Marjanne
Lees meer...   (5 reacties)
Als we wakker worden staat er inderdaad een thermoskan heet water voor de deur. Het is weer droog, de zon schijnt weer. We drinken koffie op de veranda met uitzicht op de rivier. En maken ons dan klaar voor de dag en het ontbijt.
Na het ontbijt gaan we op jungletocht. Het kledingadvies van Ronald: lange broek, broek in de sokken, lange mouwen, hoed of petje, stevige schoenen. Waterflesjes, DEET en je fototoestel. En vergeet je zelf niet.
 
Rinus klaar voor de jungle-tocht:
 
Aldus gekleed staan we na het ontbijt klaar. We vervolgen eerst de rondleiding op Awarradam. Zien hoe het regenwater wordt opgevangen. De ruimte waar de was wordt gedaan (met een wasmachine). De bakkerij. En de hutjes waar het personeel met vroege of late dienst verblijft.
 
 
 
Dan stappen we in de boot. Aan de overkant van het eiland moeten we er weer uit. Maar de boot vaart eerst een stukje verder: er zijn apen gehoord. En weer zien we de handige kleine snotaapjes slingeren tussen de takken van de bomen.
 
De plaats waar we uitstappen is hoog en stijl. Maar met hulp van Ronald komen we allemaal veilig uit de boot. De zwemvesten blijven achter in de boot. De wandeling zal zo'n 2,5 uur duren.
 
Adaanki loopt voorop met een groot kapmes. En maakt zonodig het pad vrij. Hij vertelt volop maar spreekt geen Nederlands. Ronald vertaalt alles.
 
 
 
 
We zien veel klein gespuis. Kikkers, kevers, wandelend blad, rupsen, duizendpoten en vooral veel mieren. Voor de grote zwarte mier moet je uitkijken: die schakelt je een dag uit.
En bloemen, paddestoelen, bomen, vruchten en geneeskrachtige planten.
 
 
 
 
Ineens roept Ronald: 'Rennen'. Iedereen volgt zijn advies op en rent achter hem aan. Op het pad bleek een giga groot mierennest aanwezig te zijn. Die over gingen tot de aanval.
Usha en ik meppen met een takje nog een enkele mier van onze sokken. Wat een enge kleine donderstralen..
 
Kort daarna rusten we even. Dit oerwoud lijkt wel een sauna.
 
Niemand houdt het droog.
Wat een vochtig, klamme warmte.
 
Sommige bomen zijn echt gigantisch groot. De bewonders van het dorp beschouwen deze joekels als heilig. Een goede instelling.
We zien de telefoonboom. Handig voor als je bent verdwaald. Klop op die boom en het geluid draagt kilometers ver.
 
   
 
 
We verdwalen niet. En keren weer met de boot terug naar de overkant.
 
Om af te koelen staat een half uurtje later de volgende activiteit op het programma: lunch en daarna zwemmen in de stroomversnelling. Wat hangmatteren. We kleden ons om en vertrekken voor de lunch naar een klein eilandje vlak bij de verderop gelegen stroomversnellingen.
Weer met onze boot: volgeladen met eten en drinken.
 
Het zoontje van de bootsjongen heeft in Harvey een nieuw vriendje gevonden:
 
En zoals gezegd gebruiken we op het eilandje bij de stroomversnelling de lunch.
 
Iedereen neemt na het eten wat rust in een hangmat.
 
 
 
Harvey deelt zijn hangmat met zijn nieuwe maatje: het zoontje van de bootsman.
 
Mooi uitzicht op de stroomversnellingen:
 
 
De rust wordt verstoord door een tropische hoosbui. Dus schuilen we onder de overkapping.
De plaatselijke bewoners storen zich niet aan regen....
 
Na de regenbui wagen Marieke, Marijke, Mark, Theo, Rinus, Pieter en Harvey een duik in de stroomversnelling. Usha en ik blijven aan de kant, we maken foto's. Al is dat moeilijk van zo'n afstand.
 
 
En na de zwempartij pakken we alles weer in en gaan terug naar Awarradam.
Terug op Awarradam wordt duidelijk dat we tot vrijdag op Awarradam blijven. Wij dachten dat we op donderdag weer in Paramaribo zouden zijn. Hadden al vage afspraken om donderdagavond bij 'Havanna' te gaan stappen. En op vrijdag Brownsberg te bezoeken.
In overleg passen we het programma aan. Vrijdag na aankomst in Paramaribo vrij zodat Harvey en Usha familie kunnen bezoeken, zaterdag bezoek aan Brownsberg.
 
Tot het diner zijn we vrij. Marieke helpt in de keuken, de rest trekt zich terug in de hut. Behalve Theo en Marijke: die nodigen ons uit een fles witte wijn met hun te delen. Morgen is Marijke jarig. Ze wordt dan 65 jaar. En de dag voor je verjaardag wordt in Suriname gezien als een belangrijke dag die je moet doorbrengen met vrienden. Het klikt goed en het is gezellig.
 
Na het avondeten komen de muziekinstrumenten tevoorschijn. De trommels. En er wordt gezongen. 
 
Om rond half tien de klamboe weer op te zoeken. We zijn moe, het was een indrukwekkende dag...
 
En wat doen we morgen? Dat lees je in het verslag van dag 10.
 
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...   (5 reacties)
Spannend: vandaag gaan we naar Awarradam. Een eiland in de rivier Gran Rio, 225 kilometer zuidelijk gelegen in het binnenland. In het Amazone gebied, het echte regenwoud.
We ontbijten en checken uit. De tassen en koffers blijven achter in de bagageruimte van het hotel, alleen een kleine tas (max. 6 kilo bagage per persoon) mag mee. 
 
Om 09.00 uur rijdt een taxi voor. Wij stappen in. Harvey gaat met het busje, dat moeten we onderweg inleveren. Maar eerst laten gaan we wat geld wisselen.
Het busje wordt afgeleverd en met zijn allen in het taxibusje vertrekken we naar het vliegveld "Hoop en Zorg". Door mij enige dagen geleden omgedoopt tot "Op Hoop en Zegen".
 
Daar moeten we ons om 09.15 uur melden bij het gebouwtje van Gum-Air. We worden met bagage naar een wachtruimte gebracht.
 
Een drukke wachtruimte, niet alleen de groep voor Awarradam wacht daar, ook een groep met andere bestemming wacht daar op een vliegtuigje.
 
Krijgen wat te drinken en een broodje. Van gids Nootje, die niet met ons naar Awarradam zal gaan.
 
Hij regelt ook het papierwerk en de bagageafhandeling.
Ons inschrijfforumulier vertoont de namen van Rinus en Usha. En toch liever ik een kopie in van mijn paspoort dat hij vergelijkt met het inschrijfformulier. "Het klopt", zegt Nootje. "Jullie mogen mee". Pieter is zelfs het inschrijfformulier vergeten (waar mijn naam ook op staat) maar ook bij hem klopt alles! Hij mag ook mee.
Alle kopieën van de paspoorten en inschrijfformulieren zijn ingenomen. Iedereen mag mee.
 
In kleine groepjes moeten we met bagage meelopen naar de grote weegplaats. De groep en de bagage nemen dan plaats op de grote weegplek en er worden wat gegevens genoteerd.
De bagage laat je vervolgens achter. Als zo iedereen is gewogen kunnen we beginnen met de boordinstructies. Maar Nootje geeft aan dat we dit deze keer maar overslaan: de DVD speler wil niet meewerken.
 
En zo staan we rond een uurtje of elf buiten. Voor ons staat een klein vliegtuigje.
We stappen in. De bemanning bestaat uit twee personen en er zijn in totaal 9 passagiers.
 
Moeiteloos stijgt even later ons vliegtuigje op.
We hebben mooi zicht op Suriname. Soms wat wolkjes. Het is een rustige vlucht.
 
 
 
 
Na zo'n minuut of vijftig daalt het vliegtuigje. We zien de rivier, de Gran Rio. En het grasveldje waar ons vliegtuigje moeiteloos de landing uitvoert.
 
 
De bagage wordt uitgeladen en wij nemen plaats in de vertrek- en aankomsthal. Een overkapte ruimte met grote tafel en banken. En bezoeken de sanitaire voorzieningen. Echt een andere wereld: Naast de pot staat een emmer water met een bakje: om de toilet door te spoelen.
 
We maken daarna kennis met onze medereizigers. Marijke en Theo, het oudste stel en woonachtig in Suriname. Marieke en Mark, het jonge stel uit Nederland.
Onze gids komt ons begroeten: zijn naam is Ronald. Hij leidt ons naar de rivieroever en deelt de zwemvesten uit. Dan drinken we limonade uit schaaltjes gemaakt van de kalebas. 
 
 
De bagage wordt in de boot gezet. Onze holle boomstam, een korjaal. Met buitenboordmotor.
 
Dan nemen wij zelf ook plaats in de boot.
 
We varen zo'n minuut of 25. En zien na zo'n tien minuten varen al de eerste aapjes in de boomtoppen. Geweldig om te zien. Nauwelijks te fotograferen, dat wel.
 
Ergens springen de apen in de boomtoppen...
 
En de omgeving is mooi, soms duikt een hutje of dorpje op...
 
 
We hebben een droge tocht, geen regen onderweg. Na een bocht verschijnt het eiland Awarradam.
 
Awarradam....
 
Met onze hutjes aan de oever...
 
We meren aan en worden verwelkomd door alle vrouwen van het dorp.
Uitbundig vrolijk omhelzen ze je. In een taal die wij niet verstaan.
 
We moeten ons opstellen in een rij, te beginnen bij de boot. Om zo alle bagage en andere meegereisde spullen voor het dorp zo dicht mogelijk bij de gebouwen te krijgen. Ieder stuk bagage wordt doorgegeven. Zo is de klus snel geklaard.
 
 
Dan zoeken we de bagage op en loopt Ronald met ons naar de hutten. Iedereen krijgt een hut aan de rivier. Pieter zou eigenlijk met Usha en Harvey in één hut verblijven, dat bleek bij de boeking vele malen goedkoper. Maar Ronald biedt Pieter toch een eigen hut aan, er staan er genoeg.
 
De hut, eigenlijk een mooi houten huisje, is eenvoudig maar heel netjes. Bed met klamboe, tafeltje, opbergruimte, badkamer met wastafel, toilet en douche. Alleen koud water.
Een mooie houten veranda aan de rivier met stoelen, tafeltje en heerlijke hangmatten.
 
 
En een waanzinnig mooi uitzicht!
 
Roland verzoekt ons om wat later naar de recreatieruimte te komen. Voor de algemene informatie en kennismaking.
En dat doen we dan ook. In de recreatieruimte is een bar, de jungle-bar. Tijd voor Parbo.
Iedereen stelt zich kort voor aan Ronald. Dan vertelt hij de basisregels. Altijd een zwemvest aan als je in het water gaat. Niet in het water als je een wondje hebt of als je als vrouw de maandelijke periode hebt. Waarom niet? Dat horen we later wel.
Om 08.00 uur ontbijten, in de eetruimte aan de achterkant van de recreatieruimte. Lunch is om 13.00 uur en diner om 17.00 uur.
 
De hutten...
 
Iedere ochtend brengen de vrouwen een thermoskan heet water, tussen 06.30 uur en 7.00 uur. In je hut tref je koffie en thee aan. En koekjes. Iedere avond zetten de vrouwen een brandende olielamp voor je hut. Die mag je de hele nacht laten branden. In de recreatieruimte gaat om 23.00 uur het electrisch licht uit. In de hut is dag en nacht licht maar ben daar zuinig mee. De stroom wordt opgewekt door zonnepanelen en is schaars.
In de recreatieruimte zijn spelletjes en leesboeken te leen. En er hangen een aantal hangmatten: ook daar mag je 'hangmatteren'. Volgens Ronald een bezigheid die erg populair is bij de bezoekers van Awarradam.
 
In de half open recreatieruimte kun je naast 'hangmatteren' ook relaxed van het uitzicht genieten.
 
 
En om 17.00 uur is de eerste activiteit: drijven in de rivier om het eilandje heen.
Tegen die tijd kleden we ons om in zwemkleding. Het drijven is heel erg leuk. Het gaat best snel, de stroming is behoorlijk. We drijven van de ene kant van het eiland naar de andere kant. Sommige maken wel drie 'rondjes'.
 
 
Dan kleden we ons weer aan. Want de volgende activiteit staat op het programma: de rondleiding over Awarradam. We bezoeken dan de centrale keuken. Ronald vertelt dat alleen het personeel met vroege dienst en late dienst op Awarradam zelf verblijft. De rest woont aan de overkant: de lokale bevolking is altijd vrolijk en uitbundig. En ze willen de gasten graag laten genieten van de rust op Awarrdam.
 
De centrale keuken:
 
Ook hier koken ze natuurlijk op een houtvuurtje.
 
Inmiddels begint het echt te regenen, een ware tropische regenbui. De grote regentijd is begonnen. De rondleiding wordt morgen voortgezet.
 
Regen? Een complete stortbui.
 
Ook na het avondeten volgt nog het laatste deel van het programma: Ronald geeft met een beamer een presentatie over de dieren en planten die in de omgeving van Awarradam te vinden zijn. Morgen gaan we een jungletocht maken. Dan zullen we sommige planten en dieren in het echt zien. Gids Adaanki gaat dan ook mee, hij weet alles van de natuur.
 
Gids Ronald met de beamer, klaar voor de presentatie.
 
Na de presentatie zoek ik een boek uit in de kast. En maak een praatje met Marijke.
Ze woont al bijna 25 jaar in Suriname. En van haar hoor ik ook de andere verhalen over Paramabiro. Die stad is echt niet zo veilig als men in reisboekjes wil laten geloven.
Een aantal gaat kaarten. Met Ronald die dol is op het troefspel. En rond een uurtje of tien zoeken we onze klamboe op.
 
Awarradam is echt leuk! 
 
Tot de tweede dag op Awarradam
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...
Vandaag hebben we weer een bijzondere activiteit. Door Usha en Harvey georganiseerd. Eerst inkopen doen op de markt. En daarna koken. Een activiteit die niet mag ontbreken omdat het merendeel van het gezelschap maandelijks de kookclub in Tilburg bezoekt. En deze maand die kookclub moet missen. Maar Usha zal ons alles leren over de Surinaamse keuken.
 
Vriendin Anjali van Usha zal ook van de partij zijn. Anjali woont in Nederland maar is nu ook in Suriname, logeert bij familie. In Nederland bezoekt zij ook maandelijks de kookclub. 
Boyke is ook weer van de partij.
 
Na het ontbijt vertrekken we met het busje. Richting markt want er moeten inkopen worden gedaan. Gisteren hebben we besloten dat we nu GEEN KIP zullen eten. Het wordt vis.
We halen eerst Anjali op. Dan rijden we door naar de markt, ergens aan de buitenrand van Paramaribo. Het is zondag, niet alle markten zijn open. Deze wel.
 
De markt...
 
Usha leidt ons rond over de markt en benoemd alle vreemde groente en het fruit. We kopen uiteraard kousenband. Verder een soort andijvie, tomaten, kruiden, knoflook, uien, wat vreemd fruit, kruiden en de andere benodigdheden. En wat zoet snoepgoed als toetje. De vis halen we ergens anders.
 
Bij een supermarkt aan de Kwattaweg stoppen we voor de laatste inkopen en ontmoeten Boyke weer. Hij heeft zijn zoontje meegenomen. Ook een andere man gaat mee: hij is vriend van de familie waarvan we het huisje en tuin gaan gebruiken. Hij moet toezien dat we er geen rommeltje maken.
 
We slaan de Weg naar Zee in en stoppen bij een sluisje. Hier halen we onze vissen op, die zijn gisteren al geselecteerd door Usha en Harvey en liggen in de koeling op ons te wachten.
Dan rijden we verder over een zandpad, naar het vakantiehuisje met grote tuin en zwembad.  Het is maar een paar minuten rijden. Het huisje ligt midden in de natuur. Er zijn nauwelijks andere huizen te vinden in de omtrek.
 
Mooie omgeving, erg rustig.
 
 
Tot grote teleurstelling van Usha is deze zuurzak-vrucht nog niet rijp:
 
Alle spullen worden uitgelaten. Ook onze BBQ is weer meegenomen, voor het geval het koken op een houtvuur toch niet lukt. En om wat kip te roosteren, Surinamers kunnen blijkbaar maar moeilijk zonder kip.
 
Boyke met zijn zoontje bij de BBQ.
 
De ingrediënten van de markt liggen klaar.
 
Naast een zwembad, een keurig huisje waar we gebruik van mogen maken voor de sanitaire voorzieningen en waaruit we vergeten keukenmateriaal lenen, is er een grote overdekte buitenruimte met een buitenkeuken en flinke tafel. Na het uitdelen van de drankjes beginnen we serieus aan het kookwerk, onder leiding en aanwijzingen van Usha. Ik ben geen keukenwonder (zit ook niet op de kookclub), ik 'knik' en spoel het kousenband. Dat lukt me nog wel.
 
Er wordt hard gewerkt...
 
 
 
 
Boyke maakt op professionele wijze een houtvuur aan.
 
 
Ook maakt hij de vis schoon: met een groot hakmes.
 
Onze vis...
 
We bereiden de vis op twee manieren: krokant gebakken en gesmoord in een tomatensaus.
 
Intussen begint het te storten.
De regen valt in tropische bakken naar beneden.
 
 
Maar gelukkig staat ons houtvuur ook onder een afdak. Daar bakken we onder het genot van wat drankjes de vis. Lekker primitief. Doet we denken aan mijn scoutingtijd.
 
Eerst bereiden we de kousenband:
 
 
Dan is het tijd voor de vis:
 
Het is gezellig zo met zo'n allen, met een drankje, onder het afdak bij het houtsvuur. We vergeten bijna de vis op te eten...  
We smullen van de eerste visvariant bij het houtsvuur; de krokant gebakken vis. Al ben ik niet dol op visjes, deze smaken heerlijk.
 
Pieter maakt het tweede visgerecht:
 
 
Hij smoort de vis. Maar hoe smoor je vis zonder een deksel op de pan?
Harvey heeft de oplossing...
 
Een stuk bananenblad, vers geplukt is perfect voor deze klus...
 
En zo sjouwen ze in Suriname een bloedhete pan...
 
Na het eten, de klok geeft dan al half zes in de middag aan, gaan we opruimen. We laten alles keurig achter. Ik 'poets' nog even de buitenkeuken en Rinus veegt de vloer aan.
 
We hebben nog heel veel vis over, vooral de gesmoorde variant. Niet dat die niet lekker was, het is gewoon veel te veel. We besluiten die vis af te geven bij het sluisje, kunnen de mannen daar ook smullen. Maar eerst nemen we afscheid van 'onze oppasser' en Boyke. Jammer dat we Boyke niet meer zullen zien, het is echt een gezellige en leuke jongen.
 
Voordat we naar ons hotel rijden toont Harvey ons het bede-oord aan het eind van Weg aan Zee. Echt aan de zee. De beelden zijn indrukwekkend. Grote en nog grotere beelden in een parkje met bloemen en palmen.
 
 
 
 
   
 
Er is veel aandacht besteed aan de details:
 
 
Sommige beelden in de tuin zijn huizenhoog...
   
 
Eenmaal thuis lees ik dat daar ook een openlucht crematieplaats is. Geheel volgens Hindoe traditie vinden daar de verbrandingen plaats waarbij de as over zee wordt uitgestrooid.
 
Het is een mooie omgeving...
 
We gaan weer terug naar huis. Anjali is al eerder in de middag vertrokken, weggebracht door Harvey. Ze moest nog een voetbalwedstrijd bezoeken.
 
Onderweg besluiten we het stuk land van Harvey te bekijken, we komen er toch langs. Het moet een flink stuk grond zijn. Een bijna onbegaanbare zandweg vol gaten en plassen ligt voor ons. In de berm branden vuurtjes: rommel die wordt opgestookt. Er rijdt ver voor ons uit een personenauto. Als die door de kuilen komt moet het ons ook lukken.
 
Maar op enig moment staat de personenauto stil. En keren wij om. Harvey heeft zijn lap  grond al in geen twee/drie jaar meer gezien maar zit er niet mee dat dit nu nog langer wordt uitgesteld. Waarschijnlijk is het inmiddels onbegaanbaar en overwoekerd. Deels  moerasgebied geworden. En wie weet wat er voor enge beesten er inmiddels wonen. Het is inmiddels bijna donker, niet dat we die beesten dan zouden opmerken...
 
Via weer andere wegen rijdt Harvey ons door Paramaribo naar huis. Maar ik ken inmiddels de weg. Wat leidt tot enige verbazing bij Harvey. Hij weet dan ook niet dat ik een soort ingebouwde Tom-Tom bezit: een heel goed geheugen als het gaat om wegen en een betrouwbaar ingebouwd kompas voor het juiste richtingsgevoel. Hij vindt het grappig: ik mag de volgende gids spelen...
 
Terug in het hotel gaan Harvey en Usha weer op pad. Met de afspraak dat ze Pieter later ophalen om Paramaribo bij nacht te bezoeken. Ik heb zin in een lekkere cocktail, mijn favoriet: Pinacolada.
Bij de bar op het hotel staat die wel op de kaart. Maar ze verkopen die niet. Dus lopen we naar 't Vat. En drinken daar (veel goedkoper) wel de Pina's. Rond een uur of elf gaan we terug naar het hotel. Morgen wacht het echte hoogtepunt van onze reis: Awarradam.
Op de kamer aangekomen pakken we vast onze waterdichte tas in voor dit vierdaags bezoek. Dat een vijfdaags bezoek werd maar dat wisten we toen nog niet. Je mag maar 6 kilo bagage meenemen, het is een heel gepuzzel om te besluiten wat wel en niet mee kan....
 
Morgen zullen we na het ontbijt weer voor de tweede keer uitchecken. Dus ook de grote tassen worden gepakt. En dan gaan we slapen. We zijn klaar voor het avontuur Awarradam!
 
Tot dag 8: Awarradam.
Tot babbelzzz
Marjanne
Lees meer...
Vandaag hebben we een dag vrije dag. Geen programma. De dag die Harvey en Usha echt nodig hebben om hun familie en vrienden te bezoeken. Iets waar ze veel te weinig tijd voor hebben gereserveerd. Wij staan laat op en ontbijten tegen het klokje van 09.30 uur in de ochtend. Pieter is bijna klaar met zijn ontbijt. Usha en Harvey zijn al op pad. Bezig met het uitdelen van hun 20 kilo handbagage die alleen bestaat uit kadootjes...
 
Wat gaan we vandaag doen?
Wat dacht je van een dagje rustig liggen aan het zwembad van Hotel Torarica?
 
En dat doen we dan ook. Pieter gaat nog even internetten en daarna vertrekt hij naar het zwembad. Wij zullen hem daar ontmoeten.
 
Wij gaan naar het ontbijt terug naar de kamer. We doen rustig aan. Pas tegen een uur of een in de middag vertrekken we naar het zwembad. Pieter heeft ligbedden voor ons vrij gehouden.
En mooi plekje in de schaduw.
 
 
 
Maar eerst lunchen op het terras naast het zwembad: een tostie. Lekker.
Pieter eet ook gezellig mee.
 
Dan komt er ineens een tropische plensbui naar beneden. In badkleding deert dit ons niet.
En na de bui komt het zonnetje weer terug.
 
Vanuit mijn ligstoel zie ik een bruidje. Ze is met haar hele hofhouding, inclusief Surinaamse mamma, op pad om foto's te maken. De bruidegom is in geen velden of wegen te bespeuren.
 
 
 
 
Een mooi bruidje en echt Surinaams....
 
Pieter gaat rond een uurtje of drie in de middag terug naar ons hotel. Wij houden het uit tot ongeveer vijf uur in de middag. In de barruimte van het hotel kijken we nog even naar de finale van het voetbalgebeuren. Om daarna wat te rusten tot het diner.
 
De laatste minuten van de voetbal-finale kijken in ons hotel. Behalve wat personeel kijken er andere Nederlanders die vandaag nog Suriname gaan verlaten.
 
Usha en Harvey melden zich weer. Ze zijn terug. Het plan is om vanavond te eten in een Javaans restaurant. Op het afgesproken tijdstip rijdt Harvey ons naar het beste en een van het oudste Javaans restaurant van Paramaribo. Aan de andere kant van de stad.
Een mooie sfeervolle ruimte. Heerlijke gerechten maar veel te veel eten...
 
Harvey krijgt dan de klap van de hamer. De vermoeidheid slaat genadeloos toe. Niet vreemd, hij rent en regelt alles voor ons. En in de gestolen uurtjes, ook in de nacht, ontmoet hij zijn vrienden en familie. Hij kent echt half Paramaribo: zelfs zonder ons zou hij al iedere dag een volle dagtaak hebben aan het bezoeken van de mensen. En dan waren ze vannacht ook nog eens op stap geweest: een 'kroegentocht' van bijna tien uitgaansgelegenheden.
 
We besluiten snel af te rekenen. Dan kan Harvey gaan slapen.
 
Hij zet ons af bij 't Vat, een veilig gebied. Behalve dan de zijstraten maar dat weten we inmiddels. We drinken wat bij 't Vat. Kijken even bij de buren: Starzzz, een disco. Het is tenslotte zaterdagavond, DE uitgaansavond voor de Surinaamse bevolking. Harvey stuurt nog een berichtje: Kijk even bij Torarica: daar is een bar waar vaak ook iets te beleven is. Dat doen we maar dat valt tegen. We zien alleen wat bruiloftsgasten.
 
Usha en Pieter besluiten verder te kijken in de stad. Wij niet, wij gaan de bocht om.
Onderweg worden we aangesproken door een taxi-chauffeur. Maar als we onze bestemming noemen dan knikt hij zijn hoofd en begrijpt onze afwijzing. Die honderd meter zijn veilig te overbruggen. Onderweg staat een heuse bemande politiepost. Gloednieuw, nog geen week in gebruik. Twee hokjes met veiligheidsagenten, aan het begin van de route en het einde van onze route. Halverwege de bewakers op de veranda van het maritiem instituut.
 
Volkomen veilig komen we aan bij ons hotel. Drinken nog een rum-cola op het terras bij de bar. En dan zijn wij ook afgebrand. Zoeken we onze kamer op....
 
Morgen gaan we koken. Bijzonder omdat dit ook weer een Harvey-activiteit wordt. Ik hoop wel dat Harvey even goed rust, hij heeft het heel hard nodig.
 
Tot babbelzzz, tot alweer dag 7 in Suriname.
Marjanne
Lees meer...   (1 reactie)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl