Wat rondsnuffelen op internet levert soms leuke dingen op.
Dit plaatje kwam ik deze week tegen.
Lekker groen slapen. Dat wil ik ook!
Maar dan moet je wel een bos in je tuin hebben. We hebben een dikke rode beuk, formaat dorpsplein in de tuin. En nog wat bomen maar geen bos. In de omgeving wel. Zelfs na de sloop van het halve Mica-bos.
Wat zou er gebeuren op de plaats waar ooit de andere helft van het Mica-bos stond? Volgens de 'borrel-praat' van de straatbijeenkomst eerder deze maand komt er gras. En wat klein beestenspul.
Gisteren keek ik uit het slaapkamerraam. Was ik aangenaam verrast. Stonden in het weilandje achter onze tuin ineens schapen. Een ware wolfabriek achter het huis!
Schapen zijn zo leuk. Een aantal jaren geleden stond daar ook een hele kudde schapen. En altijd als de meiden schaap luidruchtig begonnen te blerren kon je rekenen op heftig weer. Geweldig leuk om weer schaapjes in de buurt te hebben.
Een wat donkere foto, gemaakt aan het einde van de dag (in de regen)
Kat Mica zal wel geschrokken zijn, hij kent alleen paarden. Ondanks de door hem gejatte paardenbrok uit de stal had hij een goede verhouding met het paard dat tot voor kort op dat weiland stond. Mica heeft nooit eerder een schaap gezien. Mica moet dat alles nog verwerken. En is hij nu vooral bezig met het tellen van de schaapjes: met zijn ogen dicht....
Tot slot: alle kadootjes voor de 'Nieuwe Hollandse' Kees zijn binnen. Inmiddels is het pakketje van 300 gram op weg naar Singapore. Het is even slikken bij het afrekenen op het postagentschap, verzendkosten 25,00 euro. Maar een vliegticket is duurder. Al gaan we dit jaar zeker nog vliegtickets richting Singapore aanschaffen.
Ik heb behoefte aan wat anders doen dan haken, kaarden of vilten.
Tekenen of schilderen? Ja. Maar nog meer in textielverwerking.
Ooit volgde ik een cursus quilten. Met veel plezier maar helaas verhuisde de cursuslocatie c.q. quilt-stofjeswinkel. Ook voor die tijd was ik al dol op stofjes. Vele kilo's had ik op voorraad, al als tiener. Maakte ik creaties voor mijn vele Barbie poppen. Op het oude hand naaimachine van Oma Poefje die ik nog steeds heb.
Vele stofjes zijn door verhuizingen en verbouwingen verdwenen....ze zijn 'ontvoerd'. Nu was het ook wel erg veel. Een klein deel van de mooiste lapjes en bijna alle wolletjes uit die tijd heb ik voor een groot deel kunnen behoeden voor zo'n ondergang.
Stofjes kunnen geweldig zijn. Ik kom dan ook alleen in de lapjeswinkels als het echt nodig is. De structuur, de motiefjes, de kleuren; heerlijk! Heeft op mij hetzelfde effect als een snoepwinkel op kinderen.
Vroeger vond ik het zonde om de schaar in een lap te zetten. Nu niet meer. Sinds de quiltcursus is de verzameling lapjes weer op peil. Met de belofte dat alles moet passen op de zolderkamer en er geen volle vuilniszakken vol stof achter de schotten worden opgespaard. Dus liggen alle lapjes keurig in de kast....
Lapjes....
En nog meer lapjes....
En in twee grote manden. En nog een halve kast vol. Maar dat zijn voornamelijk stofjes van oude kleding die de moeite waard zijn om te bewaren.
Tja, je moet toch iets verzamelen.
Al jaren geleden bedacht ik een ontwerp voor een wandkleed. Combinatie quilt, patchwork, vrij borduren, kraaltjes, voile, fijn kantwerk en kraaltjes.
Want ik combineer graag technieken en structuren. En kleuren.
Ik heb het ontwerp ooit helemaal uitgetekend en staat me nog goed voor ogen.
Het laat me niet los. Nu moet dat wandkleed maar eens worden gemaakt. Al ga ik er ook vilt, uitgeplozen gekaard schapenwolvlies en echt leer aan het ontwerp toevoegen.
De basis wordt een ruige wollen lap. Best een saaie bruine lap maar qua structuur geweldig. Aan de bovenkant lapjes quiltstof. Wolkenstof, grijs- en blauwtinten. De luchtpartij. En een opgaande zon in mooie geel/rood/oranje/roze kleuren die boven de boomtoppen uitkomt. Want het wordt een bos. De kleine boomblaadjes, ik wil ze maken uit allemaal kleine rondjes en ovalen, worden stuk voor stuk over elkaar genaaid. In allerlei groentinten. Geruit, gebloemd, effen, gebatikte stof...Met vele borduursteken vastgezet. Wat kant er doorheen. Met achter de lapjes een laagje uitgeplozen schapenwol om het effect te bereiken dat ik voor ogen heb.
Dan de boomstammen, daar ben ik nog niet helemaal aan uit. Misschien van soepel stoer leer. Ik heb een klein voorraadje restleer van Montis meubelen. Via het plaatselijk looierij museum waar manlief vrijwilligerswerk voor verricht ben ik (lees manlief) in onderhandeling over een restpartij leer uit een andere fabriek hier in de buurt. Een hele kuub leer maar dat is veel te veel! Past niet op zolder. En naast leer kan ik altijd nog nat-gevilte stukjes gebruiken, ook lekker ruig.
Aan de onderkant lapjes met grasmotiefjes, bloempjes (opgebouwd uit verschillende lapjes met heel veel fijn borduursel en kraaltjes. En vele oude borduurdraad restjes die ik met een speciaal materiaal toch stevig en snel kan bevestigen.
Het geheel is een combinatie van een pentekening die ik ooit maakte op de middelbare school en de vele zonsopgangen boven de bomen die ik regelmatig zie op weg naar het werk.
En nog meer lapjes....geselecteerd voor het wandkleed
Of ga ik voor het andere idee? Het maken van een langwerpig sierkussen. De ruige stof die ik op het oog heb voor het wandkleed is ook mooi te combineren met een ander soort 'lapje'. Een gebreid katoenen achterpand van een trui. De ene helft 'trui'. de andere helft van het kussen gemaakt van de wollen stof. Met daarop cirkels en ovalen in de kleuren zachtgroen/grijsblauw/lichtbruin. Lapjes en vilt. Combinatie van retromotief en die typische Scandinavische kleuren waar ik de laatste tijd zo voor in ben?
Ik kan nu nog niet kiezen. Het gebreide lapje is best 'heilig', is gebreid door een vroegere vriendin. Ik wil dat lapje eigenlijk verwerken in een tas, gecombineerd met industrieel vilt (verpakkingsmateriaal van de nieuwe radiator in de kamer).
Kussenmateriaal....
De lapjes liggen nu op stapeltjes her en der door de hobbykamer. Hopelijk liggen ze daar morgen nog, gaat kat Pansy er niet mee slepen!
Volg ik mijn gevoel en maak ik nu eindelijk een begin aan het wandkleed dat ik al jaren voor ogen heb? Iets dat echt uniek en vooral echt eigen is. 100% hand- en monnikenwerk. Eigen creatieve geest toepassing?
Of ga ik voor het snelle resultaat met de naaimachine. Het kussen. Uniek omdat ik het zelf maak maar heel eerlijk beschouwd niet werkelijk uniek omdat omdat het een afgeleid idee is.
Grote kans dat ik voor mijn gevoel kies. Geeft mijn gevoel toch méér meerwaarde. Ook is het een echte uitdaging en zo'n afleiding kan ik in de komende periode goed gebruiken.
Misschien ook omdat het ook symbolisch is voor een situatie: moeilijk, vooral doorzetten en hopen dat het goed wordt afgerond.
Omdat het zo grappig is: Kees, de kleine inwoner uit Singapore en zoon van neef Joris in een truitje "Hollandse Nieuwe!"
Kijk.....
Dank aan iedereen voor de kraamkado-ideetjes. Nieuwe tips zijn niet meer nodig.
Het was lastig maar ik heb een prachtig zomerpakje met bijpassend sabbeldoekje gevonden. Het is daar meestal bloedheet; lange mouwen of pijpen zijn dan niet prettig voor Kees. Wat het precies is vertel ik hier nog niet. Het moet een verrassing blijven.
Ik zal wel verklappen dat in dat postpakje richting Singapore ook een bad-eend zit. Model Delfts Blauw....
Ga je op zoek naar zo'n geval dan valt op dat toeristen (want zo'n ding kun je alleen in toeristenwinkels kopen) behoorlijk worden afgezet. Wat zijn ze naar verhouding duur. Alleen omdat ze een Delfts Blauw motiefje hebben. Maar ja, Kees moet wennen aan Holland, eens zal hij een voet op de grond van ons waterlandje zetten. En dan moet je toch weten hoe een Hollandse eend eruit zit!
Ik vind die bad-eend écht leuk. Ook iets voor ons ligbad? Ik heb al een klassiek geel geval. Twee bad-eenden vragen om meer bad-eenden. Bij Xenos wonen nog vele kleurige versies....
Toch maar niet: op die manier heb ik binnen een mum van tijd er een verzameling bad-eenden bij. Maar leuk blijven die eenden wel!
Terwijl half Nederland keek naar de finale van The Voice zat ik op zolder. Zonder TV, wel met radio 2 c.q. het Platenpaleis. En 'hulpvaardige' kat Pansy.
Pansy haalde me op de trap al in. Hiep Hoi, we gaan weer knutselen!
Het begin was uiterst lastig. Ieder lapje dat op tafel kwam werd bezet door Pansy. Onder luid gespin. Het snijden van de stof was onmogelijk. Maar na veel gedoe nam Pansy genoegen met een eigen lapje en kon ik beginnen aan het Flower Huisje.
Nieuwe hobbylijm gebruikt. Die plakt super maar vooral aan mijn vingers.
Lastig en echt wennen. Maar het is gelukt om weer een huisje te pimpen.
Zie hier mijn Flower-huisje, een lief kleurig geval:
Word ik zelf helemaal vrolijk van!
Zie nu wel dat er links nog ruimte is voor nog een zonnig geel-oranje gehaakt bloempje! Of de lichtroze bloem iets hoger plaatsen. Is ook een mogelijkheid. Het echte eindresultaat zal ooit dit jaar op ons kleinste kamertje van het huis te zien zijn....
Hij is deze week geboren: ons nieuwste achter-neefje.
Kees heet hij. Een echt Hollandse naam. Bijzondere naam want Kees is de nieuwste inwoner van Singapore. Zoon van onze neef Joris en zijn vrouw Algie. Hopelijk kunnen ze die naam in Singapore goed uitspreken.
Dit is Kees, een flinke jongen van bijna acht pond:
Kees met mamma Algie
En nog eens Kees....
Het zal nog lang duren voor we Kees in het echt zien.
Of we moeten een "beschuit-met-muisjes" vakantie regelen richting Singapore.
We overwegen deze mogelijkheid voor komend najaar. Nemen dan wel vers beschuit mee om samen met Kees & ouders te eten!
Nu op zoek naar een leuk kado. Het moet niet te groot zijn (in verband met de verzending), écht Hollands en toch geen standaard souvenir geval. Vader Joris heeft tijdens zijn laatste bezoek in december, waarbij hij ook ons een bezoekje bracht, al de nodige Hollandse baby-inkopen gedaan. Zoals "Jip & Janneke" kleding. Baby t-shirts met teksten als 100% Holland. En een koffer vol beschuit en pakken blauwe muisjes. Want dat er een zoon in zijn leven kwam was al bekend.
Zal ik deze lieve blauwe houten mini-klompjes met "Stoer" kopen voor Kees?
Ik zie Kees in Singapore al op klompen lopen.... Niet dus, maar leuk zijn ze wel.
Dan toch een delfs-blauwe badeend? Babysokjes met kussend boertje en boerinnetje?
Je kunt hier leuke Hollandse babykleding kopen: sokjes, mutsen...
Maar in Singapore is het meestal een graad of dertig.
Ik zoek nog even verder want ik weet zeker dat ergens hét welkomskado voor Kees en zijn zijn blije ouders te vinden is. Tips zijn welkom!
De nep-kerstboom staat weer voor bijna een jaar op zolder.
Tijd voor ander groen in huis.
Mijn vingers zijn zeker niet groen.
Alleen het chinees lantaarnplantje weet uitbundig te overleven. Omdat het mijn lievelingsplantje is. En wat vetplanten die groeien als kool. Maar niet echt mooi zijn.
Nu krijg ik het zonder problemen voor elkaar om zelfs een cactus te laten sterven. Planten zijn mooi maar voor mij moeilijke wezens. We hebben een 'klik' maar niet de juiste...Mooi, natuur maar ook een verschil van mening over aandacht, tijd, water... En dan is een leven als plant bij mij lastig. Bijna kansloos.
Toch heb ik behoefte groen in huis. En wat zag ik een paar weken geleden in een winkel? DE OPLOSSING!
Deze gehaakte cactus zal nooit verdrogen. Mocht hij ooit (teveel) water krijgen dan ontstaan er hooguit grijze schimmelplekjes. Die dan niet misstaan.
Mijn ideale plant!
Ik zie in mijn gedachte al meerdere van die potjes op een rijtje. Op een plankje dat met macramé-koorden voor het raam hangt....
Een voorwerp om helemaal blij en gelukkig van te worden.
Een cactus zonder stekels, heerlijk zacht! Waar kun je die nu nog vinden?
In dezelfde winkel kon ik dit lieftallig handgemaakt gehaakt beestje niet eenzaam laten liggen.
Zowel de cactus als het beestje zijn van het onbekende maar vreugde-verhogende merk DODGYZZ. Handgemaakt en altijd uniek.
En wonen Cactus en Beest nu bij mij. Ben superblij met deze kleine schatjes!
En mooi duo, een vrolijke verrijking. Een echte aanwinst.
September 2011. Turkije, op de boot. Ergens in een baai aan de kust tussen Kemer en Kale. Achterdek, in de schaduw. Ik vertel aan twee van de medepassagiers over mijn vogelhuisjes-project. Even later krijg ik een uitgescheurd tijdschrift-artikeltje. Handgemaakte vogelhuisjes uit America. Vreselijk duur. En met vermelding van een webadres.
Later, thuis, viel het artikel uit mijn leesboek. Meteen de site bekeken. Prachtig werk. Ik begrijp nu waarom die dingen zo duur zijn...Webadres opgenomen in favorieten en scheursel weggegooid.....
Mica's "stem op mij actie" begonnen. Maar mijn laptop trok dit niet. En halverwege gaf hij de geest. Opnieuw beginnen, alles opnieuw installeren en dag favorieten...
Toch denk ik vaak aan die website van die vogelhuisjes uit dat artikel. Dan maar een (on)mogelijke zoektocht starten. Zoekwoord "Birdhouse"
Vele vogelhuisjes kwamen voorbij. Ook uitvoeringen die heel bijzonder of opmerkelijk zijn, inspireren en vooral blij maken. Hier de drie meest opvallende uitvoeringen van het thema vogelhuis....
London 2008 en later: ‘Spontaneous City’
Het duo "Super Kingdom" maakte in verschillende bomen in de stad installaties van vele vogelhuisjes. Hele steden in één boom. Dat is nog eens een andere vorm van het fenomeen wild-breien. Kijk zelf....
Zo'n boom wil ik ook in de tuin!
Oproep: een timmerman met veel geduld gezocht.....
Vogelhollen
Ook apart en mooi vond ik de organische vormen van ceramisch kunstenaar Stan Bitters.Zijn vogelhollen spreken me aan door de vorm. Eenvoudig en natuurlijk. Ondanks het harde materiaal toch bijna aaibaar. En mooie kleuren.
Ik weet alleen niet of de vogeltjes dit ook zo ervaren. Ik ben bang dat ze daar woningen in zien van buitenaardse kwetteraars. Die van Mars ...
Daar zal nog flink over worden getwitterd door de gevleugelde vriendjes.
Een echte vogelwoning
En tijdens mijn zoektocht kwam ik een juweeltje tegen. Textiel, quilt, kunst en een soort van poppenhuis toepassing in één object. Dan ben ik verkocht!
Zie hier de vogelwoning en het binnenste:
Gemaakt door Kerry McFall. Voor de foto's in groot formaat moet je klikken op The Art's Centre
Echt prachtig gemaakt!
Doel van de zoektocht
En na al dat moois kwam ik terecht bij de door mijn gezochte website: Tamar Mogendorff.
Als je goed kijkt zie je nog wat vlekjes in de stof. Dat komt omdat de lijm nog niet helemaal goed opgedroogd is. Deze vlekjes trekken weg, weet ik inmiddels uit ervaring.
Huisje 7 is bekleed met een stofje. Bomen, vogels, vlinders, lieveherenbeestjes.
Op het dak een stukje zachtgroen vilt. Verder een kantje aan de dakgoot, een zwart-wit geruit lintje aan de onderkant.
Takje met vogel en klaar!
Kat Pansy baalde vreselijk; hij had niet in de gaten dat ik op zolder zat. Had het te druk met slapen. Hij kwam er pas achter toen ik nét klaar was. En heeft hij niet 'meegeholpen'. Zonder kat in de buurt die overal zijn neus in moet steken, op je spullen gaat liggen of ze onder je handen wegsleept werkt stukken beter!
Alle huisjes tot nu toe in een collage...
En nu op naar huisje nummer 8. Pansy slaapt weer. Misschien dat ik nog even naar boven sluip?
Het is al bijna een week geleden dat 2012 knallend werd geopend en de volgende ochtend het daglicht zag. Tijd gaat snel.
Dit jaar heb ik al kans gezien wat schapenwol te kaarden met de molen: schaapjes (dr)aaien noem ik het. Resultaat is prachtig, proces gaat moeizaam want het uitpluizen en schoonmaken van de wol voor het kaarden is tijdrovend en niet leuk. Wel geurt de kamer helemaal naar schaap...heerlijk!
Resultaat:
Een stuk of vijf wollige vliezen zijn het resultaat. Toch blijft de mand (een van de drie) vol. Je kunt nauwelijks zien dat er wol uit is verdwenen. Dus gaan we dit jaar stug door met (dr)aaien.
De vogelhuisjes worden ook niet vergeten. Vrijdagavond: met de klanken van het Discopaleis uit de radio ben ik op zolder te vinden. En vandaag de papieren vogelhuisjes van Studio Ditto (van de woonbeurs) in elkaar gezet....
Dit voorjaar moet onze kleinste ruimte (toch minstens 2 vierkante meter groot) worden omgetoverd tot een vogelhuisparadijs. Inclusief vogelgeluid, vogelbehang, mijn gepimpte vogelhuisjes, bomen, boomblaadjes (ook van de woonbeurs) takken, natuur en meer....
Uiteraard bestaat die ruimte voor een groot deel uit tegels. Saaie witte tegels.
Maar een perfecte ondergrond voor muurstickers. En nu heb ik het gevonden! KEK Amsterdam is te gek! Zo'n prachtige muurstickers in thema boom en natuur.
Dat wordt moeilijk om de sticker te kiezen: alles is even leuk.
KEK is te GEK
Ben wel bang dat die kleinste ruimte in huis een uitbundige ruimte gaat worden. Binnenkort maar een echt plan uitwerken. Waar behang, waar stickers, waar vogelhuisjes, waar takken...want mijn verbeelding is groter dan de ruimte. En dat past natuurlijk nooit!
Huis opgeruimd. Niet alles want ook volgend jaar heeft weer vele dagen en uren.
Het knallen is al uren aan de gang. Knappe Joe is bang, die heeft zich al verstopt. Mica soms, alleen voor de hele harde knallen. Dan zoekt hij Knappe Joe op en bibberen ze samen even onder bed.
Pansy? Volgens mij is die doof....Hij heeft vanmorgen uit het zolderraam gekeken naar de knallers en de vuurpijlen van de buren. Vond het wel interessant. En ligt nu te slapen op zijn kussen.
Pansy is niet doof. Want hij luistert wel naar zijn naam. Hij is gewoon onverschrokken en kent alleen 'angst' voor de stofzuiger.
Pansy deze avond terwijl het buiten toch behoorlijk knalt..."Hè, schik ik weer wakker van zo'n knal"
Al dat lawaai is de goede smoes om de radio keihard aan te zetten. En dat is geen straf: met de Top 2000 passeert het ene mooie nummer na het andere nummer. Met zoveel herinneringen. Vooral aan ontelbare prachtige concerten en geweldige festivals.
Vuurwerk uit de radio: AC/DC ! Het eerste grote concert dat ik bezocht. Lang geleden. En recent nog eens. Nog net zo hard als toen.
R.E.M.....Everybody Hurts (Beste Michael Stipe, waarom ben je gestopt met je band? Blijf je vele optredens die ik heb gezien voor altijd koesteren)
Red Hot Chili Peppers: Werchter 1992, Nijmegen in de stortregen. Had nog een filmpje op mijn I-pod (die helaas is gestolen)
Pink Floyd: vele jaren geleden, helaas zonde Roger Waters. In Rotterdam (trillende tribunes). Roger Waters maakte dat gemis later goed op Arrow, nog béter in Landgraaf en als afsluiter Het Muur spektakel in Arnhem.
Snow Patrol: het allerbeste voorprogramma ooit gezien! Vanaf klank één was ik verkocht. Vond het nog beter dan het hoofdprogramma al was U2 ook indrukwekkend...
Er volgt nog zoveel moois.Ga nog even verder genieten.
En morgen? Dan mogen ze van mij weer opnieuw beginnen.
Doe maar van nummer 500 tot en met nummer 5. En dan nog een keer....
Tot volgend jaar. Fijne jaarwisseling, knal niet te hard, denk aan de dieren! Zoals PiP die vannacht vast heel bang in het bos zal zitten.
Naar goed blog-gebruik kijk ook ik terug naar het jaar dat bijna klaar is. Al is de werkelijke aanleiding anders: tijdens het beluisteren van de Top 2000 moet je tussen het meezingen, de kippenvel momenten en soms dansen door de kamer toch je tijd doorbrengen. En de Top 2000 is wel hét kijk-terug moment: je hele leven in muzikale zin komt langs!
Jaartje is bijna rond. Een mooi jaar. Fotografiecursus gevolgd. Met veel plezier gevolgd. Een viltcursus bij het Kleurrijk Atelier. Een Punt-juf kwam gezellig carnaval vieren (komend jaar weer?)
We beleefden de mooiste vakantie ooit: Suriname. Zo puur, vooral de binnenlanden. Een unieke beleving. Onze vriend gaat komend jaar weer zo'n reis organiseren; iets ander programma. We kunnen het programma nog beïnvloeden. Gaan we weer mee?
Oerol was vertrouwd gezellig. Vooral het kleine maar uiterst bijzondere optreden van Lucky Fons was onvergetelijk. Alles is vastgelegd op mijn I-pod....geniet er nog regelmatig van. Niet vertellen aan Fons...
Er kwamen zakken vol schapenwol binnen: alle wol werd gewassen.
We gingen naar Bospop waar we merkten dat dagen op een veld hangen niet meer zo ons 'ding' is. Kamperen is ook niet leuk als je de dopjes van het luchtbed vergeet mee te nemen. En een uur zoeken naar de auto op de veel te grote parkeerplaats als je naar huis wilt is ook niet leuk.
Tussendoor werden vele vogelhuisjes met plezier versierd. De gehaakte deken verder in elkaar gezet. En soms werd een wolletje gevild.
We gingen naar Turkije op vakantie om de dag na 'thuiskomst' in Amsterdam de woonbeurs de bezoeken. Daar zagen we de Bloq. En we kregen een folder mee waarin iets stond over een fotowedstrijd...
Mica won de Bloq: dankzij de steun en hulp van héél veel vrienden. Ook vele Punt-vriendjes. Het was een vermoeiende strijd maar onvergetelijk en we zijn nog steeds iedereen dankbaar!
Mijn verjaardag was een mijlpaal-moment. Verjaardagen vieren is niet zo mijn ding. Je wordt dan gewoon één dagje ouder. Kun je net zo goed iedere dag vieren.
Spannend was het lot van onze zwerfkat die niet van ons is maar wel heel 'ons' voelt: PiP. Was hij in de straat aangereden? De beschrijving klopte. PiP-je bleek gelukkig niet het slachtoffer te zijn en na lange tijd wachten bleek hij nog steeds hongerig te zijn en de etensbak te bezoeken.
Het bos achter/naast onze tijd werd deels gesloopt ...het nieuwe jaar biedt in ieder geval een ander weids uitzicht...Wel elders in het land 4 nieuwe boompjes 'geadopteerd'. Uit protest en voor het goede natuur doel.
En recent, tijdens de drukke voorbereidingen van het kerstmaal, namen we afscheid van ons kleinste caafje. De Kleine Jansen. Beetje wreed idee; maak je heerlijke gerechten voor de gasten, piept intussen zo'n klein beestje er langzaam tussenuit. De lekkerste sla hebben we dan ook niet gebruikt: die heeft zijn broer Grote Jansen als troostvoer gegeten....
Het leuke van het "bijna einde-jaar" naast de Top 2000 is dat er een weer een nieuw pril, vers en fris jaar staat te wachten...
Degene die de avonturen volgen van onze drie katten weet dat er ook een vierde kat is. We noemen hem PiP. Onze 'gedogen-kat' volgens mijn man. Omdat de drie heren Katers hem accepteren. Niet moeilijk doen als hij in de keuken de bak met knabbels zit leeg te eten.
De eerste keer dat PiP zich liet zien in de tuin was hij mooie bokkensprongen aan het maken voor de snuit van Knappe Joe (Mems). Hij wilde spelen. Duidelijk al een tijdje zwervend; vies en mager. Maar wat een lol had hij. Niet veel later sloop hij door het kattenluik om zijn buik te vullen met heerlijke knabbels. Zag je hem dan was hij meteen verdwenen....
Sinds twee jaar komt PiP iedere dag de etensbak bezoeken. Aan de kenmerkende manier van eten hoor ik dat het PiP is. Soms ga ik kijken en roep hem. Hij is flink gegroeid en ziet er goed uit. Soms nog vuil maar na een regenbui ook weer mooi wit. Ik benader hem steeds heel langzaam. Inmiddels tot op enkele meters afstand. En vlucht PiP niet meer direct weg. Kijkt je nieuwsgierig aan. Om dan verder te gaan met eten. En als het heel slecht of koud weer is blijft hij langer in het halletje. Ligt hij in het mandje of op de mat. Maar dat komt zelden voor.
Deze week is er een kat aangereden in de straat. Opgehaald door de dierenambulance. De kat heeft het overleefd maar hield een gebroken kaak over aan dit avontuur. We hoorden het van buurtbewoners. Een witte kat met bruine vlekken. Sinds die dag heeft PiP ons huis niet meer bezocht.
PiP onze zwerfkat
Ik heb contact opgenomen met de dierenambulance. Foto's gestuurd van PiP. Morgen gaan ze kijken of hij het is. Want dan zit hij nu in het dierenasiel.
Natuurlijk wil ik niet dat de vriend van onze heren Katers daar zit. Hoort hij niet thuis. Als het PiP is dan mag hij hier in huis genezen. En daarna naar eigen keuze of in ons huis te wonen (moeten die vier Heren Katers zelf maar uitmaken of dat een optie is) of weer terug te gaan naar zijn vertrouwde zwerfterrein. Met inloop-service voor de dagelijkse hap.
Want niet iedere kat kun je in huis houden. Sommige katten zijn zo verwilderd dat ze die vrijheid niet willen of kunnen opgeven. Ik schat in dat PiP kiest voor de vrijheid.
De Dierenbescherming (h)erkent dit gedrag ook. Een heeft het project "Buitenkans Kat".
Een mooi initiatief. Lees hier alles over de Buitenkans Katten.
Morgen weten we meer. Weten we of PiP inderdaad terecht is. En kan genieten van zijn Buitenkans: genezen in het huis van zijn vrienden in plaats van in het asiel. En blijven wonen of toch weer verzorgd zwerven.
De laatste weken en dagen voor deze kerst verlopen vreemd. Van vele kanten hoor ik slecht nieuws. Maar ook goed nieuws. En tussen al dat nieuws probeer ik het kerstgevoel te vinden. Dit logje gaat over positieve dingen. Waar ik blij van werd. Kleine dingen maar toch...
Op zoek naar een kerstjurkje, niet gelukt maar mijn eigen kast biedt uitkomst, zag ik prachtige dingen in verschillende winkeltjes. Vilten kerstversieringen. Super eenvoudig maar echt mooi. Handgemaakte engeltjes-slinger: houten engeltjes. Iedere engelvrouwtje heel kunstig aangekleed met prachtige lapjes en fijn handwerk. Ragfijne vleugeltjes en engelenhaar. Ieder engeltje een eigen gezichtsuitdrukking. Niet te koop maar een lust voor het oog.
Een prachtig kinderboek: een poppenhuis in boekvorm waar je mee kunt spelen. Ik ga het vast kopen....Ik heb het boek nu vijf keer uitgebreid bewonderd en nog steeds is het betoverend. "Het Huis Van Een Prima Ballerina" is een kinderboek waar je als poppenhuisliefhebster als "groot kind" zo blij wordt als een echt kind!
De boeken over textiel (als je het jurkje niet kunt vinden kun je altijd nog boekwinkels, vooral De Slegte bezoeken). Prachtige boeken over textiel: zoals het boek over het Flower Power thema uit de jaren '60.
Maar de jaren '60 worden de komende jaren niet herhaald. Al bijna een jaar zie ik twee thema's: de jaren '70 en het hedendaagse eigenwijze Scandinavisch design. Ik voorzie een mengvorm van die twee thema's. In heel kleine eigenwijze winkeltjes zie je al de eerste aanwijzingen. Net als in woonbladen...
Waar blijven de rokken maar vooral jurken in de winkel met het typische jaren '70 cirkel-patroon maar dan uitgevoerd in de (koele) kleuren van de Scandinavische volkskunst? Niet de scandinavische breipatronen in de voor de hand liggende kleuren die grote merken nu op het hangertje hebben hangen. Daar is niets mis mee; het moet ergens beginnen.
Ik zoek iets anders, meer eigentijds. Een toepassing van vintage en hedendaags design.
Met deze vormen en kleuren in gedachte maakte ik deze kerstwens (vooral Scandinavisch getint omdat de patronen in de kleuren die ik bedoel nog niet bestaan. Maar het resultaat komt in de buurt...)
Vrijdagochtend, na een douche stond ik in het aangrenzend kamertje van onze slaapkamer om wat kleren uit de kast te trekken. Plots voelde ik het, een drup op mijn rug. Ik heb mijn haren toch goed afgedroogd?
Een tel later voelde ik de nattigheid op mijn schouder. Dat kan niet van mijn haren zijn. En de druppels zijn koud!
Ik keek naar beneden en zag een grote natte plek op de witte vloerbedekking.
Ik keek naar boven en zag de druppels uit het lichtpunt vallen.
Druppels!
Help! Snel de lamp uitgedaan want elektra en water is geen goede combinatie.
En een grote emmer gezocht om de druppels op te vangen. Naar de zolder gerend, ik verwachte daar een laag water, maar er was niets te zien.
Hopelijk is de emmer groot genoeg want ik moest echt weg. Kon niet meer doen.
Een aantal uren later kwam ik weer thuis. Stond er zo'n 5 cm water in de emmer. Maar het druppelen was gestopt. De regen buiten ook.
Tijd om het raadsel op te lossen. Want hoe is het mogelijk dat midden in het huis het water uit het plafond komt? Weer naar de zolder. In mijn hoofd berekenen hoeveel meter van de muur het lichtpunt zit en waar dat punt aan de andere kant van het plafond dan moet zitten. In mijn werkkamer, iets voorbij de schotten. En in die kamer ligt stevig zeil. Het probleem moet zich achter de schotten schuil houden en het water moet via de houten vloer onder het zeil zijn weg hebben gezocht....
Een foto opgezocht uit de tijd vlak voor de verbouwing. Wat zit daar allemaal in die hoek? Rechtsachter moet het probleem zitten. En oef, wat was het een zooitje voor de verbouwing.
Hoe komt het water achter de schotten? Via de dakgoot? Is die verstopt?
Nee, dat kon ik met één blik uit het raam uitsluiten.
Na lang nadenken en analyseren heb ik de vermoedelijke oorzaak gevonden. En de sporen die dit bevestigen. Het water komt via de buitenkant van het dakraam naar binnen.
In deze raampartij moet het mis zijn gegaan....(foto verbouwing 2008)
Morgen bij daglicht de buitenrand maar eens goed controleren.
Hopelijk is dit een eenmalige nattigheid. En kan ik daarna beginnen met het opruimen van de zolderkamer. Want de zoektocht achter het schot heeft zijn sporen achter gelaten. Er werd veel verplaatst. Mooi moment om de kamer een flinke (natte sop-)beurt te geven. Als je toch aan de slag moet dan maar goed.
Maar ook beneden hebben we last van nattigheid. Afvoer is het probleem. Als ik in de aangebouwde (voormalige) garage de wasmachine aanzet golft het stromende vieze afvalwater uit het kastje in de keuken over de vloer. Uit het kastje waar de afvoer zit van de afwasbak. Om helemaal gek van te worden.
Net als de keukenmuur waar de afvoerpijp aan de andere kant regelmatig van streek raakt. Hele bobbels achter de geverfde muur en schimmels in de hoeken. Maar dat probleem lijkt nu na jaren en vele pogingen definitief opgelost door het plaatsen van een grote overstortbak in de afvoerpijp. Sinds die aanpassing blijft de muur droog, ook als de regen zoals nu met bakken uit de lucht vallen.
Ons huis is goed. Ruim en degelijk. Oud. Alleen niet altijd even waterdicht...
Verbouwing 2008...waterdicht?
Tot Babbelzzz (zonder wateroverlast en mét droge voeten en hoofd)
Marjanne
PS: tot op heden blijft het waterpeil in de emmer, die er nog steeds staat, gelijk. Terwijl het buiten echt hoost...alleen dit keer geen harde wind. Ik vertrouw erop dat het binnen droog blijft.
Volgens de beschrijving van de heren Arne en Carlos verwijst het kruis naar het Andreaskruis en de krakeling naar het levenswiel, de zon dus.
Het motief komt voor in Noorse truien.
Geen moeilijk patroon, een patroon met een vast ritme. Toch is het oppassen, een verkeerd steekje is zo gemaakt. Of gevallen. Ik moest bijna een kwart van deze bal 'achteruit-breien' om het steekje weer op te halen. Toch zonde van de tijd.
Kruis en Krakeling is nu af. Nu nog een kerstboom vinden.
Een volle kerstboom is niet haalbaar. Een aantal ballen aan een mooie tak moet lukken. Of meerdere takken (misschien een mobile): de ballen gecombineerd met oude houten hartjes in wit?
In het boek van Arne en Carlos is het paardje rood en de achtergrond wit. Ik wilde graag een wit paard breien. Om het vroegere lievelingspaard van mij te symboliseren. Avenier. Hij woonde op de manege. Al op heel jonge leeftijd zat ik iedere zaterdag op de rug van dat veel te grote witte paard.
Avenier hoort voor mij bij de decembermaand: hij was de trotse schimmel-ruin die ieder jaar samen met de Sint op zijn rug door de stad stapte. Zo ontdekte ik snel de ware status van die heiligman. Ik herkende Avenier meteen bij de intocht. Aan de vertrouwde bruine sproetjes in zijn nek. De sproetjes deden het Sint-geheim de das om, ik wist genoeg!
Hier mijn Hobbelpaard: versie Avenier
Jammer dat her en der de witte draad die ik aan de achterkant moest meevoeren er soms wat doorheen schijnt. Die witte draad is net zo eigenwijs als Avenier zich kon gedragen. Bokken, steigeren...op het moment dat ik echt de teugels in handen had. Want aan sturing had Avenier een hekel. Zonder sturing was hij uiterst lief...
Het hobbelpaard komt niet zo mooi uit als ik zou willen op deze kerstbal.
Toch is het resultaat geen gevalletje 'geschikt voor de achterkant van de boom'. Want dat is geen Avenier-waardige plek. Zijn kerstbal krijgt een ereplaats in de boom.
Wat ik niet wist maar las in het boek van Arne & Carlos: een hobbelpaard brengt geluk en welvaart...
Ik ga weer twaalf steken opzetten. Voor de volgende kerstbal. Ik denk dat het een hartjes-kerstbal gaat worden. Of een eigen ontwerp: vogelhuis-motief?
Wat het werkelijk zal worden weet ik pas als kerstbal nr. 3 af is.
Het was even stoeien, doorzetten en wennen, dat breien met 5 naalden, maar de eerste gebreide kerstbal uit het boek van Arne en Carlos is klaar. Motiefje Selbu. Dit motief komt veel voor op de wanten uit de Noorse (?) streek Selbu vandaar dat de heren deze naam aan het patroon hebben gegeven.
Mijn Selbu, mijn eerste gebreide kerstbal. Voor dit eerste door mij gebreide exemplaar heb ik gekozen voor een afgeleide maar eigen vormgeving die past bij het prachtige boek van de breiende heren.
Voor wie het boek niet kent: iedere foto van een gebreide kerstbal wordt in een soort poloroid-achtig fotoframe gepresenteerd. Daarnaast staat het patroon in schema (laat ik achterwege), 'geplakt' met tape en met de "handgeschreven" naam van het patroon ondertekend. Hier mijn toegepaste vorm deze layout:
Resultaat valt zeker niet tegen. Al zie ik kleine verbeter/oefenpuntjes waar ik bij de volgende kerstbal op moet letten. Maar met deze eerste kerstbal ben ik in ieder uiterst tevreden!
Hij is gevuld met (uiteraard) echte schapenwol. Nog een foto van mijn Selbu.
Heb bewust gekozen voor een ontwerp waarbij alle 'moeilijkheden' in één bal zijn verenigd. Twee kleuren in de fase van meerderen en minderen. Lijkt moeilijker maar in de praktijk is het wel eenvoudiger. Het dwingt je af iedere stap in het patroon goed te volgen. Een aanrader.
Gouden tip: gebruik bamboe breipennen. Al lijkt het dan of je breit met saté-pennen...
Ik las deze tip nadat voor de zoveelste keer de steken van de gladde pennen gleden.
En al die tipgevers krijgen van mij gelijk, het werkt écht stukken gemakkelijker.
Ik ga weer twaalf steken opzetten voor de tweede kerstbal.
Voor een kerstbal vol hartjes, klavertjes, rendieren of toch een sneeuwvlok motief...
Dit soort breien werkt verslavend en brengt je meteen in kerstsfeer!
Voor mijn verjaardag ontving ik ook kaarten. Ook handgemaakte kaarten. Maar deze kaart is extra lief!
Niet iedereen vindt het een feest om 50 te worden, ik heb er geen moeite mee. Een zeker niet als ik zo'n kaart op de deurmat aantref van mijn tante, de oudere zus van mijn vader. Dat is echt een feest. Ik ga hem inlijsten!
En nu hoop ik dat als ik op de leeftijd ben van mijn Tante Cisca ook nog zo kan handwerken. Ik hoop op een erfelijk virus....
Inmiddels heb ik het mysterie om met 5 naalden kerstballen te breien ook opgelost.
Nog een tiental pogingen heb ik het "mikado-breien" door. En groeit het breisel op vier naalden (en een werknaald) uit tot een ware kerstbal!
Vorige week vertelde mijn man dat hij een optie heeft genomen op "5 schaapjes". Voor het komend voorjaar. Als de schapen van onze collega dan weer worden geschoren gaat de wol deze kant op. Als ik wil mag ik zelf de schaapjes scheren maar daar begin ik niet aan.
Wel dacht ik: "Help, dan ben ik nog lang niet klaar met het kaarden van de berg wol die er nog ligt"
De week ging verder. Een oplettende puntlezer(es) heeft het misschien gezien: er is een jaartje toegevoegd aan mijn leeftijd. En ik werd verblijd met leuke dingen: kadobon, boekenbon, wijn, mooie bloemen, kerststukje met hyacinten, een groot wit gevlochten hart, verwenbol met voer voor de vogels in de tuin, houten vogelhuisje, geld, kaarten. En een geweldig leuk vrolijk tasje van Pip, het merk waar de zwerfkat uit de tuin naar is vernoemd.
Zo'n soort tasje...lief toch?
En met een reuze handig apparaat: de kaardenmolen. Om de schapenwol te kaarden.
Nu lukt het wel om de plukken wol tijdig gekaard te hebben. Inmiddels is de eerste flinke lap vier keer gekaard. Met prachtig resultaat; zacht, luchtig en alle haren in dezelfde richting. Klaar om te vilten.
In het begin deed ik het niet goed. Wie leest er nu een handleiding? Dat voelde ik de volgende dag wel aan de spieren in mijn arm en schouder. Maar nu heb ik de slag te pakken, de plukken gaan moeiteloos door de molen.
Echt heel handig. Zoals in de beschrijving staat "een echt werkpaardje".
De molen in gebruik genomen.
Een ander kadootje hoort hier ook thuis. Kerstballen breien!
Prachtig boek! Ik kreeg ook de benodigde wol en breipennen. Vanavond even uitgeprobeerd. Met vijf pennen breien is toch lastig, dat vergt nog de nodige oefening.
Dit jaar maar een heel klein boompje kopen? Of de gebreide kerstballen pas volgend jaar in de grote boom hangen. Want dat ga ik niet meer redden...
De afgelopen weken heb ik gehaakt. Poesje gehaakt en daar een tas/sleutelhanger van gemaakt. Ik kon het niet eerder tonen omdat het een suprise was voor een collega.
Maar nu is het gehaakte poesje verhuisd en kan ik de foto's tonen.
Poesje nog in de maak...Pansy voert een tussentijdse kwaliteitscontrole uit...
Het eindresultaat:
Zelf kreeg ik ook een geknutselde poes van papier. Met pootjes van kokertjes vol kraaltjes. En een goed gevuld lijf vol kraaltjes! Ik ben hier erg blij mee. Had dit ook op het verlanglijstje gezet want materiaal als kraaltjes en lint kan ik de komende tijd goed gebruiken. Ik heb het Wijze Weeskitten beloofd om voor de volgende actie (rondom Pasen) mijn bijdrage te leveren in de vorm van zelfgemaakte kat-voorwerpen die ze kunnen verkopen om geld in te zamelen. En verveel ik me de komende maanden zeker niet. Voor een goed katten-doel doe ik het met liefde!
Best grappig idee om tijdens de kerstvakantie onder de kerstboom eierwarmers met kattenkop te haken. Of gevilte eitjes met kattenoren en snorharen voor in de paastakken.
En alles wat ik nog meer weet te bedenken...best veel.
Maar daar hoor je de komende maanden hier vast meer over...
Ik zat vandaag thuis te werken. En aan het eind van de middag was dit het uitzicht aan de achterkant van het huis....een bijna winters beeld door de mist die boven het weiland hing.
Deze foto's maakte ik vanaf de zolderkamer.
Daarna even naar buiten, de tuin in.
Daar trof ik dit beestje aan, in de poel. Wat zal hij koude pootjes hebben...
En ga je de tuin in dan wil er altijd wel een kat mee naar buiten. En zaten er al twee voor de deur...
Pansy en Mica willen ook naar buiten! "Doe die deur eens open..."
Natuurlijk zaten ze wat later buiten in de tuin. Ook Knappe Joe (Mems) kwam even kijken. Inmiddels was het te donker om leuke foto's te maken.
En ook behoorlijk koud, dus snel weer naar binnen.
Goed weer om voor de open haard neer te ploffen met een haakwerkje.
Een kado haken. Ook Pansy vindt dat ding in de maak erg leuk...
Ik kan hier nog niet tonen wat het precies wordt maar dat zie je binnenkort wel.
Je weet nooit wie er 'gluurt'.... Ik hoop het ding vanavond of morgen af te ronden.
We gingen zaterdag een dagje proeven: International Whisky Festival in Den Haag. Met zijn vieren met de trein naar Den Haag.
Na ruim een kwartier lopen kwamen we aan bij de Grote Kerk. Er stond een lange rij voor de ingang. En we waren al wat later gegaan om dit soort rijen te ontwijken. Niet gelukt dus. Eenmaal binnen begon het Grote Heftige Proeven. Nu lust ik wel whisky (bij voorkeur Ierse) maar zeer zeker niet alles. De zware, turfachtige whisky's zijn niet aan mij besteed. Het eerste brouwsel dat ik proefde belande na één slokje al in de afvalemmer. Brrr...niet lekker. Te heftig. Ik heb nog een paar zachte gevallen geproefd. Maar niets waar ik enthousiast van werd.
Maar de hapjes voor bij de whisky waren heerlijk!
Wel werd ik héél blij van een wat weggestopt standje in de kerk. Barnett & Barnett. Verkopen prachtige wollen kleding en shawls. Na een opmerking van mij, `veel te duur´, verliet ik na een mooie aanbieding en met twee prachtige shawls, 100% wol en vooral prachtig bewerkt, de kerk.
De verkoper ook blij: met 98% mannen op zo'n festival is het voor hem uiterst moeilijk om wat te verkopen...
Eentje ga ik dragen. De andere nodigt uit om er wat eigen viltwerk aan toe te voegen. Er dan een tas van te maken of wat anders.
Deze ga ik dragen...
En deze? Kan zomaar iets anders worden...ik overweeg een tas.
Al smaakte de whisky mij niet, het was een leuke dag. Om al die enthousiaste mannen te zien en de prachtige motor van Ardbeg. Het is een echte mannenwereld (al beschik ik zelf ook over een motorrijbewijs, mijn enige rijbewijs). En tegenwoordig wordt whisky gecombineerd met van alles. Ook met motoren.
Of bluesmuziek want wat denk je van een boek over Whisky en Blues? Er is ook een versie met Jazz muziek.
Een leuke dag mede door de verborgen stand met de prachtige shawls (en gebreide kleding die ik heb laten liggen) maar ook het treinreizen. Een hele haakknutsel gemaakt in de trein. Nu nog alleen maar in elkaar zetten.
En een stukje Den Haag gezien. De moeite waard om nog eens terug te keren naar die stad.
De dag werd afgesloten met vermoeide voeten en benen. En met een etentje bij de "Japinees". De naam die we bedachten voor het restaurant waar je Chinees en Japans kunt eten. In Tilburg, dicht bij huis.
En volgend jaar weer naar dit festival? Alleen als de 'stoffige' stand ook van de partij is!
Al maanden viel steeds mijn oog op de Sparrow Key Ring van Qualy. Iedere keer als ik langs dat winkeltje kwam. Het hing in de etalage. En eenmaal in de ban van vogelhuisjes kon het uitblijven: vandaag stapte ik de winkel in. Hoe duur? Niet duur. En een paar minuten later zat dit sleutel-bewaar-vogelhuisje in mijn tas!
Zo'n vogelhuisje.
Ons vogeltje is zwart en het huisje wit. Omdat het goed combineert met de kleuren van de hal. Zo'n huisje hang je natuurlijk niet in het toilet. Veel te lastig. Wil je weg, zit er natuurlijk net iemand op het toilet. Dus hangt het in de gang. Met één blik op het huisje weet ik het: is de vogel met de sleutels gevolgen dan is manlief op pad...
De kartonnen verpakking is ook een leuk vogelhuisje op zich. Die gaat wél een plekje vinden op het toilet.
De zolderkamer is weer opgeruimd. Alle slingerende spullen weer opgeborgen. Lapjes in de kast. Papier opgeborgen. Weer overzicht! Pansy was het er niet mee eens. "Die plakband hoort niet in een bakje, die moet op de grond liggen". En zo gebeurde het. Hij heeft zelfs zijn eigen krachten overtroffen door met een grote zware tube verf aan de haal te gaan. Hij koos voor de kleur wit. Om vervolgens heerlijk te knabbelen op de hardplastic verpakking. Wat moet je toch met zo'n kat...
En vandaag vond ik de bestelde stofjes in de brievenbus voor de volgende vogelhuisjes.
Ik vind ze prachtig.
Voor het bloemenhuisje...
het boshuis...
en het echte vogelhuisje
Voordat deze stofjes een huisje vinden moet ik eerst aan de slag met wol en een haakpen. Amigurumi ontdekken. Opdracht: verras creatief een collega. Aan het eind van de maand horen jullie wel wat het is geworden. Je weet tenslotte nooit wie er mee leest.
Dus ik ga snel creatief aan de slag!
Tot Babbelzzz
Marjanne
Laatste Bloq-nieuws: ergens volgende week wordt de Bloq toch geleverd!
Ook vanavond werd er weer een huisje onder handen genomen.
Uiteraard onder toezicht van opzichter kat Pansy....
Dit keer een wat donkere uitvoering. Een combinatie van Flow-papier, echt vilt, zijdeglans karton...
Nog niet helemaal afgewerkt maar toch is het eindresultaat zichtbaar.
En ik heb een dubbel gevoel bij dit huisje. Mooi / Lelijk* (*streep door wat niet van toepassing is)
Bij mij roept dit huisje een soort van spanning op. Alleen weet ik niet waardoor. Zelfs niet of het dat gewenst is of niet. En waar zit die spanning dan?
Misschien past de dakbedekking niet bij de rest? Of is het de zwarte dakrandversiering? Vervangen door witte bolletjes? Of een fijn kantje?
Ik ben er nog niet uit. Veranderen of juist niet? Ik laat het een paar dagen rusten, dan opnieuw bekijken lijkt mij het beste.
Dan tijd voor dé vraag: wat deed kat Pansy tijdens de verbouwing van dit huisje?
Natuurlijk was hij meteen van de partij. Dook met zijn snuit in een bakje vol applicaties en troep alsof het lekkere knabbels waren. En heel snel hapte hij toe: dit keer bestond zijn vangst uit een klein afvallapje...
Daarmee was hij niet tevreden. Kwam later terug om een nepvogel en een plakbandrolletje te ontvoeren.
Inmiddels ligt mijn werkruimte zo vol met papier, vilt, lijm, stof, kralen, lint, kantjes en ander materiaal dat Pansy nauwelijks plek heeft om zijn poten neer te zetten tijdens zijn snuf-struin- en jat-weg sessies. Helpt wel. Maar fijn werken is het niet.
Mijn volgende actie bestaat uit opruimen. Jammer voor Pansy, kan hij niets meer jatten. Maar ach, hij vindt dan wel een andere prooi. Een vogelhuisje om mee te sleuren (zeker niet de eerste keer dat hij dit onder mijn handen tracht te ontvoeren!)
Het was al maanden geleden dat ik een vogelhuisje onder handen nam. Het was nog zomer. Toen volgde de vakantie, daarna de "win de Bloq actie" die veel tijd in beslag nam. Achterstalling huishoudelijk werk en meer. Maar nu heb ik eindelijk de tijd gevonden om weer een huisje te versieren.
Dit is het geworden. Nog niet helemaal af, de rand van van de ronde opening krijgt nog een likje roze of rode verf.
Maar voldoende 'af' om hier de eerste resultaten te tonen.
En het vogeltje moet nog zonder lelijk clipje op het stokje worden bevestigd....
Een nieuw huisje. Uiteraard was kat Pansy weer getuigen van de bouw. Na vijf minuten knutselen ging hij al met de dop van de lijmstift aan de wandel. Die werd vakkundig in de bek genomen en vond ik elders in de kamer terug. Waarna ik Pansy de kamer heb uitgestuurd want met hem in de buurt is knutselen onmogelijk.
De huisjes zijn voor het toilet bedoeld. Dat moet een vogelhuis-paradijsje worden. Met vogelbehang, vogelgefluit, en vele huisjes. Het wordt tijd om na te denken over de echte realisatie. Hoe plak je behang (nog nooit gedaan), welke kleur maken we de muurdelen die niet worden behangen? En wanneer gaan we dit doen? Toch eerst nog maar een paar huisjes pimpen. Want ik heb nog genoeg pimp-ideeën....
Dit weekend stonden twee concerten op het programma. Twee totaal verschillende optredens. Vrijdagavond het ingetogen werk van Ryan Adams. En zaterdag was het tijd voor echt vuurwerk. Wel een heel eind van huis, we moesten naar Limburg, Kerkrade om precies te zijn. De Rodahal. Om deze band te zien:
Within Temptation
Ik wilde deze band altijd al een keer zien. Niet dat ik een echte fan ben, ik ken maar weinig nummers van deze band. Wel heeft de band een aantrekkingskracht op mij. En nu weet ik waarom!
Bombastisch, bevlogen en gigantisch goed uitgevoerd...
Maar vooral de videobeelden die werden getoond waren adembenemend.
Ik heb er nog geen woorden voor gevonden, zo mooi. En inspirerend....kom ik misschien ooit nog eens op terug want ik heb weer nieuwe ideeën.
Kijk zelf hoe mooi de videobeelden van Within Temptation zijn. Geen live-beelden van het optreden: alles wat ik kon vinden op Youtube van het optreden was rommeli en slecht van kwaliteit. En vooral de videopresentaties komen daarop niet tot zijn recht. Dus hier alleen de orginele videobeelden...
Van minuut één tot het eind genoten. Zo boeiend.
Dan voel je geen zere voeten van het lange staan.
En na afloop? Met de taxi terug naar het hotel. Voor één nachtje slapen. Om de volgende dag weer uitgerust terug naar huis te gaan.
Ik had het niet verwacht maar Within Temptation was prachtig!
En we gingen naar.....Breda. Naar een evenement dat tot stand kwam door een samenwerking tussen een pophol, zo kun je de Mezz wel noemen, en een schouwburg. Een samenwerking onder de naam "Burengerucht!". Hemelsbreed gemeten liggen beide gebouwen ook niet ver uit elkaar. De bestemming was de schouwburg: het Chassé.
Om daar een optreden te zien van Ryan Adams. Het enige optreden in Nederland. In het voorprogramma stond Chris Stills, zoon van Stephan Stills/ Stephan van Cosby, Stills, Nash en Young. Muzikaal is die familie wel. Vooral het laatste nummer, met de gitaarklanken die klonken als Fleedwood Mac, was leuk.
Daarna pauze. Het duurde lang voordat Ryan zich liet zien. "Die zit nog op de toilet"....zei ik.
Na lang wachten kwam hij op. En wat bleek? Hij had een kipsalade gegeten die hem niet goed viel....naar zijn eigen zeggen was het alsof een paard hem in zijn buik had geschopt. Mijn spontaan geopperde verklaring voor het lang wachten bleek achteraf dicht bij de waarheid te liggen.
Ryan Adams....
Hij mopperde en zuchte behoorlijk. Hij zat duidelijk niet lekker in zijn vel. En op zo'n zwak moment slaat de wet van Murphy toe. Gitaren raken ontstemd. Geluid niet goed afgesteld. Alles werd verholpen. Bedacht ter plekke nieuwe nummers en teksten. Die natuurlijk betrekking hadden op zijn toestand.
Toen hij de piano ging bespelen vond hij op dat instrument een kaartje van de pianostemmer. "Zullen we hem allemaal even bellen? Jullie hebben allemaal mobieltjes...."
Prachtige stem, prachtig gitaarspel. Luisteren naar hem en zijn gitaar is echt de moeite waard. Voor het oog? De hele avond kijken naar één gitarist? Dat is minder mijn ding, dan mis ik een beetje mijn handwerkje...Is puur persoonlijk.
Ondanks zijn toestand (de kipsalade) was het zeer de moeite waard. En echt uniek...
Tot Babbelzzz
Marjanne
PS: nog wat ander nieuws. Voor het plaatselijke museum worden hier in huis oude radio's opgeknapt door mijn man. Met een lapje uit mijn kast. En is een systeem gevonden waarmee op basis van interactie (knop maar ook door bijvoorbeeld een deur te openen) een geluid wordt afgespeeld. In het museum wordt dit gebruikt om de allereeste opname ooit te laten horen als je de knop omdraait.
Ik krijg straks ook dit systeem in het kader van de gepimpte vogelhuisjes op het toilet: doe je deur van die ruimte open dan wordt je begroet met vogelgezang. Geweldig !!!
Ik hoorde vandaag dat er een woordje bedreigd is. Zal gaan verdwijnen in onze taal. En ben ik benieuwd of je een logje kunt maken zonder dat dit woord klinkt...Een uitdaging.
Dus babbel ik maar wat. Zal ik babbelen over Mems, beter bekend als Knappe Joe, die de laatste dagen regelmatig zijn buik leegt op de vloer? Ziek is hij niet. Geen koorts. Komt regelmatig een kroel halen, maakt dagelijks zijn wandelingen in de tuin, speelt met Mica, eet gewoon en heeft trek. Maar toch, niet dagelijks, maar wel regelmatig gaat hij over zijn nekje. Ik vermoed stress want steeds nadat Pansy hem opjaagt ligt er ergens een hoopje half verteerde knabbels of wat slijm op de grond. Ik kijk nog even af, misschien vindt hij zijn rust en zelfvertrouwen weer en verdwijnt dit verschijnsel. Zo niet, dan sta ik voor de moeilijke klus om hem naar een (vrouwelijke) dierenarts te brengen. Hij laat zich niet oppakken en uit zichzelf een vervoersbox instappen zie ik nog niet gebeuren.
Mems ofwel Knappe Joe
De gewonnen Bloq is nog niet binnen, die komt over twee weekjes. Was die er nu maar.. Die mand is ideaal om Mems zijn rust terug te geven.
Om Mems rust te geven heb ik nog een poging ondernomen om Pansy af te leiden. Want ga ik naar zolder dan volgt Pansy meteen. Zit ik daar net te bedenken met welk materiaal ik een vogelhuisje zal pimpen komt Pansy de tafel in bezit nemen. Huisje versieren kan ik vergeten, hij maakt knorrend en spinnend dit plan onmogelijk!
"Zie hier, zie mij, hier ben ik. Leuk, wat gaan we doen en waar mag ik mijn klauwen insteken. Of wat kan ik jatten?". Een onmogelijke kat. Een onmogelijke actie maar Mems heeft even rust.
De onmogelijke Pansy...super aardig tegen mensen. Onaardig tegen Mems: zit hem vaak op de huid. Voor Mems een draak waar hij soms misselijk van wordt...
Mica wordt ooit nog een echte beroemdheid. Nog dagelijks komen er reacties van Facebook binnen. Of hij echt zo leuk is? Zeker een ondeugend geval... Dat valt mee, Mica is poeslief. Wel nieuwsgierig en soms een tikje fel. Reageert heel impulsief. Zo staat hij voor je neus, zo is hij weer weg.
En nu vooral veel buiten te vinden maar met dit weer is dat niet vreemd.
Mica even binnen...
Dit weekend gaan we onze tijd vooral muzikaal besteden. Hoe, waar en wat vertel ik een volgende keer.
Nog één ochtend werken....
En verder lees een leuk boek, de nieuwste van Renate Dorrestein. Eigenlijk zou ik de strijk moeten doen, ramen wassen en meer van die vervelende klusjes maar de zin ontbreekt.
Komt volgende week wel.
Eerst ga ik mijn boek uitlezen....
Tot babbelzzz
Marjanne
Is gelukt! Geen in de log! Toch moeilijker dan gedacht...
Met de hele "Mica wint de Bloq" actie, die helemaal top is verlopen, was ik dag en nacht bezig. Ieder vrij uurtje. Mijn laptop maakte overuren en die kon het niet aan. Helemaal in de war; geen programma was meer op te starten. En dat midden in de actieperiode. Balen....
Geen ramp. We hebben meerdere laptops in huis. Maar toch voelt dat niet fijn, werken op een laptop die niet 'eigen' is. Geen direct mail lezen, wachtwoorden zelf invullen (welk wachtwoord was het ook al weer?). Niet mijn favorieten in IE....
Voor mijn lappie was nog maar één behandeling mogelijk: leegmaken en opnieuw installeren. Is vandaag door manlief gedaan en hij werkt nu weer top!
Kaal, dus geen overbodige programma's die ik niet gebruik. Inrichting puur maatwerk. Heerlijk is dat. En razendsnel.
Al zijn er vast wat documenten, oude mail, mailadressen, Photoshop bestanden en weet ik wat nog meer verloren gegaan. Tot nu toe mis ik ze niet. Het zal ook wel meevallen. En de vele foto's? Gelukkig hebben we eigen server en werk ik ook thuis in een netwerk. Die zijn niet verloren geraakt.
De schrik van de vals stemmende kat die gisteren Mica vele uren van zijn eerste plaats hield is inmiddels verdwenen. En al is de valse kat door de mand gevallen en gediskwalificeerd, toch hebben we vandaag de collega's van de werkvloer actie gedaan.Geweldig leuk.
In de dagstart, een staand kwartiertje werkoverleg met je collega's, moet je aangeven wat je die dag gaat doen. En kun je mededelingen aan je collega's kwijt. De Mica promotie actie dus. Bijna alle collega's een mail gestuurd om te stemmen. De hele etage. Niet iedereen omdat een enkele collega al eerder was benaderd en al had gestemd. Daarna de collega's die ik ken van andere afdelingen. En mijn netwerk is groot, ik heb op vele afdelingen gewerkt en in nog meer projecten. Behoor tot het meubilair, dat krijg je na ruim 30 jaar.
Het idee om in de liften van het hoge gebouw een aankondiging met afscheurbriefjes op te hangen om op te roepen tot een stem op Mica ging niet door. Ik ben niet iemand die zo brutaal is om het gewoon te doen, ik vraag eerst of het is toegestaan. Niet dus. En aangezien mijn naam op de flyer stond leek het mij onverstandig om eigenwijs te doen. Wel jammer want in de spitsuren bereik je zo wel duizend mensen...
Dan maar niet...Mica heeft het waarschijnlijk niet nodig om te winnen.
De kans op een overwinning wordt met de dag groter. Mica heeft een voorsprong. De Nr. 2 kat heeft nog drie dagen om minimaal ruim 222 stemmen te zoeken. Minimaal want dat is de voorsprong op dit moment. Ik weet dat het een hels karwei is om zoveel stemmen te zoeken. Toch ben ik pas zondagavond om 23.59 gerust. En hopelijk ontzettend blij.
Nu vind ik het leuk om acties te bedenken. Ik doe het graag. Morgen nog een kleine ex-collega actie, wat collega's van de onderdelen waar ik vandaag niet aan toe kwam. Zaterdag toch maar de buurtactie. Voor de zekerheid? En zondag... Het hangt af van de stand en de voorsprong. Dan heb ik vast geen rust in de kont. Iedere 5 minuten de stand bekijken.
Mica is een topmodel. Hij krijgt vele complimentjes. Uit de reacties maak ik op dat zijn foto door velen wordt gezien als de mooiste en leukste foto. Ik heb de foto zelf gemaakt, deze zomer. Toen ik het resultaat zag was ik dolblij. Foto-technisch gezien valt er nog wat op aan te merken maar daar lig ik niet van wakker. Het gaat om het totaal beeld en de uitstraling van de kat. Mica op een plaatje gevangen op zijn felste en ondeugendste moment. Heerlijk. Echt Mica.Al kan hij ook poeslief zijn.
Als hij de Bloq in de mand sleept dan krijgt hij een flinke dot slagroom! Knappe Joe mag nadenken over de tekst van de overwinningsaankondiging met de dankbetuigingen. En Pansy denkt na over de strategie om de Bloq in te pikken.
Minder top gaat het met mijn eigen laptop. Overwerkt? Een flink virus te pakken? Niet meer vooruit te branden (lijkt op de bierkat). En sinds vanavond geen internet meer mogelijk. Programma's starten niet meer op...een complete ramp! Het kost weken tijd om dat ding weer aan de praat te krijgen. Nu gebruik ik manlief's laptop. Ik mis mijn eigen mail en programma's. Ik kan de komende tijd dus geen mail lezen.
Top-prioriteit is Mica's top te behouden. Mijn laptop of beter gezegd mijn lap-drama komt daarna wel....
En voor de lezers die Mica nog niet kennen...dit is die mooie felle en ondeugende kat:
Ik ben al bijna een week bezig om Mica een Bloq te laten winnen. Ieder vrij uurtje, tot laat in de avond bedenk ik nieuwe middelen en doelgroepen om Mica in de picture te plaatsen. Om stemmen te verzamelen. Ik heb het er voor over omdat de te winnen kattenmand mooi maar vooral gewenst is. Uitstekend geschikt voor Knappe Joe c.q De Mems. Kan hij rustig in slapen en toch alles volgen. Een echte Britten-mand. Maar we kijken niet vreemd op als Brit Pansy die meteen inpikt....dan krijgt Mems het bed weer terug waarop hij nu geweerd wordt door een jaloerse Pansy.
Echt hard werken, dat campagne voeren. Eindelijk stond Mica gisteren op nr 1. En hoe groot was de schrik om te zien dat hij vanmorgen ruim was ingehaald door een andere kat. Hoe kan dat, zoveel stemmen in korte tijd? Het kost zoveel tijd om mensen te benaderen, die stemmen haal je niet in een paar uurtjes binnen...
Heel even had ik de gedachte: laat maar zitten, ik stop...
Niet lang. We laten ons niet zomaar verslaan. Op mijn werk zag ik de stemmen op de rappe kat oplopen. Verdacht snel. En kon nog niets doen. Op de terugweg samen met manlief een nieuwe strategie bedacht. We willen winnen en vooral eerlijk winnen. En gaan we eerlijk de strijd doorzetten. Dus kozen we nu voor Linked-in. De werkkring. Ruim 300 mailtjes verstuurd. Nu is de Rabo / Achmea / Interpolis wereld erg groot. Kennen we veel mensen. Tot directie-niveau toe wordt Mica een pootje geholpen met een stem. De reacties stromen binnen. Lijkt wel of iedereen een kat heeft.
Al mag ik al de andere bronnen en hulp niet vergeten. En de Punt-hulp en vrienden. Zo overweldigend, ik word er helemaal stil van...
Mica zette vanavond dus de aanval in op de te snelle kat. Iedere stem op Mica werd, hoe opmerkelijk, gevolgd door een of twee stemmen op de rappe kat. Tot de rappe kat ineens verdwenen was. Door de mand gevallen in plaats van de mand te winnen...
Nu valt Mica hier ook bijna door de mand maar niet omdat hij vals speelt. Door de oude hangmand van Pansy. Heeft alles te maken met slijtage en ouderdom van die mand. Het doek hangt aan draadjes...Maar Mica laat zich niet weerhouden, die moet in die hangmand slapen. Het is een eigenzinnig geval. En eerlijk. Dat duurt toch het langst.
Morgen nog een promotie op de werkvloer. Voor de niet ge-Linkedin of ge-Twitterde collega''s. De stapels materiaal liggen klaar. Thuis gemaakt, op eigen papier en printer. Legaal en op eigen kosten.
Mica staat op 1 en zal daar ook blijven staan.
Als het aan ons ligt! En mocht er nog een kat oprukken? Nog niet alle actieplannen zijn uitgevoerd...al hoop ik dat dit niet nodig is en ik weer eens toe kom aan een viltproject.
En tip van Marion even opvolgen: plaats op ieder logje de stemlink. Zodat je kunt stemmen op Mica: http://sites.sensah.com/votescript/ (Marion, bedankt voor je tip!)
Rare titel...maar ja, mijn kopje of beter dat van Mica vindt de stempootjes. Hij staat op nummer 1. En nu houden zo. Het gaat nu heel hard, de stemmen vliegen binnen.
Mede dankzij de geweldige hulp van Bic en Jolanda. Hardstikke bedankt dat jullie je puntje hiervoor beschikbaar stellen!
Op Facebook doet hij het goed. Dat merk ik aan de leuke reacties die ik krijg. Het kopje van Mica doet het geweldig. Al krijg ik het niet kado want Facebook bewerken is een crime van een werk. Al weer ruim vier uur bezig...Geen enkel berichtje is hetzelfde want dan zou het een groot knip en plakfeest zijn. En de inhoud dus neutraal, niet aantrekkelijk...
Laatste stand: Mica heeft 200 stemmen. Op nr 1.
Ga weer snel aan de slag met de stemmen-actie. Nu zijn mensen nog actief op de social media van deze wereld. En de collega-actie heb ik nog niet gestart...dus er komen nog meer stemmen. Uit concurrentieoverwegingen vertel ik niet wanneer deze begint....
Al dagen werk ik me uit de naad. Persoonlijke mailtjes sturen , forums benaderen, logjes schrijven, twitteren, face-boeken...alleen om de droom van onze kat (en die van mij) uit te laten komen. Het winnen van een mooie design kattenmand. Tevens meubel met opberglade.
De concurrentie is sterk. Maar ik geloof in Mica, de steun van zijn vriendjes, het netwerk en de kracht van de foto zelf. Want lief en mooi is die wel. Eerlijk gezegd vind ik zijn foto de mooiste uit de top 10 van de wedstrijd....Maar ja, dat mag je niet zeggen van je eigen foto. Gelukkig ben ik net als Mica heel eigenwijs. En de hulp van eerste uur punt-vriendjes, trouwe vriendschap: Jolanda die op haar puntje meehelpt om stempootjes te vinden. Want volgens Mica (en mij) werkt een 'van bek tot bek' actie het beste. Jolanda van www.mupuno.punt.nl super bedankt!
Om de mand te winnen heeft hij stemmen nodig. Een lief iemand die klikt op de stemknop onder zijn foto. Geen lastige vragen, geen opgave van persoonlijke gegevens. Alleen een muisklikje en klaar. Veilig en zeker weten dat je niet wordt lastig gevallen met reclame.
Mica staat nu op de tweede plaats. Hij heeft bijna de nummer 1 uit zijn mand gejaagd. Maar ik doe er alles voor. Zoals de mailtjes. Zelfs de kapper, de brillenwinkel, de dierenarts, de kledingwinkel en de organisatie van de fotocursus hebben een mail gekregen. En het stamcafe waar ze ons wel kennen. Al was dat laatste niet zonder gevaar, de nu nog nr 1 kat ligt in een biermerkmand....nu zijn katten en bier geen goede combinatie dus Mica heeft in zijn bericht het cafe en de vaste bezoekers daar wel even op gewezen...
Het wordt heel spannend. Morgen richten we onze actie op collega's. En die heb ik heel erg veel. In theorie tienduizenden maar in de praktijk zijn het minder. Ze moeten mij wel kennen. Toch zijn de snorharen van Mica strak gespannen van verwachting. Na 30 jaar ken ik veel mensen...Het resultaat zullen we in de loop van de week zien.
En heb je het brutale kopje van Mica nog geen stem gegeven? Maak het goed en stem snel. Help hem aan stempootjes. Je kunt per IP adres drie stemmen uitbrengen. En denk aan de "van bek tot bek" methode...
Je kunt natuurlijk ook stemmen op de pc bij bij de buren, op je werk of waar dan ook.
Helpen jullie Mica met een stempoot?
Ik hoorde afgelopen donderdag bij een optreden van De Dijk het perfecte nummer voor de stemactie voor Mica. "Ik kan het niet alleen...." Heel toepasselijk. En Mica kan het ook niet alleen. Dus help ons!
Tot babbelzzz en vergeet niet te stemmen op Mica als je dit nog niet hebt gedaan.
Er dreigt een griepje. Eigenlijk is het al een feit. Overal spierpijn. Ik heb niet eens zin om te knutselen, te vilten of wat dan ook. Geen fut. Films kijken maar na twee films heb ik het ook wel gehad. Wat moet je dan? Wat voor de computer hangen. Oude foto's bekijken...en wat zie ik dan?
Onze vorige cavia's. Een bijzonder paar. Ze waren zo leuk, zo lief en zo verliefd op elkaar...
Ik zal hier het verhaal van Carretje en Puik vertellen.
Het verhaal van de ware liefde...voor altijd verliefd
Carretje en Puik kwamen hier wonen. Vrouwtje en mannetje caaf. Onverwacht. Ze waren door iemand ingezet als een te winnen prijs op een evenement maar ze blijven over. Ze zochten een huis...dus kwam manlief op een mooie zaterdag thuis met twee cavia's. Hokken hadden we nog op zolder staan. Ze waren nog jong en de eerste maanden woonden ze naast elkaar, ieder in een eigen hok.
Mannetje Puik de half-langharige cavia en Carretje het kortharig vrouwtje...
Puik werd verliefd op zijn buurvrouw Carretje. En die liefde was wederzijds. Dagelijks werden pogingen gedaan om de ijzeren tralies door te knagen. Met veel lawaai. Piep-serenada's werden er gebracht. En er werd heel wat afgeneusd...
Zo verliefd....
Ik besloot om die cavialiefde een kans een te geven. Ze mochten gaan samenwonen. Puik kon zijn geluk niet op, hij bloeide helemaal op. En ook Carretje had het geweldig naar haar zin.
Het liefdespaartje.....samen in de opening van het binnenhok. Iets wat heel vaak gebeurde...
Samen woonden ze uiterst gelukkig en verliefd op elkaar in één hok.
Sliepen tegen elkaar aan in het binnenhok. Als het hok werd verschoond en Carretje werd eruit genomen werd Puik al ongeduldig: ik wil bij mijn Carretje zijn!
En hun liefde groeiden.....Carretjes buik ook.
Het duurde niet lang meer voordat de kleintjes werden geboren. Een paar dagen voordat het zover was verhuisde Puik naar een eigen hok, naast Carretje want mannetjes mogen niet bij de bevalling zijn.
Wat was Puik boos. Hij leed er zichtbaar onder. Hij had geen grote honger meer. Hield piepgesprekken met Carretje. Maar wat was Puik trots toen hij kleine piepgeluidjes uit het hok van Carretje hoorde....
De 5 kleintjes waren geboren...
Wat een drukte ineens in het hok...Carretje had het er erg druk mee.
Al snel aten de jonkies alle groentewinkels uit de buurt leeg...
Carretje had het druk met de opvoeding...
Intussen zat Puik maar alleen in zijn hok...
Wanneer mag hij weer terug naar zijn Carretje?
Tijd voor de groepsfoto....
En Puik mocht met zijn kleine evenbeeld op de foto...
Na een aantal weken bleven de dochters van Carretje bij moeders in het hok...
De mannetjes mochten bij Puik in het hok...Carretje kwam iedere avond even op bezoek.
Intussen hadden we voor alle jonkies een nieuw adres gevonden. Een voor één verdwenen ze uit het hok. En mocht Puik weer terug naar Carretje.
Maar Carretje vond het zorgen wel erg leuk. Een half jaartje later groeide ze weer.
Met dit resultaat:
Ook deze caafjes vonden allemaal een nieuw hok. Uiteraard na een gedegen opvoeding van Carretjes.
Toen vonden Carretje en Puik het wel genoeg. Na 10 ukkies wordt het tijd om van het leven te genieten. Van andijvie, sla, worteltjes. Appel, sinaasappel en tomaatjes. Van uitjes op het grasveld in zomer. En wel samen want verliefd bleven ze.
Tot een paar jaar later op een winterse dag Puik heel stilletjes werd. Zijn oogjes stonden niet goed. Hij stierf rustig in zijn binnenhok met zijn eeuwige liefde Carretje aan zijn zijde.
Carretje werd uiterst verdrietig. De glans in haar oogjes verdween en zo'n drie weken later stierf ook Carretje: oorzaak liefdesverdriet.
Nu zijn ze weer samen, voor eeuwig hemels verliefd op elkaar!
Wat een mooi en lief paartje was dit. Het was echte liefde.
Ik heb nu nog twee cavia's: twee mannetjes. De tweelingbroertjes Jansen & Jansen.
Maar Jansen & Jansen zijn toch anders...Lief maar anders. De een altijd in het buitenhok, de ander in het binnenhok. Toch een tikje saaier...
Carretje en Puik waren geweldig. Zo verliefd op elkaar, zo aan elkaar gehecht. En zo'n paartje
tref je toch nooit meer. Dus nemen we de verstandige beslissing: als Jansen en de andere Jansen het aardse voor het hemelse ruilen komen er geen nieuwe cavia's in ons huis.
Al zal ik altijd het gepiep blijven missen bij het openen van de koelkast....
Breiwerk. Niets bijzonders aan. Maar wat voor een breiwerk is het?
Het is breiwerk voor een babypop....
Nogmaals het breiwerk, maar dan in verhouding. Centimeters.....
Maatje XXXXXXXXXX-S
Innimini spul dus. De gaatjes die je ziet in het breiwerk zijn geen gevallen steken. Om het werkje niet verloren te laten gaan heb ik ze met een speld op een prikbord bevestigd. De gaatjes zijn veroorzaakt door een speldenprik.
En de babypop? De truitjes passen hem al is het rode geval iets te groot. Moet ie nog ingroeien!
En natuurlijk is deze mooie babypop nog erg klein:
Babypop woont in mijn poppenhuis. Een huis waaraan nog veel moet gebeuren. Eerst moeten de draden voor het licht worden bevestigd, een oervervelend karwei. Voor breien draai ik mijn hand niet om maar fijne gleufjes freezen en gaatjes boren in hout is niet mijn ding.
Verder vind ik de buitenkant, het baksteenpapier, niet meer mooi. Ik wil dit verwijderen en een fijne stuclaag aanbrengen. Chic lichtgrijs met wat ornadementen. 'Echte' dakpannen op het huis aanbrengen (ze liggen klaar maar weet jij hoe je dakpannen moet leggen?). Het behang binnen moet ook anders, ik ben er allang op uitgekeken. Het moet een jaren '70 inrichting krijgen. Lekker overdreven. Bruin-oranje motiefbehang. Of paars. Gehaakte gordijntjes (zijn al klaar). Plantenhangers van macramé. Zitkuil is helaas niet mogelijk. Maar rijstpapieren bollen als lamp moet wel lukken. En hoe maak ik een mini lavalamp of zo'n staand keramieke lamp met een te grote gebloemde lampenkap. Veel cactusplantjes in de vensterbanken. Letterbak mag ook niet ontbreken...
Nou ja, nog tijd genoeg om te bedenken hoe ik dat ga doen. Het is en blijft een vele jaren project.
Hier het huis. Let niet op de troep, inmiddels dient het huis als extra bergruimte al is dat niet de bedoeling. En uiteraard is kat Pansy ook van de partij. Ligt prinsheerlijk op zijn kussen...
Maar ooit wordt het een echt 'Home' .....
In het klein dan....
Jaren '70 ideeën voor de inrichting van het huis zijn altijd welkom!
Als je een weekje op zee verblijft, in de Turkse baaien, blijf je verstoken van nieuws. Lijkt het of er in de wereld niets gebeurd. Geen kranten, geen tv, geen radio, geen internet. Geen nieuws. Alles is zoals het is en was.
Thuis komt langzaam het gemiste nieuws langs. Ook het niet goede nieuws. Is het ineens niet meer zoals het was. Het overlijden van Harry Muskee. Een bevlogen bluesman, de stem van Cuby. Ooit heb ik hem met de Blizzards zien optreden en dat maakte zwaar indruk.
Nooit meer Cuby met Harry..."Windows of my eyes"
Ik ga voortaan het nummer met nog meer kippenvel beluisteren.
Het volgende nieuwsfeit stampt hoop de grond in. Al sinds de jaren tachtig ben ik echt fan van R.E.M. Ik heb ze vaak gezien. Er zat een nieuw album aan te komen. Dus mijn hoop op een nieuwe tour begon te groeien. Regelmatig de site bezocht, geen tour-agenda.
Ik had het kunnen aanvoelen, wilde het misschien niet zien: R.E.M. heeft aangekondigd te stoppen. Zonder afscheidstournee....!
Het enige wat nu nog rest is in november het allerlaatste album van R.E.M. aan te schaffen.
Einde droom om ze nog ooit te zien optreden. Het was een creatieve band. Ooit beschreven als band met surrealistische teksten. Altijd een bijzondere performance. Kan ook niet anders met kunstenaar Michael Stipe als voorman van de band.
Het is even slikken al gaat de wereld door. R.E.M blijft voor mij gewoon een van mijn favoriete bands. Doe mijn ogen dicht en zie ze nog altijd op het podium staan.
Ook nu R.E.M zelf op de rem is gaan staan en definitief tot stilstand is gekomen blijven ze voor mij altijd de "The one I Love".
Het was hier even stil. Een Turkse vakantie-stilte. Ook de stilte voor de herfststormen? Want inmiddels kondigt zich de herfst zich aan. Ondanks het aangename weer. De bloemen in de tuin verkleuren prachtig.
Vakantie was een tikje voorspelbaar. Na 16 keer Turkije en 11 keer een Blue Cruise niet vreemd. Maar wel genieten!
En in tegenstelling tot anders gingen we niet direct naar huis. Een overnachting op Schiphol om de volgende dag de woonbeurs te bezoeken. Voor de eerste keer.
We overnachten in het Citizen M hotel. Een bijzonder hotel. Mooi ingericht, vol design en kunst.
Ik heb de avond doorgebracht met mijn neus in de boeken. Vooral het boek van Tord Boontje was prachtig en boeiend.
En verliet ik het hotel niet zonder de "Local Citizen Maartje" aan te schaffen. Ze mag gewoon legaal en lokaal in Nederland blijven wonen: bij ons op de bank. Ze wordt een echte dorpsmeid.
Maartje, de local citizen van Gewoon....
De woonbeurs was een ware inspiratiebron. Niet alle hallen trokken mij. Maar de "Designhal" en vooral de hal "Meestelijk" waren de moeite waard. In de laatstgenoemde hal vond ik opvallend veel viltwerk. Maar ook mooie stoffen en textiele toepassingen. Ik heb voor tien jaar inspiratie opgedaan!
Bijna een te dure gevilte tas gekocht maar ik kon me op het laatste moment bedenken. Al voel ik nog iets van spijt...maar ik heb altijd nog het internet adres van de makers.
Veel gezien, mooi en niet mooi. Leuke (gratis) tasjes verzameld. Vele mooie kaarten met motieven die ik weer kan gebruiken voor de versiering van de vogelhuisjes.
6 kleine papieren vogelhuisjes in bouwpakketvorm aangeschaft, die kon ik niet laten liggen. En 100 rubberen boombladeren met magneetjes om in de toekomst het vogelhuispaleis (onze toilet) op een natuurlijke manier aan te kleden. Prachtig materiaal.
De NgipseN Leaves...
De stilte voor de storm is bijna voorbij. Ga ik stormachtig aan de slag met de vogelhuisjes. En het vilten. Ik heb er zin in! Mede dankzij de woonbeurs.
Je hebt rokjesdag en hoedjesdag. Rokjesdag is onvoorspelbaar, afhankelijk van het weer. Hoedjesdag is voorspelbaar: de derde dinsdag van september komen de hoedjes uit de hoge hoedendoos.
Vroeger droeg ik nooit een rokje. Sinds het merk Desigual de Nederlandse markt heeft ontdekt is het voor mij vaak rokjesdag. Ook in de winter.
Hoedjesdag is toch anders. Ik zal ze niet zelf dragen. Maar mijn handen jeuken om leuke hoedjes te maken. Van vilt...
Vandaag zag ik vele hoedjes voorbij komen op tv. Niet allemaal even leuk. Maar er waren exemplaren bij die mij inspiratie gaven, de handen deden kriebelen.
Helaas heeft de pers die exemplaren over het hoofd gezien en kan ik er geen foto's van vinden.
Hoedjes hebben toch iets. Misschien volgend jaar een hoedje vilten?
En mocht ik volgend jaar tijd weinig hebben, dit patroon is snel gemaakt:
Heb ik niet eens vilt voor nodig, wat papier volstaat:
Ik had er nooit eerder van gehoord. Maar nu wel gezien. Incubate Festival in Tiburg.
Meer dan 100 piano's, gepimpt met kleur, kunst, gedichten en meer, staan verspreid door de stad. 'Bespeel me, ik sta er voor jou' is de boodschap.
Resultaat: een vrolijk stadsbeeld en spontane uitvoeringen op straat. Van "Ping, ping, ik kan geen piano spelen maar doe een poging" tot jazz en klassieke werken. Op iedere straathoek klinkt de piano. Een geweldig initiatief dat ik kan waarderen!
Ook in het donker wordt het "Ping, Ping" geluid voortgebracht
Naast het wilde piano-traject in de straten en op de pleinen is er van alles te doen. Cultureel, muzikaal. In musea, theaters, popzalen. De lijst van activiteiten en artiesten in verrassend lang.
Het festival nadert zijn einde. Jammer. Hopelijk is er volgend jaar weer een Incubate in Tilburg. En dan ga ik serieus het programma bekijken.
Mijn man roert meestal in de potten en pannen. Thuis maar ook eens per maand in de pannen op een kookclub. En één of twee keer per jaar trekken een aantal koks en kokkinnen van de club er samen op uit. Ook dit weekend en ik mocht mee. Dit keer spraken we af in België, bestemming Borgloon. Om in België te proeven. Wat proef je in België? Bonbons, bier?
Wij niet: we gingen voor de wijn!
Wij logeerden in Hoevehotel Het Loonderhof. Een prachtige locatie. Kleinschalig, vier kamers: twee aan de voorkant in het hoevehuis en twee flinke kamers de zolder van de honderden jaren oude hoeveschuur. Gastvrij werden we ontvangen door de eigenaresse.
Glas eigengemaakte appelsap bij het inchecken, rondleiding door de prachtige tuin en vele tips en folders over de omgeving. We kregen een mooie ruime kamer. Vers fruit uit eigen tuin is altijd beschikbaar net als koffie en thee. Neem gerust. Leuk aangekleede zitjes buiten in de tuin en op de binnenplaats. Een ijskast die voorzien is van alle mogelijke drankjes. Al moet je die drankjes wel betalen. Zelf opschrijven wat je gebruikt.
En heerlijk ontbijt met verse eitjes, eigengemaakte jam, vers brood en broodjes in verschillende smaken en vormen, eigengemaakt fruitsap, stroop uit de plaatselijke fabriek,
hesp, verschillende boerenkaasjes. Alles biologisch verantwoord.
Een echte aanrader als je dat deel van Belgisch Limburg wilt verkennen.
Nu ligt Borghout in het fruitgebied van België. Volgende week zijn de fruitfeesten. En ieder huis in het centrum van het kleine stadje is versierd met een kistje van de veiling, twee appels en een rode zakdoek.
We kregen een volledige rondleiding. Langs de wijnstokken......
Door de lanen van de kasteeltuin..
Door de kelders. De nieuwe productiekelder....
En de ruim 900 jaar oude kelder onder het kasteel.
Voorzien van 900 jaar oude schimmels...een aparte plek.
De eigenaar van het kasteel laat daar zijn "hesp" rijpen. Nou weet ik niet of ik die wel zou opeten al zal zo'n omgeving vast goed zijn voor het rijpingsproces.
Als kookclub kregen we ook iets bijzonders te zien. De oude kasteelkeuken.
De wordt normaal niet bezocht want dit is onderdeel van het privé-gedeelte.
Maar voor ons kookclubje werd een uitzondering gemaakt.
Daarna volgde de proeverij. Twee witte wijnen en een mousserende witte wijn. De smaak viel mij wel tegen. Misschien iets te jong. Omdat de opbrengst een paar jaar geleden tegenviel door het slechte weer zijn de wijnen van dat jaar al op. En is nu alleen de wijn uit 2010 beschikbaar. In de winkel kocht ik dan ook geen wijn. Wel een mooie grote rieten mand. Perfect geschikt voor het bewaren van wolletjes!
's Avonds werd de dag (uiteraard) culinair afgesloten in een perfect restaurant. Tegenover ons hoevehotel. Echt smullen. En hier smaakte de wijn prima.
Tegen twee uur in de nacht staken we de weg over om ons Hoevehotel op te zoeken. Wij waren niet de enigen van de kookclub die daar verbleven. Bijna iedereen was moe en ging naar de kamer.
Met zijn drieën hebben we op het terras van de binnenplaats, het was nog behoorlijk warm, in het donker met kaarslicht nog geproefd van datgene waar België echt trots op kan zijn: Bier.
De heren kozen voor een stevige Duvel, ik ging voor een heerlijk bruin streekbiertje.
Het werd erg laat maar het was een zeer geslaagde dag. Na een té korte nachtrust en een voortreffelijk ontbijt namen we afscheid van onze kookclubvrienden. En van onze aardige gastvrouw die ons nog een paar kilo verse peren uit eigen tuin meegaf.
Laat ik beginnen met een tv-uitzending die ik zag. Het Uur van de Wolf over kunstenaar Ruud van Empel.
Ik 'viel' ergens halverwege in de uitzending. En ik viel bijna letterlijk. Verbaasd over de prachtige werkstukken. De volgende dag heb ik via 'uitzending gemist' de hele documentaire bijna ademloos bekeken. Heel bijzonder. Prachtig.
Ruud maakt van vele foto's via photoshop zijn eigen creaties. Applicaties, collages. Ieder onderdeel zelf samengesteld, deel voor deel samen gebracht tot een geheel.
Dit is precies de toepassing van Photoshop waarvoor ik dat programma zo waardeer. Al is Photoshop vooral bedoeld voor het bijschaven van foto's: correcties en zo. Maar dat trekt mij niet: foto is foto. Als die niet is gelukt dan is die niet gelukt.
Poetsen en wrijven met Photoshop laat ik aan andere mensen over. Voor mij zit de kracht van Photoshop in het creatief proces. Iets maken dat er niet is. Met Photoshop is dat mogelijk. En Ruud kan dit als geen ander!
Wat werk van Ruud van Empel:
Een heel proces. En hoe herkenbaar is zijn verhaal voor mij. Zelfs het uitvergroten en verhoudingen verplaatsen: vroeger zaten er al schilderijen in mijn hoofd van 'kleine koeien tussen reuze grassprieten". Met magische wolkenpartijen boven de wei. Hij past dit ook toe, alleen meer in balans. Subtiel. En legt de focus op sfeer en gevoel. Prachtig werk!
Ik ben totaal geraakt door zijn werk...
Ik weet dat het echt vele uren werk is. Heel precies werk. Engelengeduld nodig is. Inlevingsvermogen en fantasie in je hoofd. Soms frusterend.
De laatst getoonde creatie van Ruud doet me denken aan de opdrachten van de cursus Fotografie en Photoshop voor beginners die ik een jaar geleden volgde. Het huiswerk maken.
Al kende ik Photoshop al lang en breed voor ik aan de cursus begon.
Huiswerk: Eén avond foto's bewerken met dit resultaat. Het was zó leuk om te doen.
Het werk van Ruud is natuurlijk stukken beter, sterker, gebalanceerder en gepakt!
Die geluksvogel mag en kan er dan ook weken de tijd voor nemen.
Mijn conclussie: die man heeft een geweldig beroep. Wat is het heerlijk om dagelijks op die manier met Photoshop bezig te zijn! En ik begin de cursus te missen. Niet voor het fotografie deel (heb ik ook wel van geleerd) maar vooral het tijd maken en uitleven in Photoshop.
Ook ook bijzonder: aardbeving in Nederland. Ik heb er niets van gemerkt. Gelukkig geen echte slachtoffers (enkel wat 'overleden' tuinkabouters ergens in het land als je al het nieuws wilt geloven) of grote schade. De reacties op Twitter #aardbeving waren pas echt om van te schudden: van de lach. Leuk, soms uniek maar de meeste met vooral veel humor!
Bijzondere groetzzz
Tot Babbelzzz
Marjanne
PS: hier "uitzending gemist" over het werk van Ruud:
Over een dag of vijf eindigt de meteorologische zomer, begint de herfst. En het duurt nog lang voordat het winter is. Maar dan wil je het wel warmpjes hebben.
Daar heb je verwarmingsketels voor. Alleen sloeg die van ons al lange tijd op hol. Was de kluts kwijt. Om drie uur in de nacht werd het vaak 25 tot 26 graden in de kamer. Tropisch. Aan de instructies van de thermostaat trok die ketel zich niets meer aan. Nieuwe thermostaat bod geen uitkomst. Zo'n gedrag van de ketel is niet gezond voor het milieu, de gasrekening en de geldbeurs. Ergens in het begin van de lente werd hij dan ook uitgeschakeld. Alleen het warme water, dat ook uit die ketel moet komen, werd in stand gehouden. Want een koude douche wil ook niemand. Ketel bleek een probleem te hebben. Een niet goed functionerend kleppensysteem.
Vandaag is de ketel gereanimeerd. Na een soort van hartoperatie waarbij het kleppensysteem is vervangen. En is meteen de grote jaren '70 radiator in de huiskamer vervangen door een fraai, strak geval zonder richels en randjes waar zich alleen stof in verzameld. Een plat geval. Veel kleiner. En lijkt de kamer nu ineens stukken groter...
Een actie die we veel eerder hadden moeten doen. Het energiebedrijf zal zwaar verlies lijden. We hebben de eindafrekening ontvangen. Zij mogen ons vele honderden euro's terugbetalen.
Alleen omdat de ketel een tijdje buiten werking is geweest. Dan vraag ik me wel af hoelang die ketel al op hol sloeg, zo midden in de nacht. Vast al heel lange tijd !
Wel een gedoe. De oude radiator, kamerbreed, verwijderen is lastig. Staat er van alles in de weg. Een kast moet opzij worden geschoven, die is te zwaar om zo te verschuiven.
En staat bovenop vol met frutsels, verzamelingen vaasjes, beeldjes...Dus de kast werd van binnen en buiten leeggehaald. Kreeg alles een tijdelijk plekje in de kamer.
Ik kon het niet laten om ''boer kust boerin'' in Delfs Blauw te vereningen met het blauwe vogelhuisje. Met aan de andere kant een witte kan. Zo eentje die doet denken aan de schilderijen van Vermeer. Buiten trokken inmiddels echt Hollandse luchten voorbij. Wolken in allerlei blauw tinten maar toch vooral veel donkerblauw-grijs...
De nieuwe radiator was goed ingepakt. Ook met stukken vilt. Lappen die je normaal zou weggooien maar ik heb ze ''gered''. Mooi materiaal, daar weet ik wel raad mee.
Kat Pansy ook.....
Echt opgeruimd is het nog niet. Doe ik liever bij daglicht. Mica kwam binnen en keek rond.
"Wat is hier aan de hand?" vraagt Mica zich af
Hij snuft wat en stapt vervolgens nieuwsgierig verder.
En dan zie je hem denken "Dit zijn toch spullen voor de kersttafel? Is het nu al tijd voor de boom?"
Ik heb nog een weekend de tijd om alles weer een plekje te geven.
Hoeft Mica niet meer raar op te kijken, scheiden boer-kust-boerin en de melkkan zich van het vogelhuisje en worden misschien zelfs de wolken buiten weer zomers blauw.
De ketel staat uit, net als de nieuwe radiator. Want al is de ketel er voor klaar, ik heb nog geen zin in de winter!
De katten hebben er al uitgebreid over gesproken...maar voor degene die hun avonturen niet weet te vinden of lezen: het egelpaartje dat vorig jaar onze tuin bezocht is nog steeds 'in love' met elkaar. Of is het toch een nieuwe liefde voor Pa Douwe? In ieder geval heeft hun 'stekelige love' gevolgen. Ze hebben een piepend nest afgeleverd.
Nu foto's van de hoofdrolspelers van deze love-story, de afgelopen dagen gemaakt:
Hoofdrolspeler Pa Douwe. Brengt al jaren een bezoek aan onze tuin.
Pa Douwe is de laatste dagen snel op zijn teentjes getrapt (gelukkig alleen in gedrag). Iedere avond bezoekt hij knorrend, briesend en met veel stoomafblazende reutelgeluidjes de tuin.
Nu schijnt bij egels het zo te zijn dat het mannetje in het begin nog bij het nest mag komen. Welkom is als oppasser zodat het vrouwtje ook even de pootjes kan strekken. Tegen de tijd dat de jongen niet meer bij de moeder drinken maar zelfstandig op pad gaan om voedsel te zoeken wordt het mannetje weggejaagd door het vrouwtje. Dit doet ze om te zorgen dat er voldoende voedsel in de omgeving is voor haar jongen. En aan de reactie van Pa Douwe te merken zal het niet lang meer duren voordat de jonge piepers het nest verlaten voor een eerste voedseltocht.
Hoofdrolspeelsel Maégel Douwe-Stekel, een wat kleinere egel. Zit vooral onder de heg. Als je geritsel hoort omdat ze even een pootje strekt met een korte wandeling begint de heg te piepen...Ze is heel zorgzaam, al voor de bevallingen. Haar nest heeft ze bekleed met echte zachte, warme schapenwol: gejat in de nacht uit mijn voorraad. Maar ik gun Maégel Douwe-Stekel wel zo'n superzacht nest.
Maégel Douwe-Stekel...
Maégel oogt wat jonger, frisser en is smaller. Haar zwangerschap heeft geen sporen nagelaten. Een echte filmster. Ze heeft minder grijs-bruin pluizig haar aan haar kopje dan haar mannetje/minnaar. Een mooie egel. Al was ze wel zenuwachtig bij het benaderen. Niet vreemd als iets verderop in het struikgewas je gevulde liefesnestje ligt. Zonder oppas want Pa Douwe is niet meer welkom.
De echte hoofdrollen van deze lovestory zijn natuurlijk voor het jonge spul. Die hebben alleen nog maar van zich laten horen. Nu is het wachten op de premiere, de dag waarop ze uit de heg kruipen, zich bekend maken en de wereld gaan ontdekken. Het zal niet lang meer duren....
Wat tips. Voor als je egels in je tuin welkom wilt heten:
- je tuin moet een echt een open verbinding hebben met de buitenwereld. Geen afgesloten terrein. Hier hebben de egels aan de achterkant vrij toegang tot weilanden en bossen. Egels gaan in de avond op stap, op zoek naar voedsel. En vergis je niet, daarbij lopen ze vele kilometers op een avond of nacht. Dus veilige maar vooral erg veel loopruimte is een must!
- zorg voor planten die voedsel aantrekken voor egels. Wij hebben erg veel Hosta's in de tuin. Slakken zijn daar dol op. En de egel is dol op slak. De Hosta's zijn altijd aangevreten. Voor mooie planten moet je egels weren. Wij gaan voor egels, niet voor mooie planten.
- denk aan veiligheid: span geen draden in je tuin om je moestuin af te schermen of wat dan ook. Zorg dat vijvers geen stijle kanten hebben. Wij hebben een putring in de tuin, met hoge randen. Ooit is hierin een egel verdronken. Toen het water nog tot 30 cm van de rand reikte. Nu staat de putring bijna leeg (< 10 cm water) en is daarmee een toevluchtsoord geworden voor de kikkers die jaarlijks dit poeltje bezoeken. En de egels ruiken nu het water niet meer.
- zorg voor drinkwater: hier staat een altijd een lage bak met water in de tuin. Ook de katten genieten dagelijks van dit natuurlijk water als ze dorst hebben. Maar de bak is ook toegankelijk voor egels. Zonder verdrinkingsgevaar.
- voor een nest zoeken egels een droge, veilige omgeving op. In onze tuin kozen ze voor de muur waartegen de klimop volop groeit. De bladeren van de klimop geven goede bescherming tegen weersinvloeden. Voor de klimop staan Hosta's dus genoeg lekker voer in de dichte nabijheid.
- en als ze komen: bijvoeren mag. Voorkeur: harde kattenknabbeltjes. Maar geef egeltjes nooit melk of melkproducten! Daar kunnen ze niet tegen. Daarvan worden vreselijk ziek met kans tot overlijden.
Kleine lettertjes: Al deze tips geven geen garantie voor een egelbezoek. Natuur is natuur. Natuurlijk eigenzinnig.
Niet te beïnvloeden, hooguit een klein beetje te helpen.
En ik kijk uit naar de premiere van de stekelige lovestory....
Ja, nu weet ik het 100% zeker. Het liefje van egel Douwe heeft ook dit jaar weer jongen gekregen in een nest op dezelfde plek als vorig jaar. Ik heb ze gehoord. Ze zijn er maar met hoeveel ze zijn en hoe oud ze nu zijn weet ik nog niet.
Wel weet ik zeker dat ze er warmpjes liggen, in een nestje van schapenwol. Die heeft Ma Egel een paar weken terug in de nacht uit een plastic zak gehaald door er een gat in te knagen.
Jammer dat het al zo vroeg donker is en het op een enkele avond na geen weer is om buiten te zitten. Vorig jaar gingen de jongen, eenmaal groot genoeg, zo rond elf uur aan de scharrel. Kon ik ze zien en tellen.
Ik ga weer kattenknabbels strooien bij de klimop, dat vinden ze heerlijk. En wie weet komen ze dan een kijkje nemen....
De onderstaande foto's zijn van vorig jaar.
Een egel-ukkie alleen op pad
Ma Egel met uk
Ik hoop dat ik ze nog zal zien.....en zou Pa Douwe ook nog een kijken komen nemen?
Tot Babbelzzz
Marjanne
Update: Zojuist knabbeltjes gestrooid. En meteen hoorde ik geschuifel door het struikgewas. Ga nog even kijken...
Gisteren kon ik door de aanwezigheid van onze Britse korthaar-kat Pansy op mijn zolderkamer geen vogelhuisje bewerken. Zoals vaker. Maar de oplossing is gevonden.
Britten houden niet van warm weer. Dan liggen ze uitgestrekt op bed. Zowel Brit-kat Mems als Pansy. Samen, het enige momemt waarop ze elkaar begrijpen. Zijn ze bijna dikke vrienden. En beide zijn dan niet van plan een poot te verleggen. Kat Mica, die in een nieuwsgierig bui zijn neus ook overal in wil steken is met dit weer alleen te vinden in de velden. Of het bos.
Om ongestoord te kunnen werken sleep ik al de benodigdheden naar buiten....
Knutselen in de open lucht. Alle buren zijn weg. Het is heerlijk rustig!
En met resultaat. Vandaag werd een houten vogelhuisje verbouwd tot een Hollands Delfs-blauw huisje met blauw-wit stippendak. De voorkant bevat afbeeldingen van Delfs-blauwe borden. Uit een oude Flow gehaald. Dit motief is ook te koop als behang: zou ik erg leuk vinden voor onze keuken...
Het 'dak' ziet er nog wat vlekkerig uit. Oorzaak: de lijm is nog niet droog. Maar dat komt helemaal goed, morgen zijn die vlekken verdwenen.
En al heb ik zelf niets met de kleur blauw* (wel met delfs-blauwe borden) toch vind ik het resultaat schattig. Een mooi en lief geheel.
Als het weer nog even meewerkt is er morgenavond mogelijk weer een huisje verbouwd.
Tot Babbelzzz
Marjanne
*Blauw is niet mijn kleur. Op zoek naar knutselpapier kwam ik vandaag bij de Hema een prachtig knalroze vaas tegen. In de opruiming, het laatste exemplaar. En die is nu van mij. Ik ben echt happy met dat ding. Manlief minder: is niet echt zijn kleur...
Marjanne
Tot Babbelzzz
in de log! Toch moeilijker dan gedacht...
