Vorige week sprak ik buurvrouw. "We moeten écht aan de slag. Ons lantaarnpaaljasje wordt zo gemist. Mensen verdwalen, hebben moeite ons huis te vinden ("bij die gepimpte paal links, rechts of rechtdoor" gaat even niet meer op) en er zijn mensen die dreigen een actiegroep te vormen. "Terug met die paaljas" of zoiets...".

Dus besloten we meteen een keuze te maken uit de mogelijke ontworpjes die we hadden verzameld. Nu de nieuwe paal een tapse vorm heeft is het veel lastiger om een geschikte haakidee te vinden. Rechte lapjes passen niet, deze paal vraagt om echt maatwerk. Een ontwerpje waar we 'speling' kunnen toepassen (net steeds iets kleinere vormen haken) om de boel passend te krijgen. Haken we nu vele kleurrijke rondjes van verschillend formaat die we aan elkaar bevestigen met wat haakwerk tussen de rondjes. Dit keer weer met acrylgaren om langer te kunnen genieten van het resultaat. Aan de slag!

Heel grappig: op iedere lantaarnpaal in de straat, ook die van ons, zit een klein stickertje. Daarop staat Kaal Masten. Nou, die van ons blijft niet lang meer kaal! En eenmaal in de jas gehesen zal ik het bedrijf Kaal Masten een foto sturen. Om te laten zien dat hun masten toch echt niet allemaal Kaal zijn.

Dit is het 'patroon' dat voor ons als inspiratie dient, dat we zelf omvormen tot een passend maatwerk...

Eigenlijk moet ik vilten, nog wat opdrachten uitvoeren. Met ruim 27 graden kamertemperatuur nu in huis is dat nu geen doen. Al is het ook geen haakweer. Maar met het geurtje "Zeezout en katoen" in de waxbrander 'voelt' het al wel koeler aan. Doet denken aan een heerlijk spa-centrum met hammam ergens aan de warme kust. Voel je bijna het heerlijk, verkoelende water over je heen stromen. Heerlijk idee! Mis ik in deze 'fata morgana' nog wel de heerlijke geur van olijfzeep. Om die geur daaraan toe te voegen moet ik toch gaan....vilten! Gaat de haaknaald in de ruststand. Voor even dan. 

Tot babbelzzz


Reacties

Wat begon in januari met een ingestorte lade in een ladekast - te zware last wol en garen - eindigde uiteindelijk in een gezellige dag met Knit & Knot én een kleurig hek.

In oktober kocht ik op de Knit & Knotbeurs wol en garen. De Stylecraft garens lagen in januari nog in de tas. Nu maar eens opruimen. In de ladekast. De kast begon te protesteren. Lade te vol. Beetje aandrukken wil wel eens helpen. Krak...zakte de bodem van de lade naar beneden en stortte de wol neer. Rolden de bollen door de kamer.

Lade gerepareerd. Is een Ikea-kast: plaat bevestigen en schoefjes aandraaien. Toch die lade maar niet meer gebruiken voor de wol: er zit een barst in de bodem. Alle garens op een berg gegooid. Ook die in de vele losse zakken en manden. Ik had al tijden een kastruimte-probleem. De boel herschikken. Soort bij soort, kleur bij kleur. Gingen alle bollen en strengen in vele stevige doorzichige plastic kratten. Stapelbaar, heel handig!

Lag er nog één zak op de grond. Inhoud: honderd én nog wat gehaakte bloemen. Restjes van een lantaarnpaal-jasje. Bewaard voor een project 'ooit' dat nooit van de grond kwam: een hartvorm van gehaakte bloemen maken. Een warm wolhart. Leg ik die zak in de lege lade. 

Toen kwam Knit & Knot op het idee om de bloemen buiten te zetten in de voorjaarseditie van de beurs. Oproep: wil je bloemen haken? Al waren mijn bloemen kleiner dan het gevraagde formaat: ik bood ze toch aan. Met het verhaal over het 'ooit' project dat ik inmiddels had afgeschreven. "Jullie mogen de bloemen hebben!". Kreeg ik een vraag terug: "Wil je dat hart maken? Is prachtig om aan het hek te hangen om de bezoekers te verwelkomen". 

Om er een echte blikvanger van te maken ging ik 'bijhaken'. Een hele bloemenzee. Het aan elkaar naaien van de bloemen met ijzersterk naaigaren in de juiste vorm bleek een tijdrovend maar vooral lastig karwei. Was het werk op het nippertje klaar!

