Lente doet groeien. En groeien doen de AH-groentetuintjes hier wel, op de tafeltjes voor de tuindeur. Achter de deur gloort het vrije tuinleven. 

Zodra het eerste sprietje groen uit het zaad piept groeit het plantje razendsnel. Komt het door het uitzicht? Het verlangen van de plantjes hun worteltjes in de vrije aarde te strekken in plaats van kronkelend ingesloten in een potje?

Courgette is al twee keer verpot. 

De meeste plantjes (ze zijn niet allemaal tegelijkertijd gezaaid) hebben ook voor het eerst meer potruimte gekregen. Wonderlijk te zien hoe een komkommerplant groeit. En augurk. Alleen watermeloen, het 2e potje wortel en 2e potje augurk, krap een weekje geleden gezaaid, hebben er nog geen zin in hun eerste sprietjes te vertonen. Hoop zo dat watermeloen binnenkort zijn sprietjes gaat vertonen.

Naast de AH-groentetuinjes heb ik nog wat extra gezaaid. Tomaten en mint. Tomaat heeft één goede spriet. Veel zin in het plantenleven heeft die niet. Mint groeit uitbundig, geurt al naar heerlijk.

Om de lente te verwelkomen en als belofte voor zon en zomer zijn ook een aantal zonnebloemen uit de pit gekropen. Die hebben grootste plannen. Je ziet ze iedere dag hoger groeien! Hun al wat grotere pot zal snel te klein zijn. Zijn snel toe aan een echt tuinleven om meters hoog te groeien. Maar ik laat ze pas vrij als de vorst echt is vertrokken.

De eerste oogst heeft ook plaatsgevonden. Tuinkers. Verhuisd naar de keuken. En daar verdween wat kakelverse tuinkers in de eigengemaakte aspergesoep. Heerlijk!

Met beginnende groene vingers (en een jaartje ervaring waarin ik veel heb geleerd over de bedreiging van het groen) zou ik haast een biologisch verantwoorde groentetuin beginnen. We hebben tuin genoeg.

Eerst mogen deze plantjes volgroeien. Oogst ik ooit later een tuin vol gezond groen...

Tot Babbelzzz

Reacties

Kijk toch eens...

Die courgette heeft er zin in. Groeit als kool! En dat terwijl het een vrucht is. Wat bemoedigende groeiwoordjes al niet doen. En geregeld een scheutje water.

Ook al het andere groen groeit inmiddels de potjes uit. Maar goed, dit is het gemakkelijkste stadium. Die fase kan ik wel aan.

Nu hebben ze nog nauwelijks vijanden, hooguit een kat die zin heeft in groene sprieten. Die vijand heb ik ontmoedigd: alles staat op een klein tafeltje. Het klein grut in een kweekkastje. En de 'grotere' groene scheuten in potjes, dicht op elkaar. Daar past geen kat meer bij!

En rampen als waternood en watersnood? Heb ik zelf in de hand.

Nu groeit het groen nog in een beschermde wereld. Maar hoe vergaat het ze over een paar weken, eenmaal buiten. Voor de wilde konijnen vrees ik niet. Mochten die de wortelplant ontdekken dan zetten kat Mica en Glammer de klopjacht in. Het zijn de vele naaktslakken (die in onze tuin hebben altijd honger) larven en kevers die vast weer de boel gaan verstieren.

Tijdig alle Hosta's, puur slakken-snoepgoed, uit de achtertuin verwijderen is geen optie. Is de tuin vrijwel kaal. Krijg ik spontaan een idee...we hebben een kaal balkon! Groen op veilige hoogte buiten, in ruime potten. Altijd einde middag- en avondzon. Niet te weinig, niet te veel. Best een kansrijk plan...

Tot Babbelzzz 

PS: het lijkt wel of deze AH-Moestuintjes veel harder groeien dan die van vorig jaar. De meeste potjes zijn nu al toe aan een overpot-beurt. Zwarte handen-werk. Maar.... je kweekt geen groene vingers zonder zwarte handen! 


Reacties

Voor iemand die dol op wol is kun je het als een feest beschouwen dat er een heuse brei- en haakbeurs wordt georganiseerd op zo'n 500 (?) voetstappen van je door de weekse werkplek vandaan. Knit & Knot in de Koepelhal in Tilburg. Een beurs van vrijdag tot en met zondag.

Nu werk ik meestal niet op vrijdag of zeker niet in Tilbug maar die dag stond er een afscheidsreceptie van een oud-collega in mijn agenda. Locatie Tilburg's café. Die receptie begon op het uur dat de beurs zou sluiten. Besloot ik een paar uur eerder naar Tilburg te gaan, kon ik mooi de beurs bezoeken.

Al lopend vanaf het station richting Koepelhal zag ik ze al. De vele vrouwen met tassen vol wol. Met nog twee uur te gaan voor sluitingstijd van de beurs hoopte ik dat dit een goed teken zou zijn. Dat het rustig was...Fout gedacht.

Wat was het druk! Het eerste uur kon ik enkel over schouders blikken. Maar het tweede uur was prima. Kon ik eindelijk de wolletjes voelen en aaien. Heerlijk. De kleurenpracht bewonderen. Heel veel haakwerk: dekens, beestjes en sjaals.

Over het algemeen viel mij het aanbod tegen. Die handwerkboeken kun je overal kopen. De meeste wolletjes waren van bekende merken, algemeen verkrijgbaar. Vooral heel veel bolletjes wol. Niet raar voor een brei- en haakbeurs.

Maar zo af en toe werd ik heel blij: natuurlijk geverfde wol en draad. Prachtig! Wat borduur- en kralenwerk. Wat quilt en knoopwerk. Echt blij werd ik van de standjes met viltwerk en viltmateriaal. Mijn handen kriebelden! Zal ik de workshop stenen vilten volgen? Geen tijd meer voor...niet erg want stenen vilten is voor mij niet iets nieuws onder het koepeldak! 

Net voordat ik vanuit huis vertrok bedacht ik me, net op tijd, dat een tas meenemen voor eventuele aankopen wel handig is. Greep ik de eerste de beste tas die ik zag, de Mochila gehaakte tas die ik op Bonaire kocht. Om vervolgens naar de bus te rennen, op naar Tilburg.

Nou, die tas heeft heel wat complimentjes gekregen op de beurs. "Nee, niet zelf gehaakt, wel zelf gekocht.."

De tas werd gevuld en bleek snel te klein: een paar nieuwe kleurtjes haakgaren, twee grote klossen in kleur verlopend garen van Unikat en 21 minibolletjes Deens garen (Coast van Holst Garn, mix van lamswol met katoen, echt zacht maar wel dun en kwetsbaar garen in mooie kleuren). En veel bijzonder viltmateriaal: veel zijdevezels, bijzonder gesponnen wol die goed te verwerken is in viltwerk, linten van oude sarongs, wool nepps... 

Het prachtgaren van Unicat....

Met tassen vol 'buit' vertrok ik weer. Buit op kantoor gestald en op naar de afscheidsreceptie. 
Mijn voeten moesten daar staande in het café nog even afzien maar het was een blije dag.

En de beurs? Een aanrader. Moet je wel heel snel wezen....


Tot Babbelzzz



Reacties (1)

Heb jij groene vingers? Ik niet. Al begon ik vorig jaar te twijfelen, zou ik mijzelf onderschatten? Nadat ik dapper vele AH-moestuintjes tot leven had gewekt. Die kregen zelfs iedere dag water, geen dag vergeten. Bemoedigende woordjes die de groei moesten bevorderen. Die zaailingen werden echt in de watten gelegd.

De vensterbank zag groen van al dat groen. De plantjes werden voor het eerst verspeend en bleven nog binnen. Veel te koud buiten, dat zouden ze nooit overleven. Nee, gewoon veilig én warm binnen.

Veilig? Op een dag waren de potjes 'Bieslook' ineens leeg! Waar zijn die sprieten gebleven? Ik had een vermoeden. En toen een grijze kattenkop, die van Glammer, weer zijn nieuwsgierige snuit in het groen stak wist ik het zeker. Bieslook schijnt heerlijk kattengras te zijn, kruidig met een bite! Jammer, dan maar geen bieslook...

De plantjes verder verpot. De kruiden gingen naar de keuken. Ook daar ging het mis. Nu denk je vast dat de kruiden in een pan of gerecht zijn beland. Nee, er gebeurde iets heel anders. In die tijd stond de tuindeur geregeld open. Het was voorjaar en lekker weer. En hoe die hongerige monsters zijn binnengedrongen weet ik niet maar ze waren er wel! In één dag vraten ze alle bladeren van de kruidenplantjes op. De gemene felgroene rupsjes. Ze hingen uit te buiken aan de kale stengels. Nu ook al geen kruiden in de keuken.

De rest stond nog in de vensterbank. Het weer werd goed: tijd om de vensterbank te ontgroenen. Met een achtertuin die een open verbinding heeft met de natuur achter die tuin is dat een hachelijke zaak. De natuur kent geen grenzen: de paddentrek trok al eens door onze huiskamer. Egels nestelen naast het terras dat grenst aan de tuindeur.

Een paar meter voorbij onze tuingrens huppelen wilde konijnen rond. Die zijn dol op sla, worteltjes en ander groen. 

Het achterste deel, de 2e helft van de tuin, in 't groen...

En achter de achtertuin is het ook altijd groen

In witte omstandigheden krijg je een goed beeld van de ruimte die de natuur heeft...

Toch moest dat groen naar buiten. En plantte ik alles in bakken. Op hoge poten. Geen knaagdier dat daar in kan springen.

Sla kreeg bloemen. Wauw, ik wist niet eens dat sla bloemen kon maken. De bakken werden groener en groener. Ik keek al uit naar de eerste salade uit eigen tuin. Maar een vijandig legertje maakte dat het toch salade uit de winkel werd. Het legertje dat al alle hosta's in de tuin had opgevreten bleek onverzadigbaar. En kropen ze via de poten de bak in. De naaktslakken! Na hun bezoek bleef er niet veel meer over. Ik oogste nog wat misvormde worteltjes en eigenwijs gevormde radijs. Haalde de bakken leeg. Einde AH-moestuintjes!

Dat leger naaktslakken maakt ook hele kunstwerken op de ramen. Ontuitwisbare sporen, goed te zien op een koude vochtige winterochtend...

Maar ik krijg een 2e kans. Weet nu wie de vijanden zijn. Het eerste Moestuintje ligt alweer 'in de watten'. Courgette. Ze heeft er zin in: in een paar dagen tijd van zaadje uitgegroeid tot groen blad van al wat centimeters hoog. Ik vermoed dat Courgette weet dat haar vruchten hier veilig zijn, nooit in de pan belanden. Zo te zien is het blad kat-, rups- en slakbestendig. Courgette heeft toekomst!

Tot Babbelzzz

Reacties

Het is 9-2-2016, bijna 23.11 uur. Op moment van schrijven. Het einde der Peeënrijk 2016. "Peej" zal rond deze tijd ritueel worden verbrand. Als dat lukt met al die regen. En nee, het zijn dan niet onze Mannekes Peej die nog vrolijk in de regen bungelen. Die stormen hebben doorstaan.

Zondag trok de bonte stoet door de straat. Als altijd. Ons huizenblok was er klaar voor. Al was het een snelle, last minute aankleding op zaterdag. Maar toch, goed genoeg voor een stoet die een uurtje duurt. 

En bovendien hing dit keer, dankzij de druk bezochte workshop die werd georganiseerd voor straatbewoners, vrijwel overal een Manneke aan de gevel. Een pracht gezicht!

Andere jaren zag de straat wit en gekleurd van confetti na afloop van de stoet. Ons huis dan ook, al dat spul loopt mee naar binnen.

Ik heb in het verleden meerdere keren de oude klinkers in de voortuin gestofzuigd om dat spul te verwijderen. Spul dat je na grondig poetsen, uren werk, daarna nog maandenlang ergens in huis aantreft. 

Hoe vreemd was het om dit jaar te constateren dat er slechts 1 groene confetti stip in huis lag! Dat was wel een heel eenzame confetti-stip. Maar die maakte mij wel blij want één zo'n 'feeststip' is een feest om op te ruimen. Zo gedaan. Laat dit de stoetgangers niet lezen: krijgen we volgend jaar weer de volle laag....

Het is 23.08 uur. Peej heerst nog 3 minuten over zijn rijk en dan is het weer gewoon een Brabants dorp. Dag Manneke Peej 2016, je luchtige versies in onze straat zullen treuren. Hun verwaaide groene loof gaat hangen en hun lijfjes worden dan slap. Maar in 2017 zal het echte Manneke Peej weer voor wat dagen herrijzen uit de as. En vieren we dat weer met vele volle ballonnen! 

Tot Babbelzzz,

Reacties

De laatste dagen van het jaar. Een tijd waarin veel mensen even achterom kijken naar het bijna voorbije jaar. Ik niet: kijk liever vooruit. Zo zie ik dat volgend jaar er een einde komt aan de bouw van Vogelhuisstad. Het project dat 6 of 7 jaar geleden begon met het plan om de toiletruimte op te pimpen met een vogelthema en helemaal uit de hand liep. Maar in 2016 zal het toilet stralen: het vogeltjesbehang en de huisjes aan de muur, het boekje met daarin alle huisjes en bijzonderheden beschreven klaar. Al jaren ligt het concept met de beschrijving van de eerste 40 huisjes klaar maar dat moet nodig worden aangevuld. De vogelkooilamp aan het plafond en nog wat verrassende zaken. Maar ook het einde van het vogelhuis-pimp-tijdperk.

En wordt het tijd om uit te kijken naar een nieuwe uitdaging. Met kasten vol stof, kraaltjes, borduurgaren....ik hou van het combineren van materialen en technieken. Lange tijd heb ik gedacht van de overgebleven stofjes een quilt te maken maar eerder bleek na het volgen van een cursus quilten dat ik daar mijn hart niet ligt. Leuk om te doen maar voor mij niet de techniek om creativiteit in kwijt te raken.

Gisteren in bed, in de nog nét niet in slaapfase, schoot mij dé ultime uitdaging te binnen. Ik zag het resultaat al voor mij. En dat plan beviel me zo goed dat ik de eerste uren niet meer in slaap viel. Iets waar ik mij met hart en ziel op kan uitleven. Met heel veel mogelijkheden. Wat het gaat worden geef ik nog niet prijs. Eerst bezien of het lukt. En de Vogelhuisstad afronden.

Uitgehaakt ben ik ook nog niet. De paal zal komend jaar waarschijnlijk wel toe zijn aan een nieuw jasje. Het is de vraag hoe de katoendraad zich houdt in de winter. Al valt die winter tot nu toe mee en oogt de jas fris en vol kleur. Maar wat als het echt gaat vriezen en het strooizout kwistig wordt gestrooid? Verder staan er (nog) geen grote projecten op de haakplanning, wel wat kleine haaksels.

Zeker in 2016: dromenvangers maken, snailmailen en macramé. Mijn weefraam, ooit zo'n 40 jaar geleden door mijn opa gemaakt, lonkt ook. Al lange tijd. Toch ook maar weer eens productief maken, tenslotte heb ik de ruige katoen in mooie kleuren niet voor niets al jaren bewaard. 

En verder? Ik laat me verrassen door ingevingen. Er staat nog een aan te kleden poppenhuis, toe aan renovatie. Wol kaarden en vilten. Weer eens met potlood, krijt, inkt en verf aan de slag? Dat plan kriebelt ook al ruime tijd. Zou dit jaar het goede jaar zijn om dit weer eens op te pakken? We zullen het zien.

Eigenlijk is het al duidelijk: het nieuwe jaar is, nog voordat het begint, gewoon weer te kort! 

 

Tot Babbelzzz in 2016!

Reacties

Eind vorig jaar was mijn werkgever zo aardig een kerstkado aan te bieden. Je kon uit verschillende dingen kiezen, ik koos voor de woonbon van een woonwarenhuis. Dit met irritante reclame op tv. Een mooi kussen, vaas of wat aardewerk voor de keuken kan je altijd wel gebruiken. Na de digitale ontvangst vergat ik het bestaan van de bon. Tot ik in VT-wonen een geweldige vaas zag die het voor mij helemaal was. De Cactusvaas!

Ik had toch nog een bon? Ja, en het woonwarenhuis had de vaas inmiddels in de webwinkel staan. Zo verzilverde ik midden in de zomer (het was juli, 30 graden plus) mijn kerstkado. Dat het bijna weer een kerstkado zou worden wist ik toen nog niet.

Maanden wachten, iedere 2 weken een sorry-mail ontvangen, zelf een stekelige mail sturen. Een kapotte vaas ontvangen, opnieuw mailen, retourmelding invullen... Maar begin oktober werd er toch een heel exemplaar geleverd.

En nu blij met deze stekelvrije vaas!

Tot Babbelzzz

 

Reacties

Heb jij dat ook? Dat je iets ziet en ineens 'hebberig' wordt? Moet je het hebben! Ik heb dat met hertenbeeldjes, mooie vaasjes, onweerstaanbare ansichtkaarten en retro plastic popjes. En wol en textiel maar dat is geen nieuws. Het liefst zou ik ook extreem over-de-kop gepimpte Alpen-koekoeksklokken aanschaffen maar dat bespaar ik ons huis en de bewoners.

De kleine hertenbeeldjes (ik spaar ze zeer spaarzaam, ze moeten me echt raken) zijn vast een herinnering aan mijn jaren '70 letterbak. Daarin woonde ook een hertjesbeeldje. Ansichtkaarten spaarde ik als kind al, blij met iedere kaart die ik kreeg. Vooral die uit Spanje. Danseres met borduursel en een rokje van echt kant. (Ik kreeg er laatst nog eentje via Postcrossing: ik totaal blij en ze hangt nu vooraan in het postkaartenrek). Maar ook de retro plastic popjes zijn terug te voeren naar die tijd.

De vaasjes niet, die kwamen later in mijn leven. Die zijn dan ook onderhevig aan trends. Zo bestede ik mijn kadobon van mijn werkgever aan de Cactusvaas. In juli besteld, ik wacht nog op de vaas. Het begint te lijken op een 'stekelijke' zaak.

Ik bedenk me nog wel honderd keer voordat ik weer een vaas via het web koop. Kan ik beter mijn top-1 lievelingswinkel inlopen: Sissy-Boy Homeland. Zo ook vandaag. En kwam ik buiten met een mooi klein vaasje.

En...iets dat een regelrechte aanslag deed op mijn hebzucht. Sonny Angels! Het zijn kleine plastic popjes uit Japan, blote poppetjes met een echte retro uitstraling. Gelukspoppetjes. Je hebt er hele series van. Maar als je zo'n geluksengeltje koopt weet je niet welke je koopt. Dat is een verrassing. Jij zoekt ze niet uit, zij zoeken jou uit!

Zomaar wat Sonny Angels...

 

Mijn verrassing en geluksbrenger is Lesser Panda

 

Een schatje toch? Het zijn echt engeltjes, op hun rugjes zitten hele kleine vleugeltjes.

Waar doen deze schatjes mij toch aan denken? Ken je de kleine plastic popjes nog met die plukken opstaand haar? Niet de bontgekleurde harige trollen uit de jaren '80 maar die uit de jaren '60. Toen de trollen nog niet boosaardig maar lief oogde (in mijn herinnering: ik had ze zelf niet, mijn buurmeisjes wel)

Ze zijn klein (7,5 cm hoog) en op die manier passen er nog meer in huis. Ben benieuwd welke engeltjes nog meer mij uitkiezen!

Tot Babbelzzz

Reacties

Oef, wat vliegt de tijd voorbij!

De inspiratie en de tijd om deze blogsite bij te werken ontbrak de afgelopen maanden. Maar om nu, in de lente, nog kerstballen te tonen is zelfs mij té dol. 

Het eerste kwartaal van dit jaar is nu bijna voorbij. Een kwartaal dat vooral in het teken van de zoektocht stond. Naar Glammer, onze kleine Britse Korthaar. Die eind januari op een avond niet meer naar huis kwam. Terwijl ik hevig hakend bezig was met de jasbeschermer voor mijn fiets. Vanaf dat moment waren alle activiteiten gericht op het zoeken en vinden van Glammer. Juist op het moment dat ik toch echt begon te denken dat ik hem nooit meer zou zien, precies 3 weken na zijn verdwijning, werd hij magertjes maar vol leven en gezond aangetroffen door een straatbewoner die hem naar ons bracht! Met het vervolg, zijn vermissing overal afmelden, was ik nog dagen bezig.

Na de verwondering dat onze vriend weer thuis was duurde het even voordat ik de haaknaald ter hand nam. Het 'creatieve evenwicht' was even kwijt na al die onrust. Dan maar snailmails maken, altijd leuk om te doen. Iets dat ik dan ook deed.

Zo maakte ik ook een 'gruwelijke' snailmail. De ontvangster was fan van thrillers, enge thema's en horror, ze kreeg dan ook een snailmail vol 'enge' plaatjes en bloedrode nagellak spetters. Om te zorgen dat ze toch rustig kon slapen na de ontvangst van die post maakt ik een dromenvanger.

Nu gloort de lente..tijd om de jasbeschermers af te maken. De ene kant is klaar. 

Ik hoop de komende week ook de andere kant af te ronden. Om daarna fleurig door de lente te fietsen.
Ook de vogelhuisjes staan ongeduldig te wachten...ik denk dat de tijden opnieuw gaan vliegen!  

Tot Babbelzzz

 

Alles gaat snel...ook de groei van de moestuintjes. De wortels schoten al wortels door de kweekpot. Alles moest nodig worden verpot. Naar een groter potje, in afwachting van een verdere voorspoedige groei. Om in de meimaand de plantjes toe te vertrouwen aan de volle grond. Spannend...zouden ze het redden? 

Ook de laatste zaailingen en de lastige ontkiemers piepen op....


Reacties

Tadaa...hier is 'ie dan. De muurkerstboom van dit jaar!

 

Klaar. Maar niet echt, iedere dag wordt er wel iets nieuws toegevoegd. Dat gaat vast door tot de dag dat 'ie weer wordt afgebroken...

Tot Babbelzzz

PS; Sorry voor de wat donkere avond/flitsfoto: als de gelegenheid zich voordoet zal ik hier een heldere 'overdag' foto plaatsen.

Reacties (1)
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl