Laatste artikelen

Onze tuin is op dit moment in de pré-overgang. Nu alle honderden buxusplantjes zijn uigeroeid door de buxusmot en de restanten inmiddels zijn verwijderd heeft de natuur vrij toegang tot het kale zand. Her en der nog een plant maar met het snoeien van de bomen werden ook de metersdikke hagen aan het eind van de tuin uitgeroeid. Dit alles omdat we zinnen op een nieuwe tuininrichting waarvan de richting nog niet helemaal duidelijk is. 

De natuur wacht niet op zo'n een tuinplan. Die trekt zijn eigen plan. En werd het zwarte zand binnen enkele weken compleet groen. Weelderig groen. Heb je daar last van? Nee, het groeit toch ver van je bed en kleurt mooi...en eens is het uitgebloeid en gegroeid. Dan is het tuinplan vast klaar en verwijder je de wildernis.

En voor dat nieuwe tuinplan ben ik alvast wat groen uit zaad aan het opkweken. Binnen in huis, in potjes. Kregen die jonge plantjes last van witte vlieg. Besloot ik ze buiten af te spuiten met sopwater.

Liep daarna even de tuin in. Plukte één van de vast duizend onkruidexemplaren uit de tuin...en werd omgeven door een wolk van witte vliegjes!

Daar komen die kleine monsterstjes vandaan! Uit de tuin. Is de oplossing voor mijn tere zaailingen snel gevonden: al dat onkruid uit de tuin verwijderen...

Ik ben geen tuinvrouw: schoffelen, harken en alles waar een steel aan zit of lijkt op tuingereedschap wordt door mij gemeden. Ik ben van het fijne geduldwerk: op blote knieën in de tuin zitten en plantje voor plantje, met wortel en al, uittrekken. Met blote handen plukken. Dat is op zich dan weer wel een heerlijk werkje om te doen. Omdat je dan de echte tuinschatten ziet: prachtige kleine wilde plantjes (haast zonde om te verwijderen), kevers, slakken, pieren, rupsen, torretjes, bijtjes, wilde vruchten, prachtige takjes, bladskeletten, spinnenrag, een verloren veer, een leeg slakkenhuis en meer. Minder leuk is het 'prikkeldraad': brandnetel. Of van die plakplantjes: geen idee hoe dat spul heet maar het voelt heel onaangenaam aan je handen. 

Maar goed, plukken van het onkruid is de enige manier om van de witte vliegplaag te worden verlost. En er valt nog veel te plukken. 

Maar er verschijnen al 'kaal geplukte' delen in de tuin:

De mooie wilde bosframboos (of is het een andere vrucht?) laat ik staan. Heerlijk voer voor de vogels. 

Eén opmerkelijk feit: de slakkenpopulatie is flink geslonken. Omdat er al heel wat Hosta's vorig jaar door mij uit de tuin zijn geplukt. Wat dan ook meteen zijn weerslag heeft op de kikkerbevolking in de lekke putring. Die slakkenliefhebbers hebben het dit jaar toch al extra zwaar want (vermoedelijk) is de scheur in het beton deze winter nog verder gescheurd. Blijft er nauwelijks water in de poel staan. Zitten ze nu op het droge. Is hun eierleg- in het nog natte voorjaar lagen er hopen dril in het kleine laagje water in de poel- verloren gegaan door de droogte. Ondanks inspanningen om geregeld gieters water in de poel leeg te plenzen. Best heel zielig voor ons putvolkje. De komende winter de put schoonmaken en de scheuren repareren. In de hoop dat de kikkers, ondanks de belabberde omstandigheid van nu, het volgend voorjaar toch weer terugkeren naar deze plek.

En na een paar uur flink plukken in de tuin mag ik genieten van mijn gevonden tuinschatten: een schattig bosviooltje (ga ik drogen voor het herbarium-boekje), een prachtig houtje, een verloren veer. En heel leuk: het bewijs hoe uit een walnoot een nieuwe boom groeit! Dit geval past niet in het herbarium. Ga ik dat ding op een andere manier drogen... Hoe de walnoot uit de boom van de buren in onze tuin kwam? Vraag dat maar aan de twee eekhoorntjes die geregeld in de tuinen zijn te vinden!

Tot babbelzzz

Reacties

Kwek #16. Juni 2018 

Gratis bezorgd in ieder vlieggat binnen Vogelhuisstad 
Redactie en opmaak: Studio PieP van Bibbelien 
Met dank aan Marie, de vliegende correspondente 
KweK is een uitgave van Alfonso Del Rio-Riooltje de Pers-Parkiet

Een bericht van BurgeMees

Beste bewoners en bewoonsters,

Het zijn drukke tijden in de stad. Nu de eieren zijn gelegd en het broeden in volle gang is - al zag ik al wat jonge nestpiepers uit menig vlieggat loeren - wordt het tijd om even stil te staan bij deze komende jonge generatie bewoners. Als ouder-vogel ben je nog druk in de weer om je jongen te beschermen. Maar eens staan die jongen stabiel op hun poten en vliegen uit. Deze generatie kent geen wankelende boomtop-nesten van takjes waarbij je tijdens een voorjaarsstorm ieder strootje in toom moet houden. Hun ei ligt heerlijk in de broedzak. In het huisje. Huisjes die we allemaal waarderen om hun comfort en bescherming. 

Voor onze jeugd zijn die huisjes een "gewoon goed". Ook voor de vorige generaties die in de stad zijn geboren. Die nu hip communiceren via Tweets - zonder telefoonpalen en draad waar je op gaat zitten - en die Kopjesbook heel gewoon vinden. Hun veren oppoetsen voor een selfie. Om op Instaveer te pronken.

De nieuwste generatie zal vast nog verder gaan. Met al die techniek komen ze in aanraking met andere bewoners. Die anders huizen. Ik heb al een verzoek gekregen om een Tiny-vogelhuis toe te staan in de stad.

Dit bracht mij op het idee om een deskundige uit te nodigen. Die vertelde mij dat de hele vogelwereld snel gaat veranderen. Dat onze huizen in de stad al snel niet meer voldoen aan de behoefte van de jongste generatie. Want die hebben veel noten op hun zang. Alles moet hip en verantwoord zijn. Plastic, zoals dat tafelzeil aan het ene huisje, is uit den boze. Daken moeten worden bekleed met zonnepanelen. Liever geen windpalen in de stad of omgeving: ze zijn gevaarlijk voor ons, fladderaars....

Vroeg ik de deskundige hoe ik dat mijn bewoners moet vertellen. "Nou, om te beginnen op een moderne manier. Denk aan een pop-up locatie - heel verantwoord. En toon daar de woningen van de toekomst. Die woningen moeten onderscheidend zijn. Mogen best groot zijn maar gebouwd met respect voor de natuur...."

Ze ratelde maar door...over Free-Wifi, die vogelsoort ken ik nog niet, en zelfvoorzienigheid. 

Ja, mooi gekwetter. Maar hoe ziet er zo'n vogelhuis van de toekomst er echt uit? De deskundige vogel stak haar veren uit en piepte: "Ik laat het je zien. Bouw ik een verantwoord pop-up museum. "Van vogelhuis tot vogelwoning van de toekomst". Kan je in dat gebouw ook een veren-tentoonstelling houden met de mooiste verenplaatjes van Instaveer. De stad zal uitlopen en vele buitenstadse vogels zullen de stad bezoeken"

En zo zette ik mijn poot onder een bijzonder project. Een project voor de toekomst maar al heel binnenkort in Vogelhuisstad te vinden. 

Een kleine pre-view van het pop-up museum (verantwoord karton), het bouwmateriaal en schaalmodellen van de toekomstige vogelhuisjes...geen Instaveer plaatje. Maar het eindresultaat zal een 'verantwoord' plaatje zijn...

Dus bewoners en bewoonsters: na het drukke broedseizoen kunnen jullie allemaal een kijkje nemen in het pop-up museum. Nieuwe architectuur aanschouwen, een blik op de toekomst werpen en je jongste grut goed voorbereiden op hun toekomst!

BurgeMees

-----------------------------------------------------------------------

 

Noteer in uw krabbelpoot-boek: 

- iedere vrijdag tijdens het broedseizoen worden broedzakken gratis gereinigd. Leg de zak voor zonsopgang voor het huisje. De volgende dag wordt uw gereinigde broedzak weer voor uw huis gedeponeerd.

- vergeet niet om tijdig uw jong grut in te schrijven voor opvang en onderwijs

- tijdens het broedseizoen kunnen de aflevertijden van Geertje Ooievaar wat afwijken. Ze heeft het razend druk. Bel bij geen levering op afgesproken uur niet meteen met haar kliniek maar wacht eerst een dagje geduldig af.

- kruipt er een bijzonder jong uit het ei? Een geel Roodborstje of paarse Geelgors? Marie en Alfonso zijn dag en nacht beschikbaar om dat vogelwereldkundig te maken! Maar ook gewone ei-uitbarstingen komen ze graag bewonderen. Ze houden van persvrijheid en doen niet aan AVG-wetgeving: Algemene Vogel Gegevensbescherming. Je jong komt met kop en kont én naam in een KweK. 

-----------------------------------------------------------------------

 

Tot Babbelzzz

 




Reacties

Het eerste lesblok van de opleiding tot viltkunstenares zit erop. Niet dat ik een viltkunstenares wil worden: ik volg de opleiding uit interesse voor het viltambacht. Ik dol ben op wol en in eerste instantie een verdieping in creativiteit zoek. En dat laatste gaat zeker lukken!

Voorafgaande aan de eerste werkweek heb ik dagen met mijn handen in de wol, het sop en water gezeten. Soms met de handen in mijn haar: hoe krijg ik nette rechte randjes en scherpe hoekjes in mijn viltlapjes? De eerste oefenexemplaren werden rampzalige flodderlapjes! Toch bekeek ik het positief: het daagt je uit tot een beter resultaat. En vilt ik ijverig verder. Oefening baart kunst. Uiteindelijk was het resultaat verre van perfect maar toch vele malen strakker....

En dan volgt de werkweek. Spannend! Hoe word je huiswerk beoordeeld? Wie zijn je medestudenten? Hoe is het om met de groep aan het werk te gaan? En wat gaan we doen?

Over dat laatste mag ik niet veel vertellen. Ook geen foto's tonen. Want ook voor een toekomstige studente moet zo'n eerste werkweek een verrassing blijven. Wat kan ik wel zeggen? De medestudente, de vrouwen - we weigeren te luisteren naar de aanspreektitel 'dames' - zijn echt leuk. We delen de passie: dat geeft al een band. De gastdocenten zijn professioneel en weten je creativiteit te prikkelen. Al zoveel geleerd....(ja sorry, wat precies mag ik hier niet vertellen).

Hoe leuk was het om te horen dat één van de gastdocenten het vilten heeft geleerd van een dame die hier uit het dorp komt!  

En wat waren de opdrachten leuk om te doen. Soms hadden die niets met wol of vilt te maken. Wel alles met onderzoek, potlood, papier, compositie en het creatief proces zelf. Heerlijk.

Het was een zo'n leuke werkweek. Dynamisch, creatief, ontdekkend en lerend. En wat was het een heerlijk gevoel dat ik op dat laatste dag een lapje voorvilt maakte met - naar mijn maatstaven- bijna perfecte strakke randen! Het geheim? Geduld, veel geduld. Met liefde de wol zacht beroeren en kroelen. 

En zo zie je maar dat vilten een ambacht is. Veel handwerk vergt. Natuurlijk kun je ook snel vilten: met de nodige kracht en veel rollen vilt de wol snel. Alle kanten op. Maar alleen met beleid én heel veel geduld kun je die wolvezels echt naar je hand zetten.

Ik kocht nog een boek van een van de gastdocenten. Van Ria. Het enige boek van haar dat ik nog niet had. Ze schreef er een mooie persoonlijke tekst in: een mooi aandenken aan een leuke dag. Een dag waarop ik nieuwe technieken leerde en waar ik later zeker nog ga experimenteren.

Het was een leerzaam, uitdagend, inspirerend maar ook een geweldig leuke en onvergetelijk eerste lesblok met eerste werkweek. Buiten was het heet. Binnen ook. Met water, zeep, wol en drupjes zweet werden de opdrachten volbracht.

Nu ben ik weer thuis. Met veel huiswerkopdrachten. En kijk uit naar blok 2. Dat wordt een blok vol kleur!

Tot Babbelzzz

 

Reacties

Ondanks de warmte, bijna hittegolf, vilt ik driftig door. Om de opdrachten voor de opleiding te maken. Natvilten is een ambachtelijk werk: het vergt spierkracht en vooral doorzettingsvermogen. Het is een 'nat' karwei maar dat is in deze tijd helemaal niet erg.

Even vreesde ik dat het maken van de opdrachten een pijnlijke ervaring zou worden. Het veelvuldig haken voor het Knit & Knot-hart eerder dit jaar leverde mij uiteindelijk een pijnlijke rechter-elleboog op. Voelde aan als een pees(schede-)ontsteking. Warm en vooral pijnlijk bij iedere beweging. Maar al snel merkte ik dat juist de viltbewegingen- die vooral uit je handen worden gedaan waarbij je de rest van je arm ontspant- goed uitpakte. Na het vilten is de pijn verdwenen!

Niet in eerste instantie: ik 'rolde' het vilt met een te harde rol. Werden de klachten juist erger, Omdat je dan kracht gaat putten uit je armen. Kreeg ik ook vuurrode 'brand- en smetplekken' op mijn onderarmen. Die na veel smeren met creme weer verdwenen. Nu ik een zachte rol gebruik -een rol buizenisolatie- vilt de wol sneller én is mijn onderarm en elleboogeuvel verdwenen! 

De opdrachten voor de eerste werkweek zijn nu bijna voltooid. Erg leuk was de opdracht om een tasje te vilten. In natuurtinten: best lastig voor iemand die dol is op kleur. Ligt nu te drogen en daarna kan ik het verder afwerken. Ben ik tevreden over mijn 1e gevilte tasje ooit. Al zijn er dingen die je bij je 2e tasje anders zou doen. Zoiets heet een leerproces... 

Leerproces...leren. Leer. "Leren van Leer". Manlief ging vandaag naar zo'n "Leren van Leer"-dag in Den Bosch waar het looiproces centraal stond. En kwam thuis met een aangename verrassing: het boek "Dyes from Nature". Een prachtig geillustreerd boek dat per kleurgroep aangeeft welke planten geschikt zijn voor het verven van wol en textiel op natuurlijke basis!

Om de kennis uit dit boek in de praktijk toe te passen heb ik ruwe schapenwol nodig. Ook daar wordt aan gewerkt. De kudde Ouissant-schaapjes van een collega gaat dit -of volgend- weekend onder het scheermes. Krijg ik weer zakken vol plukken vuil maar mooi schaap. Bruine en witte wol. Ga ik dit jaar proberen om een deel van de witte wol - na de grondige wasbeurt- te kleuren op een natuurlijke manier. Krijgt de Zonnebloem nu extra water want met die plant kun je wol blijkbaar prachtig geel verven! Spannend.

Tot babbelzzz

 

Reacties

Spannend...het gaat dit jaar echt gebeuren! Een deel van de verzameling huisjes uit Vogelhuisstad gaat op expositie! Niet allemaal: ik zou er een hele muur mee kunnen behangen maar dan hebben de andere exposanten van de (wissel-)tentoonstelling "De Mallemolen van het verzamelen, een ode aan het onvoltooide" niet veel ruimte meer voor hun verzamelde schatten.

Dat wordt nog een hele klus: de juiste huisjes selecteren, een speciale KweK-krant schrijven - dit keer gedrukt op papier- en de burgemeestersketting van BurgeMees oplappen. Die ketting is - in de strijd met een echte kat die "vogels" wilde vangen- gesneuveld. BurgeMees liep gelukkig geen schrammetje op. Het foto/leesboek afronden. En de laatste huisjes pimpen. Zo'n Vogelhuisstad zal op zich al een 'vreemde eend' zijn, het is vast ook de enige collectie die dan wel voltooid is. Is het voor mij een ode aan het voltooide én een mooie afsluiting!

Ook om over na te denken en te beslissen: hoe presenteer ik de stad? In glazen vitrine? Is wel heel afstandelijk. Hagend tegen de muur en heb ik een tafeltje nodig voor het boek en de KweK-krantjes? Of laat ik een boomvorm uit hout zagen? Waar de huisjes aan worden opgehangen? Met wat echte takken, met blaadjes van crêpepapier. Waar laat ik dan het boek? Op een plankje aan de stam? Wel een leuk idee! Kwekkrantjes hangend aan een tak. Er staat een leger vrijwilligers klaar om het ontwerp met liefde uit te voeren.Ik hoef enkel het ontwerp aan te leveren. Over een weekje of wat staat de eerste afspraak: moet ik aangeven hoe ik Vogelhuisstad wil presenteren. 

Zo komt er het einde van een lang, leuk project dat ooit begon met het plan de wc-ruimte te pimpen (nu nog steeds maagelijk wit, saai en leeg) echt in zicht. Wordt het na de expositie tijd om die oude plannen ten uitvoer te brengen!

Vogelhuisstad...hier wat huisjes, bewoners en Oppervogel BurgeMees in beeld

Tot Babbelzzz

 

Reacties

Vorige week sprak ik buurvrouw. "We moeten écht aan de slag. Ons lantaarnpaaljasje wordt zo gemist. Mensen verdwalen, hebben moeite ons huis te vinden ("bij die gepimpte paal links, rechts of rechtdoor" gaat even niet meer op) en er zijn mensen die dreigen een actiegroep te vormen. "Terug met die paaljas" of zoiets...".

Dus besloten we meteen een keuze te maken uit de mogelijke ontworpjes die we hadden verzameld. Nu de nieuwe paal een tapse vorm heeft is het veel lastiger om een geschikte haakidee te vinden. Rechte lapjes passen niet, deze paal vraagt om echt maatwerk. Een ontwerpje waar we 'speling' kunnen toepassen (net steeds iets kleinere vormen haken) om de boel passend te krijgen. Haken we nu vele kleurrijke rondjes van verschillend formaat die we aan elkaar bevestigen met wat haakwerk tussen de rondjes. Dit keer weer met acrylgaren om langer te kunnen genieten van het resultaat. Aan de slag!

Heel grappig: op iedere lantaarnpaal in de straat, ook die van ons, zit een klein stickertje. Daarop staat Kaal Masten. Nou, die van ons blijft niet lang meer kaal! En eenmaal in de jas gehesen zal ik het bedrijf Kaal Masten een foto sturen. Om te laten zien dat hun masten toch echt niet allemaal Kaal zijn.

Dit is het 'patroon' dat voor ons als inspiratie dient, dat we zelf omvormen tot een passend maatwerk...

Eigenlijk moet ik vilten, nog wat opdrachten uitvoeren. Met ruim 27 graden kamertemperatuur nu in huis is dat nu geen doen. Al is het ook geen haakweer. Maar met het geurtje "Zeezout en katoen" in de waxbrander 'voelt' het al wel koeler aan. Doet denken aan een heerlijk spa-centrum met hammam ergens aan de warme kust. Voel je bijna het heerlijk, verkoelende water over je heen stromen. Heerlijk idee! Mis ik in deze 'fata morgana' nog wel de heerlijke geur van olijfzeep. Om die geur daaraan toe te voegen moet ik toch gaan....vilten! Gaat de haaknaald in de ruststand. Voor even dan. 

Tot babbelzzz


Reacties

Snailmail post maken is zó leuk. Net als snailmail post ontvangen. Helemaal als de post het onderwerp heeft van mijn heldin. Deze post heb ik al even in huis en vaak voorzichtig ingekeken. Zo min mogelijk de rangschikking verstorend omdat ik eerst foto's wilde maken. Het Knit & Knot hart zorgde voor de nodige vertraging maar nu alle achterstallige karweitjes zijn afgerond is het tijd voor het grote genieten!

De post écht openen. Al had ik de brief al eerder verslonden....en dat prachtige kadootje met liefde in gebruik genomen. 

Nu is deze post niet afkomstig van een vreemde. Want die zou nooit kunnen raden wie mijn heldin is. De post is afkomstig van een lieve postvriendin Verena. Soms ontvang je via de Postzolder, in dit geval nog via Tante Jannie's Postkamer, post van iemand waarmee je een klik voelt. Stuur je post terug. Ontvang je weer post en voor je het weet ontstaat een prachtige postvriendschap. Krijgen brieven diepgang. Ik heb twee van zulke postvriendschappen: zij kennen elkaar ook als goede postvriendinnen. En als je post krijgt van een van de dames herken je meteen het handschrift op de envelop. 

Zo ook toen deze post op de deurmat lag. Ik haalde de mooie post uit de envelop en begon meteen te watertanden! Heuse Frida Kahlo-post. Overal Frida! In de stijl van Frida: kleurig en uitbundig. Zo prachtig en vooral duidelijk vol gevoel gemaakt! Wat een geweldige lieve post...ik ben diep geraakt.

In de map zelfs een hele kaartencollectie vol Frida's. Die krijgen een plekje aan de muur in mijn hobbykamer. Frida stickers! Wist niet eens dat die bestonden. Supermooie zelf gemaakte zakjes en labels. De hele uitstraling van dit alles...100% Frida. 

Als een soort van niet afgesproken traditie sturen we elkaar steeds een 'Maria'. Een gedeelde passie voor deze symboliek. Ik hou van bonte en kleurrijke Maria's, al dan niet met bloemen. Zie je het beursje met Maria-afbeelding in de fotocollage? Zat in de post...zij hopeloos verliefd op dit prachtige beursje stuurde mij ook een exemplaar. Ja, we zitten op dezelfde golflengte: ook ik ben vanaf de 1e minuut verzot op dit ding. Draag het dagelijks mee, gaat overal mee naar toe! Sta je in de regen op de bus te wachten? Kijk je in je tas, zie je het beursje en krijg je vanzelf een zonnig humeur!

En hoewel ik normaal gesproken geen ontvangen post hier plaats maak ik voor deze pracht een uitzondering. Voor een uitzonderlijk mooie ontvangen post.

Voor Verena (ik weet dat je dit leest en schreef het al eerder): nogmaals super, super bedankt voor deze lieve post. Echt waar raak schot in de roos. Ik blijf je post koesteren en ga mij nu zinnen op een passende bedankpost!

Tot Babbelzzz


Reacties

Het is eindelijk Knit & Knot beurstijd. Op zaterdag, aan het eind van de ochtend, ging ik met een lege tas naar de Koepelhal in Tilburg. Ja: het hart hing nog keurig aan het hek vrolijk te wezen. Zo te zien van afstand nog ongeschonden. Twee vrouwen maakten foto's van het hart: die heb ik niet gestoord. Ik ken dat hart immers draadje voor draadje! Bovendien: binnen wachten de wolletjes op mij. Snel doorstappen.

De 5e keer. Mijn 7e bezoek want sommige edities had ik aan 1 bezoekje niet genoeg. En stap je dan naar binnen dan voelt het meteen vertrouwd. Ik wist het al: Eco Textile Studio zou dit jaar geen stand hebben. Ondanks de mentale voorbereiding voelde het even als gemis toen ik langs hun vaste plekje liep dat nu werd bezet door een ander. De wol van Eco Textile Studio heeft een hoge aaibaarheidsfactor en is onweerstaanbaar! Maar mijn andere favoriet, Recht en Averecht, zou er wel zijn. Op naar deze prachtige stand! 

Hoe ik het voor elkaar kreeg? Ik weet het niet. Maar ik liep de stand gewoon voorbij! Zocht in alle hoeken, gangen... Nog maar een rondje maken. En ja! Gevonden. Op de vertrouwde plek! Het feit dat ik die kraam voorbij liep zegt wel héél veel: er was overal veel moois te zien. Je kwam ogen te kort.

Recht en Averecht had weer een prachtige collectie meegenomen uit Arnhem. Kon ik mijn zwart-wit-grijs verzameling voor het project - wandkleed "Glammers gehaakte kop" - uitbreiden met drie strengen Malabrigo Baby Silk Lace en een streng Marina van Manos del Uruguay. Echte pareltjes in prachtige tinten. Altijd leuk: een gratis kadootje bij de aankoop. Zakje vol handig materiaal als stekenhouders, plastic naalden, monster wolwasmiddel en meer. Met een leuk bedeltje, knotje wol met breinaalden, aan het zakje. 

Ik liep verder. Boodschappenlijstje afwerken: ringen voor de dromenvangers, naald voor het weven. Paar bolletjes katoen voor een beloofd kraamkadootje. Macramé-touw en bijzonder garen bij Morefil (vaste prik). 

Overal neuzen. Het aanbod bleek dit keer divers en evenredig verdeeld. Al hoorde ik iemand klagen: "weinig  borduurmateriaal". Mij viel op dat er nu meer te beleven viel op het spin- en viltgebied. Overwoog een spintol te kopen, om het spinnen te leren. Moet ik ooit echt doen. Het was best druk bij de 'tollen-stand'. Ik heb nog genoeg te vilten...die tol komt de volgende keer wel.

Vilten...natuurlijk liep ik met nog meer belangstelling dan voorheen over de vloer op zoek naar gekaarde wol. Schaap & Draak wist precies wat ik zocht! Blue Faced Leicester, Ashford Merino, Ijslandse wol - Polarfuchs- en Merino met moerbeizijde. Super!

Dan op naar Keigoed Vilten. Niet voor een workshop maar wel voor een handig hulpmiddel bij het vilten. De houten viltmuis. Plus twee giga grote bollen lontwol. Witte Merino en Ijslands schaap. Oefenmateriaal. Okay, nog wat zakjes zijdevezel... Toen was mijn tas echt vol. Het schaap binnen gehaald.

Even kijken bij de bloggers en experts. Adinda in het echt. En het boek "Adinda's World". Een boek om je vingers bij af te likken. Met wat proppen, gewillig mak-schaapmateriaal opzij schuivend, paste dat boek nog net in de tas. 

Het was een middagje genieten in wolland. Druk. Er liepen zelfs meer mannen dan ooit rond. Dat kwam waarschijnlijk door de aangekondige komst van Bobbi Eden. Zo lok je wel mannen een wol-halwalla binnen! Overal in de hal hoorde je het geroezemoes. Bobbi dit...Bobbi dat..Bobbi komt. Ik stond op het Bobbi-moment bij Keigoed Vilten. Net af te rekenen met mijn rug naar Bobbi gekeerd. Gaf de mevrouw mij een tikje op mijn arm. "Kijk een achterom. Daar staat ze!" Ik zag eerst alleen een flinke, stevige bewaker. En daarna een pluk blond haar naast de spierbal.

Tja, sorry voor Bobbi, voor haar kwam ik niet. Wel voor de wol: die kan en mag je gewoon écht aanraken. En zelfs mannen op de beurs mogen die wol betasten...

Met zware tas vol schaap en andere buit ging ik weer naar huis.

Schaap én buit...

Blij, in het zonnetje. Zag overal de Knit & Knot tasjes in het straatbeeld. Zelfs in de bus...zo'n goed gevulde goody-bag die ik ook had afgehaald. Met altijd als hoogtepunt een prachtig exemplaar het Scheepjes-garen blad.  

Toch blijft het waarschijnlijk niet bij één bezoekje, deze voorjaarseditie. Zondag een 'afkick'- bezoekje. 'Afscheid nemen' van het hart en de heerlijke tijd die dat haakwerk bracht. Om daarna in een tijdelijke Beergarten, in de zon, terug te kijken op een geweldige Knit & Knot belevenis!

Tot Babbelzzz

PS: waar is toch dat altijd mopperende mannetje gebleven met zijn 'handig' hulpmiddel om een draad in naald te stoppen? Een icoon van de beurs. Heeft hij de moed opgegeven en zijn handel gestaakt?

PS nog een keer: ben ik voor de zoveelste keer vergeten om 'oogjes' te kopen voor "Minoes de Gehaakte aankleedpoes" 


Reacties

Wat begon in januari met een ingestorte lade in een ladekast - te zware last wol en garen - eindigde uiteindelijk in een gezellige dag met Knit & Knot én een kleurig hek.

In oktober kocht ik op de Knit & Knotbeurs wol en garen. De Stylecraft garens lagen in januari nog in de tas. Nu maar eens opruimen. In de ladekast. De kast begon te protesteren. Lade te vol. Beetje aandrukken wil wel eens helpen. Krak...zakte de bodem van de lade naar beneden en stortte de wol neer. Rolden de bollen door de kamer.

Lade gerepareerd. Is een Ikea-kast: plaat bevestigen en schoefjes aandraaien. Toch die lade maar niet meer gebruiken voor de wol: er zit een barst in de bodem. Alle garens op een berg gegooid. Ook die in de vele losse zakken en manden. Ik had al tijden een kastruimte-probleem. De boel herschikken. Soort bij soort, kleur bij kleur. Gingen alle bollen en strengen in vele stevige doorzichige plastic kratten. Stapelbaar, heel handig!

Lag er nog één zak op de grond. Inhoud: honderd én nog wat gehaakte bloemen. Restjes van een lantaarnpaal-jasje. Bewaard voor een project 'ooit' dat nooit van de grond kwam: een hartvorm van gehaakte bloemen maken. Een warm wolhart. Leg ik die zak in de lege lade. 

Toen kwam Knit & Knot op het idee om de bloemen buiten te zetten in de voorjaarseditie van de beurs. Oproep: wil je bloemen haken? Al waren mijn bloemen kleiner dan het gevraagde formaat: ik bood ze toch aan. Met het verhaal over het 'ooit' project dat ik inmiddels had afgeschreven. "Jullie mogen de bloemen hebben!". Kreeg ik een vraag terug: "Wil je dat hart maken? Is prachtig om aan het hek te hangen om de bezoekers te verwelkomen". 

Om er een echte blikvanger van te maken ging ik 'bijhaken'. Een hele bloemenzee. Het aan elkaar naaien van de bloemen met ijzersterk naaigaren in de juiste vorm bleek een tijdrovend maar vooral lastig karwei. Was het werk op het nippertje klaar!

Toch kon ik de naald niet neerleggen. De volgende dag, een gelukkig zonnige zaterdag voor Pasen, was die naald nodig om het hart met 30 meter ijzergaren stevig aan het hek te naaien. Geen moeilijk karwei. Kost je een paar uur en is behoorlijk saai. In gezelschap van de dames van Knit & Knot - Miranda en Thea -, met lekkere koffie, warm zonnetje en veel belangstelling van langslopende Tilburgers en niet Tilburgers was het heerlijk werken. Te midden van bedrijvigheid: de andere hekken werden door de dames, met hulp van Steef - de aardige jongeman mét eigen haakclub - ook versierd. Het was echt leuk om te doen en mee te maken.

Nu loopt een lantaarnpaaljasje in ons dorp weinig risico. Al jaren wordt zo'n ding met respect behandeld. Zelfs door lantaarnpaalmonteurs en onderhoudspersoneel. Maar een hart aan het hek in de studentenstad Tilburg, in het centrum aan een druk bewandelde weg, is toch echt een heel andere wereld. 

Eenmaal klaar nam ik bewust geen afscheid van mijn gehaakte hart. Ik zie hem vrijdag weer (hoop ik). Ik heb er veel passie in gestopt. Die passie geeft het hart een ziel. Zelfs een stoeptegelstarende junk keek op en riep blij "Kunst!". Waarna hij weer stoeptegelstarend verder liep. Een buitenlands hippieachtig stelletje keek hun ogen uit. Zij door een roze hartjesbril!

Er kwamen bij het hek echt handwerkverhalen van voorbijgangers los. Een lieve oudere vrouw die altijd dol was op handwerken maar door haar beperkte zicht afscheid moest nemen van die hobby. Prachtige verhalen. Hartverwarmende reacties van vreemden. Soms gevoelig, soms droef, soms echte inkijkjes in levens. Het is indrukwekkend om te beleven hoe mensen verhalend reageren op zo'n wollig, kleurig hart.

Dat het hart zoveel aandacht trok en voorbijgangers zó reageren ging mijn verwachtingen te boven. Ik hoop wel dat 'Tilburg' , ook in het donker, dit warme wolhart blijft respecteren. Het (ongeschonden) aan het hek laat hangen. En ook de andere mooie aankleding van het hek. Hoop het van harte! 

Nu kijk ik nu uit naar vrijdag. Weerzien met mijn kleurig hart. De beurs bezoeken die mijn wolmonster-hartje  altijd hongerig maakt. Op zoek naar bijzonder garen. De lege lade met barst in de bodem kan vast een kleine, nieuwe collectie dragen. De wol van mijn favoriete winkel, ook te vinden op de beursvloer - "Recht en Averecht" - is nooit zwaar. In geval van nood leg ik mijn eigen beurs, dan leeg, in die lege lade en berg ik de prachtige wol in mijn tas!

Foto's: Miranda Mosterd - Knit & Knot. Dank aan jou!

Tot Babbelzzz

PS: Bedenk ik mij dat ik het haken heb geleerd in deze stad. Lang geleden op de lagere school...

Reacties (1)

Blij nieuws! Ik ben toegelaten tot de opleiding aan de Dutch Felt Academy. Sprong een gat in de lucht. Had echt wat dagen nodig om te beseffen dat die droom nu werkelijkheid is geworden.
Hoef ik niet eens weken te wachten om daarmee aan de slag te gaan.

Ik ben inmiddels begonnen met het 1e lesblok. De online-lessen met viltopdrachten. Zo leuk. Bij het lesblok hoort ook het kijken naar viltkunstwerken van anderen. Er een verslag over schrijven. Hoe meer je kijkt, hoe meer je leert.

Het 1e lesblok wordt aan het einde van de lente afgesloten met een praktijkweek in Friesland. In Baard. Op het platteland. Al duurt dat wel nog wat weekjes, het is nu wel tijd om onderdak te regelen. Dan is Airbnb een mooie oplossing! Had ik een hele avond nodig om fietsafstanden te checken (Baard heeft geen overnachtingsmogelijkheden), bus- en treinverbindingen op te zoeken, de dienstregelingen in het weekend bekijken. Inmiddels ken ik zo ongeveer alle stations in Friesland, alle dorpjes en gehuchten tussen Sneek en Leeuwarden. Weet ik waar bussen rijden en waar niet. Waar kleine lokale supermarktjes huizen... 

De twee mogelijkheden die enkele kilometers verwijderd zijn van het atelier bleken - precies in de werkwerkperiode - bezet: geboekt door medestudenten? Door twee van de acht andere dames?

Vond ik een bereikbaar onderkomen op 8 kilometer afstand, is ook met een fiets te doen. Een heerlijke 'Buitenplaats' in Boksum. Een compleet huisje. Toepasselijk: voorheen de schapenschuur. Nu verbouwd tot een mooi, rustig, heel licht en ruim onderkomen. En - het kan daar haast niet anders - landelijk gelegen. De eitjes voor je ontbijt, geproduceerd door de lokale kippen in de tuin, staan voor je klaar bij aankomst. Leuk! Ik heb er nu al zin in! 

Tot Babbelzzz

PS: in de recenties las ik dat de schapen voor de raam staan. Kan ik ook daar genieten van wol!


Reacties
Laatste tweets
Abonneren

Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!

Welkom op Babbelzzz
Dit is Babbelzzz....

 

 

 

 

 

 

Mijn persoonlijke weblog die vooral gaat over mijn Vogelhuisstad: door mij gepimpte vogel-huisjes die hele steden vormen tegen de muur.
Met bewoners, ieder met een eigen verhaal. Plus het roddelkrantje "De Kwek", gratis in ieder vlieggat bezorgd. Een wereld op zich!

Naast vogelhuisjes pimpen doe ik andere dingen: (nat)vilten, kaarden, breien, snailmailen en meer.
En haken....

Kun je hier ook aantreffen. Verder ben ik dol  op kunst, vormgeving, textiele vormgeving,  fotografie, Photoshop en muziek. En onze drie Heertjes Katers, de katten. Die hebben een eigen weblog waar ze hun avonturen krabbelen.

Veel lees- beleef- en kijkplezier !

Vogelhuisstad:



Categorieën
Leuk!
Favoriete blogs & meer

"Zilverblauw" Anki maakt ook
mooie posters.
(klik op het plaatje)
 
 

 

 


 

 
 
 
Leukste stoffen web-winkels





 
 
 
Andere zaken
 
 


Beeldend kunstenares Miek
Asselman van Miek
(illustraties & kunst)
 
 
 

Ballonartieste Moniek van Alphen
maakt prachtige creaties
!















Kijk ook...
Kijk ook....
 
  POOTJESTIJD  
 
Onze katten Glammer, Mica
& Pansy krabbelen regelmatig
hun avonturen op een puntje.
 
 

Je bent ook daar welkom!

Wil je een kopje of pootje?
Ze staan spinnend klaar om jullie
te begroeten.....
Tellen maar!
Wij tellen ...

 

 

 

 

 

 

 

 

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl - Design by Ontwerpmijndomein.nl