Toch kon ik de naald niet neerleggen. De volgende dag, een gelukkig zonnige zaterdag voor Pasen, was die naald nodig om het hart met 30 meter ijzergaren stevig aan het hek te naaien. Geen moeilijk karwei. Kost je een paar uur en is behoorlijk saai. In gezelschap van de dames van Knit & Knot - Miranda en Thea -, met lekkere koffie, warm zonnetje en veel belangstelling van langslopende Tilburgers en niet Tilburgers was het heerlijk werken. Te midden van bedrijvigheid: de andere hekken werden door de dames, met hulp van Steef - de aardige jongeman mét eigen haakclub - ook versierd. Het was echt leuk om te doen en mee te maken.

Nu loopt een lantaarnpaaljasje in ons dorp weinig risico. Al jaren wordt zo'n ding met respect behandeld. Zelfs door lantaarnpaalmonteurs en onderhoudspersoneel. Maar een hart aan het hek in de studentenstad Tilburg, in het centrum aan een druk bewandelde weg, is toch echt een heel andere wereld. 

Eenmaal klaar nam ik bewust geen afscheid van mijn gehaakte hart. Ik zie hem vrijdag weer (hoop ik). Ik heb er veel passie in gestopt. Die passie geeft het hart een ziel. Zelfs een stoeptegelstarende junk keek op en riep blij "Kunst!". Waarna hij weer stoeptegelstarend verder liep. Een buitenlands hippieachtig stelletje keek hun ogen uit. Zij door een roze hartjesbril!

Er kwamen bij het hek echt handwerkverhalen van voorbijgangers los. Een lieve oudere vrouw die altijd dol was op handwerken maar door haar beperkte zicht afscheid moest nemen van die hobby. Prachtige verhalen. Hartverwarmende reacties van vreemden. Soms gevoelig, soms droef, soms echte inkijkjes in levens. Het is indrukwekkend om te beleven hoe mensen verhalend reageren op zo'n wollig, kleurig hart.

Dat het hart zoveel aandacht trok en voorbijgangers zó reageren ging mijn verwachtingen te boven. Ik hoop wel dat 'Tilburg' , ook in het donker, dit warme wolhart blijft respecteren. Het (ongeschonden) aan het hek laat hangen. En ook de andere mooie aankleding van het hek. Hoop het van harte! 

Nu kijk ik nu uit naar vrijdag. Weerzien met mijn kleurig hart. De beurs bezoeken die mijn wolmonster-hartje  altijd hongerig maakt. Op zoek naar bijzonder garen. De lege lade met barst in de bodem kan vast een kleine, nieuwe collectie dragen. De wol van mijn favoriete winkel, ook te vinden op de beursvloer - "Recht en Averecht" - is nooit zwaar. In geval van nood leg ik mijn eigen beurs, dan leeg, in die lege lade en berg ik de prachtige wol in mijn tas!

Foto's: Miranda Mosterd - Knit & Knot. Dank aan jou!

Tot Babbelzzz

PS: Bedenk ik mij dat ik het haken heb geleerd in deze stad. Lang geleden op de lagere school...

Reacties (1)

De "Dolle Dagen" - carnaval- staan alweer bijna voor de deur. En wordt zoals altijd de straat gepimpt. Om de grote optocht feestelijk door de straat te laten trekken. En dat pimpen is inmiddels een activiteit geworden waar vele straatbewoners aan meewerken. Worden er workshops "Ballon Manneke Pee knopen" georganiseerd. Nieuw dit jaar is het "Lantaarnpaal Pee Pimpen". 

Iedereen die mee wil doen krijgt een oranje pee-vorm. Van stof die is opgevuld. Die pimp je naar eigen inzicht en komt aan een lantaarnpaal te hangen. Voor mensen die liever niet alleen pimpen of de laatste hand willen leggen aan de creatie in gezellig groepsverband is er een avond georganiseerd om samen aan de slag te gaan.

Het is hard werken! Natuurlijk ga ik voor het echte pimpwerk en twee peeën. Het was lastig kiezen uit mijn ideeën. Prins Carnaval, clown, kat, joker, varken, circusdirecteur, eenhoorn, heks, boertje in kiel, tovenaar, dame met kleurige bolletjespruik.. Het werd een leeuwtje en peeëndame in Venetiaanse stijl.

Het leeuwtje is klaar... 

De Venetiaanse schone met een hoog gehaakt wortelgroen kapsel en gepimpt masker is in de maak. Ik heb al vele uren wortel-wokkelhaar zitten haken. Het kapsel wind- en stormbestendig gekapt en met vele draadjes stevig aan elkaar geknoopt. Met ijzerdraad als basis maar dat zie je niet. Nu nog het masker verder afwerken en alle losse stukken aan de pee naaien. Daarna mag ze de blitz maken.

De dame in de maak...

 

Na het onthullen van het leeuwtje zijn er straatbewoners die vinden dat ik volgend jaar maar alle 20 lantaarnpalen in de straat moet pimpen. Echt niet!   

Binnenkort vast nog wat meer "Dolle Dagen" foto's.

Tot Babbelzzz


Reacties

Het 'gevreesde' moment werd niet aangekondigd, stond ineens voor de deur. Of beter gezegd voor de paal: de mannen die onze lantaarnpaal met jasje gingen verwisselen voor een nieuw exemplaar. Ander model, zonder jasje.

De inmiddels verdwenen paal...

En net als tijdens de schilderbeurt van de paal, een paar jaar geleden, waren ook deze mannen heel aardig! Ze belden aan bij buuf (mede-haakster van de jasjes). "Willen jullie de jas verwijderen? Zonde om af te voeren.." De mannen maakten nog wat foto's van de paal en deden het voorwerk. Het waaide die dag hard, te hard om op een ladder te gaan staan en spraken we af om de jas de volgende ochtend te verwijderen.

Dat paste blijkbaar niet in het werkschema van de mannen. Na nog een inspectie door de heren, ze bekeken ons haaksel nauwkeurig, kwamen ze met een andere oplossing. Haalden de paal neer, ze verwijderden de lampenkap en schoven onze jas ongeschonden zo van de paal! 

Een half uurtje later stond er een nieuwe paal. Taps model, dat wordt nog een haakuitdaging! En wat zouden wij die mannen weer graag in de straat zien als de nieuwe jas een feit is! Even de kap afschroeven en de jas over de paal laten zakken...

Maar handwerk blijft echt handwerken, zullen we zelf steekje voor steekje de nog te haken jas moeten bevestigen. Eerst de maten opnemen van ons nieuw slank model. Om daarna een passende jas te haken.

Zo'n gevreesd moment komt natuurlijk nooit gelegen. Ligt het garen voor de Spirits of Life CAL al ongeduldig te wachten op de eerste steken. Die CAL start binnenkort.

Ook een uitdaging...Spirits of Life

Het seizoen is ook niet ideaal voor het lantaarnpaal-jassen bevestigen. We naaien de jassen bij voorkeur aan de paal onder een heerlijk zonnetje. Ooit stonden we in de resten van de smeltende sneeuw dat werk te doen. Geen aanrader. Dit wordt waarschijnlijk een echt verkleumwerkje...met de juiste 'Spirits" gaat dat lukken. Haak ik me daarna warm aan die prachtige "Spirits of Life" doek!

Tot Babbelzzz

Reacties

Vanmorgen was het heerlijk weer. In een heerlijk zonnetje heb ik met buurvrouw onze lantaarnpaal weer laten stralen. Met een nieuw gehaakt jasje. Jasje nr. 6. En kijk: het staat hem weer prachtig!

Mijn deel, het onderste stuk, vooraf nog even op de foto gezet.

En de lantaarnpaal? Die kan weer genieten van glimlachende voorbijgangers, vaart minderende auto's en vast weer veel handtastelijkheden!

Tot Babbelzzz

PS: de jas hing nog geen uur toen ik uit het raam kijkend toch even schrok: de lantaarnpaal-onderhoudwagen kwam aangereden...O nee! Maar die reed rustig verder en kwam een minuut of vijf later weer langs. Tja, die werklui houden natuurlijk van lantaarnpalen: wilde dit mooiste exemplaar van het dorp bewonderen. Al zal het vooral toeval zijn geweest....

 

Reacties

De eerste maand van het nieuwe jaar is voorbij. De maand waarin de nieuwjaarsborrels worden gehouden. Zo ook in onze straat en bij zo'n bijeenkomst wordt meestal het haakwerk om de lantaarnpaal voor de deur besproken.

Dit jaar waren we zelf niet bij die borrel. De staat van het haakwerk om de paal, compleet verbleekt en een tikje rafelig, zal zeker de tongen in beweging hebben gebracht. Ik kreeg kort na die borrel dan ook de vraag van de buurvrouw. "Zullen we een nieuw jasje haken? Dit patroon ... wel heel bewerkelijk". Prima plan, doen we. En over de werkverdeling maken we al helemaal geen woorden. Traditioneel haak ik het 'lange dikke deel" en buuf de smallere bovenkant.

Toch gaat de paal eerst een ander jasje dragen. Tijdens carnaval, zijn Dongens Peeënrijk-jasje. De jas van wat jaren geleden die we hebben bewaard, kan zo weer om de paal. 

Die groen-oranje feestjas kun je na dat feest niet maanden laten hangen. Is het zaak om te zorgen dat als de confetti en ballonnen worden opgeruimd ook de paal een nieuwe outfit krijgt. Want een kale paal...dat kan echt niet!

Het patroon is weer prachtig, inderdaad behoorlijk bewerkelijk. Maar leuk om te maken.

Werk in uitvoering

Het bevestigen wordt dit keer een monnikenwerkje. Voorheen kwamen we weg met grote steken en waren we een uurtje later warm thuis. Dit keer zeker niet. Is het hopen dat na carnaval de dagen zonnig en warm zijn: het in de (vries)kou, in onmogelijke houdingen of hoog op een trap, vele uren ontelbare ministeekjes maken is absoluut geen pretje.

De nieuwe jas zal om de paal verschijnen. En zal er weer over deze 'praatpaal' worden gesproken. Maar dan anders.

Dat praatje wordt hier nog vervolgd,

Tot Babbelzzz

 


Reacties

Snailmailen, post maken met een handgeschreven lange brief, vind ik leuk om te doen. Totaal onbekende mensen verrassen met mooie, leuke post. Post in thema maken, afgestemd op de interessse van de ontvangster. Na het versturen wachten op de bevestiging van ontvangst. Valt de post in de smaak?

Deze zomer, begin augustus, verstuurde ik ook post. Thema haken: daar weet ik wel raad mee. Had dit keer de envelop voor de brief, in de verzend-envelop, ook gehaakt. En veel meer haaksels in een eigen gemaakt boekje verwerkt.

Begon na het versturen het wachten. Dit keer lang wachten. Er kwam geen antwoord. Dan denk je eerst 'vakantietijd, ze is vast weg'.

Na zes weken wachten ga je twijfelen. Heb ik er wel postzegels op geplakt? Op zich geen rare gedachte. Ooit gooide ik, met een hoofd dat vooral bezig was de zoektocht naar onze vermiste kat, een stapel ansichtkaarten in de brievenbus. In de zoek- en flyertocht kwam ik daar toch langs. De eerste 8 kaarten lagen al in de bus toen ik de 2 resterende kaarten in mijn hand omdraaide en tot mijn schrik zag dat de postzegels ontbraken! Het merendeel is toch aangekomen. Sinds die tijd controleer ik alle post voordat die in de bus ploft. 

Zou de post onderweg van vorm zijn veranderd en niet meer in een brievenbus passen? Een voor mij overbodig haakboekje vol patronen, losse items en het dikke boekje vol haakwerk: als dit gaat schuiven, alles op elkaar komt te liggen, is de envelop te dik. 

Dit risico bande ik uit. Noem het inbinden. Met karton maakte ik een constructie die enige verplaatsing onmogelijk maakte. Geen beweging in te krijgen. Zelfs niet na wild zwaaien en meerdere keren op- en neer duwen door de eigen brievenbus. Vakkundig getest! Adressering aanwezig en juist, bewust de envelop niet versierd. Gewoon een brown-paper met dikke, stevige tape. Afzender-adres op de achterkant vermeld.

Wordt je post niet binnen redelijke periode afgemeld krijg je een mailtje van de organisator. Zowel de ontvangster als de maakster van de post. Ja, post echt verzonden. De ontvangster reageerde niet op de mail, zo bleek. Ook niet op een herinnering.

Wat ging hier fout?

Dat de post onderweg is 'verdwenen' of niet is bezorgd sluit ik uit. Mijn vertrouwen in Post-NL is groot. Tante Post heeft alle poststukken en vele honderden ansichtkaarten ook bezorgd. Bovendien zou de ontvangster dan reageren op de mail, aangeven dat ze nog niets heeft ontvangen.

Er moeten andere redenen zijn waardoor deze post niet door de ontvangster is ontvangen/afgemeld. Recent verhuisd en nieuw emailadres? Lange tijd afwezig? Laptop/telefoon/pc gestolen of geblokkeerd? Het blijft gissen. En vooral stil.

Misschien dat ooit het raadsel van deze post wordt opgelost:

En zo niet, dan is het echt jammer. Want deze post was haar van harte gegund!

Tot Babbelzzz,

PS: de gehaakte deken uit de vorige blog is al weken klaar. Inmiddels de dagelijkse slaapplaats van de kater die maakte dat ik vergat postzegels te plakken. Die na drie weken zoeken, buurtonderzoek en flyeracties uiteindelijk mager, gezond en vol leven aan de voordeur werd afgeleverd. Ook zonder postzegel... Als dank ging er een prachtige bos bloemen met een heel dankbaar kattenbelletje naar de vinder/bezorger.

Reacties

Al wat jaren geleden haakte ik mijn eerste deken. Ik deed er jaren over en nog moeten de laatste draadjes worden ingestopt.

Deze deken is een heel ander verhaal. De deken is bijna klaar. 52 blokken zijn klaar, nog 12 blokken te haken en een rand. En dit keer heb ik de draadjes meteen weggewerkt. Al was een inhaalslag nodig, ik bedenk zoiets halverwege het werk...

Het wordt tijd om na te denken over het volgende haakproject. Iets dat ik eerlijk gezegd al heb gedaan. Dat gaat een heerlijk haakwerkje worden, eentje om van te smullen. Met borduursel, kraaltjes en meer gecombineerd. Zonder patroon of voorbeeld. Maar dat is geen probleem! Ik zou er nu al aan willen beginnen.

Toch eerst deze deken afhaken!

Tot Babbelzzz

Reacties (1)

Twee jaar geleden haakte een deken. De Crochet Along 2014. Niet mijn eerste gehaakte deken want er lagen al twee gehaakte dekens ergens in hoekjes: in de kamer en op zolder. En al is Vogelhuisstad nog niet klaar, liggen er nog stapels boeken klaar om te lezen, krijg ik teken-inspiratie van Katie Daisy, zijn er nog brieven te schrijven, 'n oude kast te verven, macramé-, vilt- en weefplannen, wacht een poppenhuis op een renovatieplan... haken blijkt toch een niet te negeren virus.

En precies in een drukke (werk-)tijd steekt dat virus zijn kop op. Wilde ik eerst aanhaken op een nieuwe haak-cal "Frida's Flower". Die deken wordt gemaakt van Stylecraft garen. Het acryl garen dat ik ook gebruikte voor de Crochet Along. Garen dat ik toen al iets vond missen...uitstraling. Nu vind ik acrylgaren perfect voor lantaarnpaal-haaksels maar niet voor een deken. Zo'n ding moet wel plezierig aanvoelen en niet kriebelen.

Mijn eerste deken maakte ik Katia Mississippi 3. 60% katoen, 40% acryl. Ideaal garen in prachtige kleuren en heerlijk zacht. Ik had destijds 22 verschillende kleuren gebruikt en van iedere kleur nog wel een halve of hele bol over. Ik haakte vijf 'Frida's Flowers' met Katia. Geen moeilijk haakwerk. Bij de eerste drie bloemen was ik nog enthousiast. Bij de vijfde dacht ik: 'Nee, zo'n deken wil ik niet'. Ook niet in aangepaste vorm, een eigen ontwerp dat inmiddels door mijn hoofd spookte.

Toen zag ik deze deken...

(Foto's van Pigtails.blogspot.nl, Magda de Lange)

En inmiddels zijn er 17 blokken klaar. Haakt heerlijk weg met Katia. Wordt een kleurenpracht. Mijn oude restjes zijn aangevuld met de nieuwe kleuren. Vele zoete zomerse pastelkleuren. Goed voor heel veel haakplezier. En voor een grote gehaakte deken die uiteindelijk vast ook ergens in een hoek verdwijnt.

Om van de restjes weer een ander deken te haken?

Tot babbelzzz

   

 

Reacties

Special for the guests from Knithacker (Knithacker.com/2016/04/03/go-around-the-world-with-seven-times-with-ganesha-free-crochet-patterns) Ganesha ready for the trip round Europe in a Indian Style Taxi.

Tot Babbelzzz

 

 

Reacties
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl