Dat meer is meestal persoonlijk. Kun je vinden onder de rubriek "Babbelzzz allerlei".
Hoofdzaak zijn de wollige en textiele zaken. Ik ben dol op handwerk en wild van vilt.
Maar ook van wol, katoen, lapjes, draadjes, vezels, textiele vormgeving, creatieve bezigheden, vormgeving, design, culturele uitingen van handwerk, (digitale) kunst, kleur, mix van technieken, fotografie en Photoshop, huisvlijt... in groot of in het klein.
Het is een hoog-zomerse hartjesvilla geworden, omgeven door bloemen.
Bloemetjes stoffen. En een bandje met vogelkopjes.
De villa heeft nog geen bewoner. Welke vogel durft dit zomers huisje nummer 13 te bewonen? De Siberische geelborst-ijsvogel: even de pootjes warmen in onze zon(?).?
De Sahara-kwikstaart: even bijkomen op een wat minder warm plekje?
De villa is nog te huur. Nummer 13 blijft een lastig nummer.
Of gaan de ongelukkige, uit de nesten gevallen of verstoten jonge kwekkers de villa kraken en wordt het een opvanghuis?.
Het huisje nummer 13 hangt bij de andere aan de muur...
Zie je meteen dat alle huisjes aan de onderkant nog moeten worden afgewerkt. Daar wacht ik nog even mee omdat ik ze allemaal dezelfde onderkant wil geven: waarschijnlijk een stukje behangpapier. Hetzelfde behangpapier dat ik in de uiteindelijke ruimte ga gebruiken.
Ik ga op zoek naar nieuwe vogels en ideeën voor huisje nummer 14.
Eerst een kijkje in Vogelhuisstad in aanbouw. Langzaam wordt de stad opgebouwd, nu hangen alle huisjes bij elkaar...
Als de huisjes verhuizen naar het toilet ga ik ze nog echt missen!
Huisje nummer 12 staat hier nog in de 'steigers' op de tafel...
Inmiddels is huisje nummer 12 opgeleverd. Het dak lijkt op een paddenstoel. Rood met gouden stippen: handgemaakt papier van Return to Sender.
Voorkant: lapje van Van Marieke: hert in het bos tussen de paddenstoelen en andere bos-details.
Aan de zijkanten effen goudkleurig Return to Sender papier.
Huisje is afgewerkt met een de bovenaan een band met hertenkopjes. En onder een echt vintage randje: een oud gehaakt kastrandje!
Het huisje is al bezet: de Blauwe Bosvink woont er. Een rustzoeker die dol is op gestippelde paddenstoelen en elfenbankjes. Vliegt graag van boomtop tot boomtop om daarna vanuit zijn boshuis te genieten van het uitzicht: grazende hertjes!
Vogelhuisstad is nu volgens 'vogel en huisvesting' bijna op de helft: nog 2 luxe hartjes-villa's te gaan. Voor de Ekster met gepikte zilverduiten en de beruchte Bonte Gaai die zijn kapitaal ook binnen heeft. Vraag niet hoe, daar gaan bonte twitters over en weer in de stad.
Verder 9 standaard huisjes voor de tuinfluiters en andere vogels die op zwart zaad leven. En één bijzondere Oosterse woning voor de Yin & Yang vogel. Afstammeling van de Keizerlijke Nachtegaal.
Extra + Plus: twee Xenos-woningen. Twee ruime woningen voor een vogelprikje. Voor twee paartjes echte huismussen die nog vele nestjes gaan herbergen.
Dat ook Pansy weer 'een pootje heeft geholpen' zal inmiddels niemand meer verbazen...
Toen ik ongeveer een jaartje geleden het idee kreeg om het toilet op te sieren met door mij gepimpte vogelhuisjes bestelde ik 10 eenvoudige blank houten huisjes en 3 "hartenhuisjes". Het was een uitdaging op zich om al die huisjes te pimpen.
Al zou ik niet vreemd opkijken als na huisje nr. 4 de boel zou verstoffen. Vreemd genoeg is het moeiteloos gelukt om de 10 eenvoudige huisjes te pimpen. En de "hartjeshuizen" zijn ook al bijna op. Vooral de eenvoudige huisjes zijn geweldig om te pimpen. En het formaat van die huisjes zijn ideaal voor het doel. Dus nog eens 10 huisjes aangeschaft: het wordt daar een hele stad!
En eenmaal besmet met het vogelhuisvirus moet ook (bijna) alles in het kleinste kamertje in dit thema passen. Zoals de spiegel boven het fonteintje. En kijk wat ik zag......
Spiegel in de vorm van een vogelhuisje
Leuk! Wie weet koop ik hem nog....
Nu eerst huisje nummer 12 voor Vogelhuisjesstad verder afwerken!
Het eerste huisje met de mooie 'VanMarieke' stof is klaar!
En kreeg deze prachtige stof een mooi plekje op een hartjes-huisjes
Het resultaat:
Een echt vogelhuisje: stofjes met vogelprint aan de voorkant en zijkant. Klein bloempatroon op het dak. En de fiere vogel is op dat dak neer gestreken.
De volgende lading standaard huisjes is inmiddels besteld. Dat wordt een drukke vrolijk fluitende vogelbende op het kleinste kamertje van het huis. Ga ik nog 10 huisjes pimpen! Is gewoon een heerlijk werkje. Ons kleinste kamertje is gelukkig niet heel klein...
Een tijdje geleden zag ik in de Etsy shop prachtige sieraden. Basis van vilt of leer en opgevrolijkt door haak- en breiwerkjes. Van Maria Joao Ribeiro.
Je moet wel flink in de buidel duiken om met zo'n sieraad rond te lopen. (de halsketting kost bijna 2000,00 euro, de armbandjes en enkelbandjes tussen de 30 en 50 euro) Terecht, het is een heel karwei om zo iets te maken.
Maar het idee om brei- en haakwerk te combineren in een armbandje vind ik geweldig. En bracht mij op een idee....
Mijn breinaalden waar ik normaal de babytruitjes voor het poppenhuispopje brei, zijn weer gevonden. Doorsnee van de naalden 0,5 mm. En het ragdun garen.
Dagje vrij genomen en aan het inni-mini breien geslagen. Na een uurtje breien heb je ongeveer een vierkantje cm gebreid. Maar het is dan ook wel een heel erg fijn klein breiwerkje.Laat geen steek vallen: het komt nooit meer goed. Opnieuw beginnen is dan nog de enige mogelijkheid.
Resultaat van een paar uurtjes breien: lapje van 0,5 cm bij circa 3 cm.
Ik ga de armbanden niet namaken, ik laat me wel inspireren door haar werk.
Het wordt een combinatie van gebreide accenten, ragfijn gehaakte bloemetjes en borduurwerk.
En misschien nog een kraaltje of bedel, dat weet ik nog niet. Ook het sluitwerk wordt anders.
Eerst nog heel wat uurtjes monniken-breiwerk verzetten! Weken, maanden werk...
Ondertussen hoop ik op een mooie prijs in de loterij...dan koop ik een van haar prachtige halskettingen. Of alle halskettingen maar dan moet er sprake zijn van een hoofdprijs!
Het is al weer heel wat maandjes geleden. Het voelde in de eerste minuten ook een beetje onwennig. Hoe moest dat? Al snel kwam het gevoel in mijn handen, de techniek (in mijn hoofd) en de fascinatie voor het materiaal en proces terug. Heerlijk nat vilten!
Voor een klein 'tussendoor' project. Als basis materiaal. Om er armbanden van te maken. Klein werkje, voor de uiteindelijke afwerking kan ik alles gemakkelijk meenemen in trein, boot of wat dan ook. Alles past in een klein tasje. En misschien wordt het niets, dan heb ik toch weer met veel plezier de wol met mijn handen gevilt!
De opzet, de plukjes wol, voor de groene 'sliert'
Maar eerst maakte ik deze roze 'sliert' met stukjes stof en breigaren in het vilt...
Het resultaat van deze dag...
Er is een stoorzender aanwezig. Geen kat die het werk onmogelijk maakt. Wel de lokroep van de penselen.....ze schreeuwen al maanden om mijn aandacht. Kriebelt erg. Maar heb nog steeds niet de juiste spirit gevonden om hier aan toe te geven. Wordt nog een langdurig 'gevecht'. Kan niet alles tegelijkertijd!
Vandaag ontving ik een pakketje waar ik heel blij van werd. De bestelde lapjes uit de leukste stofjes-webwinkel van internet. Die van VanMarieke.
Na de eerste bestelling (zie eerdere log), waar ik me echt heb ingehouden, kreeg ik spijt van mijn eigen opgelegde zuinigheid en grenzen. En deed ik een dag later een nabestelling.
Stofjes kriebelen mij ...Soms moet je je laten kriebelen, zeggen ze. En laat ik me graag kriebelen met deze prachtige lapjes...
En nog drie andere lapjes die nu niet meer voorradig zijn. Die kom je nog tegen op een huisje.
Geweldig mooie stof voor de vogelhuisjes. En om kussens van te maken.
Of iets anders dat ik nog ga bedenken.
Ook deze lintjes waren niet veilig. Ik ging niet door het lint, wel voor het lint.
Deze ...
Laat dat lange weekend maar komen. Mijn vogelhuisjes zijn niet te koop, op Koninginnedag hoef ik ze niet te slijten. Kan ik huisjes pimpen met prachtige lapjes en lintjes.
Ik ben op zoek naar vogeltjes. Decoratie vogeltjes voor de vogelhuisjes. En Google kent vele soorten vogeltjes. Ook gedrukt op papier. Deze vind ik erg leuk en lief ....
Uit de Etsy winkel van ChildrenInspired, Eco Friendly Recycled Collage Art for Children. Niet alleen leuk voor kinderen. Ook leuk voor de grote-mensen-slaapkamer!
Het laatste kleine vogelhuisje, nummer 10, is klaar. Het is een huisje met een verhaal. Een goed verhaal. Een goede doelen huisje.
Materiaal dat op het houten huisje is gebruikt: Papier. Van de Hema.
Niet zomaar papier maar prachtig papier. Bijzonder papier. Van "Return To Sender". Het voelt bijna aan als stof.
Dit papier is gemaakt van de Lokta-plant. Hier het verhaal van Return To Sender over dit papier:
"Dit bedrukt papier wordt gemaakt door een klein papierbedrijfje dat
gevestigd is in Kathmandu, Nepal. Namrata Dhakhwa richtte de organisatie
op om in het door mannen gedomineerde Nepalese leven, werkgelegenheid
te bieden aan vrouwen. Het papier is gemaakt van bast van de plant
'Lokta' uit de Himalaya. Lokaal wordt Lokta-papier nog steeds veel
gebruikt voor het opschrijven van gebedsteksten in Boeddhistische
kloosters en voor officiële documenten door de overheid. Het papier is
namelijk sterk en duurzaam en wordt niet opgegeten door motten en andere
insecten.
De winst die Return to Sender maakt, vloeit terug naar Return to Sender projecten in de regio's van herkomst."
In het huisje woont een vogel. De Nepalese Groene Lente Mus. De lente-koningin.
Dan hier wat 'mobiele' foto's van het huisje en haar bewoonster.
En iedereen mag weten waar dit mooie materiaal van afkomstig is. Dit label blijft hangen.
Hier zie je het dak en de zijkant ook...
De Nepalese Groene Lente Mus heeft het naar haar zin!
Maakt Hema de spulletjes met liefde? Ik heb dit goede-doelen huisje met heel veel liefde en plezier gemaakt!
Tot Babbelzzz
PS: omdat het een goede doelen huisje is mag straks iedereen geld in het huisje gooien. Ik ga de opbrengst overmaken naar een goed doel passend in de filosofie van Return To Sender.
Soms kom ik zo'n leuke lapjes tegen dat ik me echt moet inhouden om niet alles te kopen. Zo keek ik in de webwinkel van VANMARIEKE. Meteen het hele winkelwagentje volgeladen met leuke lapjes.
Zal ik het wel doen? Mandje weer leeggemaakt.
Maar ik zoek eigenlijk nog wat lapjes voor de vogelhuisjes. En met enige beheersing heb ik opnieuw het mandje gevuld....
Deze lapjes (circa 45 x 55 cm) komen mijn kant op.
En deze heilige dames....
En wat altijd wel van pas komt: lintjes!
Ik heb me ingehouden. Maar wat heb ik daar nu al spijt van !
Het laatste vogelhuisje voor het project "kleinste kamertje" maakte ik in januari.
Door drukte en andere omstandigheden kwam er maar geen nieuw huisje onder mijn handen....
Nu is het toch gelukt: huisje nummer 9! Het is het verblijf van de Hippe Vogel.
Klaar voor Koninginnedag. Hippe Vogel hoeft alleen nog de vlag uit te hangen.
Het huisje is deels bekleed met katoenen lapjes. Aan de voorkant een soepel, zacht katoenen lapje met
kleine plukjes stof en strepen van zacht pluche materiaal die in kleur
verlopen van paars naar oranje. De oranje ondergrond verloopt ook van
kleur, al is dat op zo'n klein oppervlak nauwelijks te zien.
Aan de zijkanten oranje met witte stipjes....
Het dak is voorzien van 'dakleer'. Echt leer wel te verstaan. Prachtig Montis-leer* Een mooie kleur, wel moeilijk te duiden. Geel/groen. Misschien heeft iemand een bank of stoel van Montis staan in deze kleur en weet de juiste naam...
Het huisje heeft een oranje/wit geblokt band om de randen van het dak en een wit kantje aan de onderkant van het huisje.
De bewoner is een uitbundig hip geval!
De Hippe Vogel kijkt uit naar Koninginnedag. Vanaf het dak van het oranje huisje kan de Hippe Vogel alles goed volgen. En vooral zelf pronken!
Wie weet krijgt Hippe Vogel op die dag een nieuw paleisje als buren : dat van de Groene Lente Koningin.....
Tot Babbelzzz
*Dit leer heb ik gekregen van de plaatselijke Montis Meubelfabriek. Afvallapjes maar prachtig materiaal! Ik ben Montis nog steeds dankbaar voor dit mooie materiaal.
Mijn hobbykamer op zolder is weer schoon en opgeruimd. Alle lapjes in de kasten, wol op kleur opgeborgen. Hoog tijd om er weer een bende van te maken, om aan de slag te gaan. Kaarden?
Kaarden is een stoffig werkje en levert veel voer op voor de stofzuiger.
Ik wil de bruine wol kaarden. De witte wol is nog niet helemaal gekaard maar die plukken bewaar ik voor de betere geduld-dagen. De kaardenmolen ontdaan van de witte wolresten, die zouden zich anders vermengen met de bruine wol.
Klaar om de bruine wol te kaarden....het witgrijs naast de molen is het afval dat uit de molen kwam.
Op mijn kamer staat een plastic opbergbox met bruine wol die nog moet worden gekaard. Een klein deel van de voorraad, de rest ligt in een open bak in de garage geduldig te wachten.
Ik deed de deksel van de box en wist niet hoe snel deze weer te sluiten! Tientallen motten krioelen door de wol en zoeken de vrijheid. Help!
De box met bruine wol. Hier zie je een van mijn vijanden duidelijk zitten. En neem van mij aan, hij is omgeven door vele soortgenoten....
De box vliegt dan nog net niet weg.
Mijn kamer is een walhalla voor de motten. Ik moet er niet aan denken dat ze mijn handwerkwol, viltwerk, viltlapjes en ander textiel aanvreten.
Er zijn er een paar ontsnapt uit de box.....
Maandag meteen op zoek naar ouderwetse mottenballen. De kasten en manden rijkelijk voorzien met dat spul.
Wat te doen moet de wol in de box? Morgen in de tuin de box openen. De motten de vrijheid geven. Met plezier uitzwaaien. Dan binnenshuis op mottenjacht, de ontsnapte gevallen vangen. Ik reken op hulp van kat Pansy, die is dol op klein vliegend spul en erg behendig in de jacht op zulk gespuis.
Ik heb mijn lesje geleerd: voortaan de ruwe schapenwol luchtig bewaren, niet opsluiten in boxen!
Tot Babbelzzz
PS: dat gespuis legt ook eitjes in de wol. Ik ga me bezinnen op een nabehandeling van de wol. Of geen risico lopen en de vogels de kans gunnen een geweldig zacht nestje te bouwen? Die kijken niet op een motje...vinden zo'n motje heel smakelijk.
Om het garen voor het wildbreien bij elkaar te zoeken heb ik alle laden met wolletjes op zijn kop gezet. Alles lag door elkaar. Overal in huis waren mandjes, manden en zakken met wol en katoen te vinden.
Tot in de wasmand....
Tijd om alles weer op te bergen. En meteen structuur aanbrengen zodat ik weer alles kan vinden in de kasten. Geen katoen bij katoen maar alles op kleur. Viltwol apart.
Eerst sorteren....
En zo is het weer overzichtelijk opgeborgen...
Kantjes en lintjes voelen zich thuis in een eigen lade...
Ook de lapjes liggen weer keurig in de lade. Nu nog de rest een logische plek geven: het borduur materiaal, kraaltjes, de ruwe wol, klei, verf, papier, naalden, lijmpotten, karton...nog veel werk.
Zo gaat dat werk in zijn werk. Het lijkt het wel of er een bom is ontploft! Rommelen...
Komt weer goed. Alleen al van het aanzien van de kleurtjes krijg ik goede zin.
Mijn buurt-breiwerk, het gezamenlijke project met buurvrouw voor het straatfeest, is al dagen af. Jammer, ik mis dat eindeloos eenvoudig breien een beetje.
In het weekend, als het in de avond donker is, zal ik het breisel even 'passen'. Overdag kan dat niet: dan ziet iedereen voortijdig de bedoeling en een deel van het resultaat.
Dan nog wat bloemen, takjes, boomblad, vlinders en vogeltjes haken/breien om het breisel op te pimpen voor het lente-gevoel.
Klaar voor het feest ben ik zeker nog niet. De naaimachine zoemt: vlaggetjes maken. Nog een stuk op vijf te gaan. Eerst 5 verschillende lapjes vinden die bij de andere 15 vlaggetjes passen. Toch even de lapjeswinkel bezoeken.
Altijd heb ik 'snorrende' belangstelling voor dit soort werk. Is het niet kat Pansy die zijn snuit overal tussen steekt dan is het kat Mica wel die komt kijken.
Om er gezellig bij te komen liggen.
Donderdagavond moet alles klaar zijn. Ik werk nog even door!
De breipennen zijn weer bezet door steken. En een berg wol ligt klaar om te worden verwerkt.
Dit keer restjes oude wol en koopjesbollen. Al heb ik vandaag nog een paar knotten toegevoegd die niet onder die noemer vallen. Ik zie het als een donatie aan de feestvreugde.
Want dit wordt geen gewoon breiwerkje. Ook geen solo-werkje. Samen met de buurvrouw werken we aan het "Straatfeest". Op 1 april, geen grapje, is het groot feest in de straat. Is het tien jaar geleden dat de eerste buurtactiviteiten werden georganiseerd. En dit wordt gevierd met een ontbijt op straat, een buurtactiviteit en een BBQ voor de straatbewoners.
Iedereen is gevraagd om creatief te werk te gaan. Versier je huis en of tuin met een "10". Daar heeft ons breiwerk overigens niets mee van doen. Die creatieve 10-versiering moet er ook nog komen maar die bestaat niet uit breiwol.
Onze maaksels hebben een ander doel. Die dag wordt de straat afgezet. En de straat heeft ook wat creatieve versiering nodig!
Ik ga hier nog niet vertellen wat we doen maar het is iets 'wilds'. En we hopen er daarna nog lang van te genieten!
Leuk, dat buurtbreien. Wol en pennen zijn uitgewisseld. Vorderingen worden over en weer gechat via de Wordfeud. Want dit spel gaat ondanks het steekjes maken (en laten vallen) wel door. Facebook doet ook mee.
Buurt-breien....
Na 1 april laat ik hier het resultaat zien van dit echte buurtteamwork.
Tot Babbelzzz
PS: boeken zijn binnen. Genieten. Weer genoeg inspiratie. Maar het viltwerk moet even wachten. Weet iemand waar je een uitbreiding op het aantal uren van een dag kunt bestellen?
Ik wil een vogelkooitje maken van textiel in de sfeer van Tamar Mogendorff. Zoals dit kooitje van haar:
Dus heb ik mijn naaimachine afgestoft. Een gloednieuw geval, heeft jaren staan wachten op dit moment. Het was even zoeken en proberen maar het werkt. Dat was gisteren. Kat Pansy die zich altijd met mijn frutsels moet bemoeien (hij likt zelfs natte verf van de vogelhuisjes) schrok zich een hoedje toen de naaimachine tot leven kwam. Weg was hij. Kon ik rustig aan de slag.
Die schrik was maar van korte duur. Vanavond gedroeg hij zich weer zoals ik hem ken.
Terwijl ik een naadje stik zet hij zijn poot op de machine, in de beurt van het voetje. Gevaarlijke actie...
Even later zocht ik een lapje, kwam terug en trof dit aan:
Een onmogelijke missie? De missie, het maken van het kooitje, is niet onmogelijk.
Plof...Het tijdschrift Textiel Plus valt op de deurmat.
En ik lees in de rubriek 'Ingenaaid' dat er een nieuw boek is verschenen over vilten. Met de titel "Vilten is voor mij...."
Eindelijk weer eens een Nederlands boek over vilten. Dit keer komen 92 vilters uit ons land aan bod en tonen hun werk. Middels ruim 500 kleurenfoto's. Een project van Ellen Bakker. Een boek voor en door vilters.
Ik heb het boek meteen besteld. Want ik kan wel wat inspiratie gebruiken voor al de gekaarde wol. En de andere wolstrengen die geduldig liggen te wachten.
En ik kijk echt uit naar het moment dat de deurmat een grote flop geeft: het boek binnen is! Maar het past niet door de brievenbus dus wacht ik op de deurbel.
Kijk hoe inspirerend dit prachtig boek is.....
En ik kan niet wachten om de rest te ontdekken! Het vilt-virus gaat weer kriebelen...
Langzaam krijgt het vilten hoesje voor mijn I-Phone gestalte....
Geen handgevilt materiaal. Zo'n geval komt er ook nog wel een keer. Eerst een van kant en klaar wolvilt als probeersel. Als is het handgevilte materiaal robuuster en beter geschikt. Maar zo'n geval van kant en klaar vilt is al veel werk. Wel leuk om te maken!
De I-Phone krijgt een zachte 'huisje'. Aan iedere kant twee lagen vilt. Dan kun ie wel tegen een stootje. Met wat extra vilt en borduursel aan de voorkant om het hoesje mijn hoesje te maken.
Wat rondsnuffelen op internet levert soms leuke dingen op.
Dit plaatje kwam ik deze week tegen.
Lekker groen slapen. Dat wil ik ook!
Maar dan moet je wel een bos in je tuin hebben. We hebben een dikke rode beuk, formaat dorpsplein in de tuin. En nog wat bomen maar geen bos. In de omgeving wel. Zelfs na de sloop van het halve Mica-bos.
Wat zou er gebeuren op de plaats waar ooit de andere helft van het Mica-bos stond? Volgens de 'borrel-praat' van de straatbijeenkomst eerder deze maand komt er gras. En wat klein beestenspul.
Gisteren keek ik uit het slaapkamerraam. Was ik aangenaam verrast. Stonden in het weilandje achter onze tuin ineens schapen. Een ware wolfabriek achter het huis!
Schapen zijn zo leuk. Een aantal jaren geleden stond daar ook een hele kudde schapen. En altijd als de meiden schaap luidruchtig begonnen te blerren kon je rekenen op heftig weer. Geweldig leuk om weer schaapjes in de buurt te hebben.
Een wat donkere foto, gemaakt aan het einde van de dag (in de regen)
Kat Mica zal wel geschrokken zijn, hij kent alleen paarden. Ondanks de door hem gejatte paardenbrok uit de stal had hij een goede verhouding met het paard dat tot voor kort op dat weiland stond. Mica heeft nooit eerder een schaap gezien. Mica moet dat alles nog verwerken. En is hij nu vooral bezig met het tellen van de schaapjes: met zijn ogen dicht....
Tot slot: alle kadootjes voor de 'Nieuwe Hollandse' Kees zijn binnen. Inmiddels is het pakketje van 300 gram op weg naar Singapore. Het is even slikken bij het afrekenen op het postagentschap, verzendkosten 25,00 euro. Maar een vliegticket is duurder. Al gaan we dit jaar zeker nog vliegtickets richting Singapore aanschaffen.
Ik heb behoefte aan wat anders doen dan haken, kaarden of vilten.
Tekenen of schilderen? Ja. Maar nog meer in textielverwerking.
Ooit volgde ik een cursus quilten. Met veel plezier maar helaas verhuisde de cursuslocatie c.q. quilt-stofjeswinkel. Ook voor die tijd was ik al dol op stofjes. Vele kilo's had ik op voorraad, al als tiener. Maakte ik creaties voor mijn vele Barbie poppen. Op het oude hand naaimachine van Oma Poefje die ik nog steeds heb.
Vele stofjes zijn door verhuizingen en verbouwingen verdwenen....ze zijn 'ontvoerd'. Nu was het ook wel erg veel. Een klein deel van de mooiste lapjes en bijna alle wolletjes uit die tijd heb ik voor een groot deel kunnen behoeden voor zo'n ondergang.
Stofjes kunnen geweldig zijn. Ik kom dan ook alleen in de lapjeswinkels als het echt nodig is. De structuur, de motiefjes, de kleuren; heerlijk! Heeft op mij hetzelfde effect als een snoepwinkel op kinderen.
Vroeger vond ik het zonde om de schaar in een lap te zetten. Nu niet meer. Sinds de quiltcursus is de verzameling lapjes weer op peil. Met de belofte dat alles moet passen op de zolderkamer en er geen volle vuilniszakken vol stof achter de schotten worden opgespaard. Dus liggen alle lapjes keurig in de kast....
Lapjes....
En nog meer lapjes....
En in twee grote manden. En nog een halve kast vol. Maar dat zijn voornamelijk stofjes van oude kleding die de moeite waard zijn om te bewaren.
Tja, je moet toch iets verzamelen.
Al jaren geleden bedacht ik een ontwerp voor een wandkleed. Combinatie quilt, patchwork, vrij borduren, kraaltjes, voile, fijn kantwerk en kraaltjes.
Want ik combineer graag technieken en structuren. En kleuren.
Ik heb het ontwerp ooit helemaal uitgetekend en staat me nog goed voor ogen.
Het laat me niet los. Nu moet dat wandkleed maar eens worden gemaakt. Al ga ik er ook vilt, uitgeplozen gekaard schapenwolvlies en echt leer aan het ontwerp toevoegen.
De basis wordt een ruige wollen lap. Best een saaie bruine lap maar qua structuur geweldig. Aan de bovenkant lapjes quiltstof. Wolkenstof, grijs- en blauwtinten. De luchtpartij. En een opgaande zon in mooie geel/rood/oranje/roze kleuren die boven de boomtoppen uitkomt. Want het wordt een bos. De kleine boomblaadjes, ik wil ze maken uit allemaal kleine rondjes en ovalen, worden stuk voor stuk over elkaar genaaid. In allerlei groentinten. Geruit, gebloemd, effen, gebatikte stof...Met vele borduursteken vastgezet. Wat kant er doorheen. Met achter de lapjes een laagje uitgeplozen schapenwol om het effect te bereiken dat ik voor ogen heb.
Dan de boomstammen, daar ben ik nog niet helemaal aan uit. Misschien van soepel stoer leer. Ik heb een klein voorraadje restleer van Montis meubelen. Via het plaatselijk looierij museum waar manlief vrijwilligerswerk voor verricht ben ik (lees manlief) in onderhandeling over een restpartij leer uit een andere fabriek hier in de buurt. Een hele kuub leer maar dat is veel te veel! Past niet op zolder. En naast leer kan ik altijd nog nat-gevilte stukjes gebruiken, ook lekker ruig.
Aan de onderkant lapjes met grasmotiefjes, bloempjes (opgebouwd uit verschillende lapjes met heel veel fijn borduursel en kraaltjes. En vele oude borduurdraad restjes die ik met een speciaal materiaal toch stevig en snel kan bevestigen.
Het geheel is een combinatie van een pentekening die ik ooit maakte op de middelbare school en de vele zonsopgangen boven de bomen die ik regelmatig zie op weg naar het werk.
En nog meer lapjes....geselecteerd voor het wandkleed
Of ga ik voor het andere idee? Het maken van een langwerpig sierkussen. De ruige stof die ik op het oog heb voor het wandkleed is ook mooi te combineren met een ander soort 'lapje'. Een gebreid katoenen achterpand van een trui. De ene helft 'trui'. de andere helft van het kussen gemaakt van de wollen stof. Met daarop cirkels en ovalen in de kleuren zachtgroen/grijsblauw/lichtbruin. Lapjes en vilt. Combinatie van retromotief en die typische Scandinavische kleuren waar ik de laatste tijd zo voor in ben?
Ik kan nu nog niet kiezen. Het gebreide lapje is best 'heilig', is gebreid door een vroegere vriendin. Ik wil dat lapje eigenlijk verwerken in een tas, gecombineerd met industrieel vilt (verpakkingsmateriaal van de nieuwe radiator in de kamer).
Kussenmateriaal....
De lapjes liggen nu op stapeltjes her en der door de hobbykamer. Hopelijk liggen ze daar morgen nog, gaat kat Pansy er niet mee slepen!
Volg ik mijn gevoel en maak ik nu eindelijk een begin aan het wandkleed dat ik al jaren voor ogen heb? Iets dat echt uniek en vooral echt eigen is. 100% hand- en monnikenwerk. Eigen creatieve geest toepassing?
Of ga ik voor het snelle resultaat met de naaimachine. Het kussen. Uniek omdat ik het zelf maak maar heel eerlijk beschouwd niet werkelijk uniek omdat omdat het een afgeleid idee is.
Grote kans dat ik voor mijn gevoel kies. Geeft mijn gevoel toch méér meerwaarde. Ook is het een echte uitdaging en zo'n afleiding kan ik in de komende periode goed gebruiken.
Misschien ook omdat het ook symbolisch is voor een situatie: moeilijk, vooral doorzetten en hopen dat het goed wordt afgerond.
Terwijl half Nederland keek naar de finale van The Voice zat ik op zolder. Zonder TV, wel met radio 2 c.q. het Platenpaleis. En 'hulpvaardige' kat Pansy.
Pansy haalde me op de trap al in. Hiep Hoi, we gaan weer knutselen!
Het begin was uiterst lastig. Ieder lapje dat op tafel kwam werd bezet door Pansy. Onder luid gespin. Het snijden van de stof was onmogelijk. Maar na veel gedoe nam Pansy genoegen met een eigen lapje en kon ik beginnen aan het Flower Huisje.
Nieuwe hobbylijm gebruikt. Die plakt super maar vooral aan mijn vingers.
Lastig en echt wennen. Maar het is gelukt om weer een huisje te pimpen.
Zie hier mijn Flower-huisje, een lief kleurig geval:
Word ik zelf helemaal vrolijk van!
Zie nu wel dat er links nog ruimte is voor nog een zonnig geel-oranje gehaakt bloempje! Of de lichtroze bloem iets hoger plaatsen. Is ook een mogelijkheid. Het echte eindresultaat zal ooit dit jaar op ons kleinste kamertje van het huis te zien zijn....
De nep-kerstboom staat weer voor bijna een jaar op zolder.
Tijd voor ander groen in huis.
Mijn vingers zijn zeker niet groen.
Alleen het chinees lantaarnplantje weet uitbundig te overleven. Omdat het mijn lievelingsplantje is. En wat vetplanten die groeien als kool. Maar niet echt mooi zijn.
Nu krijg ik het zonder problemen voor elkaar om zelfs een cactus te laten sterven. Planten zijn mooi maar voor mij moeilijke wezens. We hebben een 'klik' maar niet de juiste...Mooi, natuur maar ook een verschil van mening over aandacht, tijd, water... En dan is een leven als plant bij mij lastig. Bijna kansloos.
Toch heb ik behoefte groen in huis. En wat zag ik een paar weken geleden in een winkel? DE OPLOSSING!
Deze gehaakte cactus zal nooit verdrogen. Mocht hij ooit (teveel) water krijgen dan ontstaan er hooguit grijze schimmelplekjes. Die dan niet misstaan.
Mijn ideale plant!
Ik zie in mijn gedachte al meerdere van die potjes op een rijtje. Op een plankje dat met macramé-koorden voor het raam hangt....
Een voorwerp om helemaal blij en gelukkig van te worden.
Een cactus zonder stekels, heerlijk zacht! Waar kun je die nu nog vinden?
In dezelfde winkel kon ik dit lieftallig handgemaakt gehaakt beestje niet eenzaam laten liggen.
Zowel de cactus als het beestje zijn van het onbekende maar vreugde-verhogende merk DODGYZZ. Handgemaakt en altijd uniek.
En wonen Cactus en Beest nu bij mij. Ben superblij met deze kleine schatjes!
En mooi duo, een vrolijke verrijking. Een echte aanwinst.
September 2011. Turkije, op de boot. Ergens in een baai aan de kust tussen Kemer en Kale. Achterdek, in de schaduw. Ik vertel aan twee van de medepassagiers over mijn vogelhuisjes-project. Even later krijg ik een uitgescheurd tijdschrift-artikeltje. Handgemaakte vogelhuisjes uit America. Vreselijk duur. En met vermelding van een webadres.
Later, thuis, viel het artikel uit mijn leesboek. Meteen de site bekeken. Prachtig werk. Ik begrijp nu waarom die dingen zo duur zijn...Webadres opgenomen in favorieten en scheursel weggegooid.....
Mica's "stem op mij actie" begonnen. Maar mijn laptop trok dit niet. En halverwege gaf hij de geest. Opnieuw beginnen, alles opnieuw installeren en dag favorieten...
Toch denk ik vaak aan die website van die vogelhuisjes uit dat artikel. Dan maar een (on)mogelijke zoektocht starten. Zoekwoord "Birdhouse"
Vele vogelhuisjes kwamen voorbij. Ook uitvoeringen die heel bijzonder of opmerkelijk zijn, inspireren en vooral blij maken. Hier de drie meest opvallende uitvoeringen van het thema vogelhuis....
London 2008 en later: Spontaneous City
Het duo "Super Kingdom" maakte in verschillende bomen in de stad installaties van vele vogelhuisjes. Hele steden in één boom. Dat is nog eens een andere vorm van het fenomeen wild-breien. Kijk zelf....
Zo'n boom wil ik ook in de tuin!
Oproep: een timmerman met veel geduld gezocht.....
Vogelhollen
Ook apart en mooi vond ik de organische vormen van ceramisch kunstenaar Stan Bitters.Zijn vogelhollen spreken me aan door de vorm. Eenvoudig en natuurlijk. Ondanks het harde materiaal toch bijna aaibaar. En mooie kleuren.
Ik weet alleen niet of de vogeltjes dit ook zo ervaren. Ik ben bang dat ze daar woningen in zien van buitenaardse kwetteraars. Die van Mars ...
Daar zal nog flink over worden getwitterd door de gevleugelde vriendjes.
Een echte vogelwoning
En tijdens mijn zoektocht kwam ik een juweeltje tegen. Textiel, quilt, kunst en een soort van poppenhuis toepassing in één object. Dan ben ik verkocht!
Zie hier de vogelwoning en het binnenste:
Gemaakt door Kerry McFall. Voor de foto's in groot formaat moet je klikken op The Art's Centre
Echt prachtig gemaakt!
Doel van de zoektocht
En na al dat moois kwam ik terecht bij de door mijn gezochte website: Tamar Mogendorff.
Als je goed kijkt zie je nog wat vlekjes in de stof. Dat komt omdat de lijm nog niet helemaal goed opgedroogd is. Deze vlekjes trekken weg, weet ik inmiddels uit ervaring.
Huisje 7 is bekleed met een stofje. Bomen, vogels, vlinders, lieveherenbeestjes.
Op het dak een stukje zachtgroen vilt. Verder een kantje aan de dakgoot, een zwart-wit geruit lintje aan de onderkant.
Takje met vogel en klaar!
Kat Pansy baalde vreselijk; hij had niet in de gaten dat ik op zolder zat. Had het te druk met slapen. Hij kwam er pas achter toen ik nét klaar was. En heeft hij niet 'meegeholpen'. Zonder kat in de buurt die overal zijn neus in moet steken, op je spullen gaat liggen of ze onder je handen wegsleept werkt stukken beter!
Alle huisjes tot nu toe in een collage...
En nu op naar huisje nummer 8. Pansy slaapt weer. Misschien dat ik nog even naar boven sluip?
Het is al bijna een week geleden dat 2012 knallend werd geopend en de volgende ochtend het daglicht zag. Tijd gaat snel.
Dit jaar heb ik al kans gezien wat schapenwol te kaarden met de molen: schaapjes (dr)aaien noem ik het. Resultaat is prachtig, proces gaat moeizaam want het uitpluizen en schoonmaken van de wol voor het kaarden is tijdrovend en niet leuk. Wel geurt de kamer helemaal naar schaap...heerlijk!
Resultaat:
Een stuk of vijf wollige vliezen zijn het resultaat. Toch blijft de mand (een van de drie) vol. Je kunt nauwelijks zien dat er wol uit is verdwenen. Dus gaan we dit jaar stug door met (dr)aaien.
De vogelhuisjes worden ook niet vergeten. Vrijdagavond: met de klanken van het Discopaleis uit de radio ben ik op zolder te vinden. En vandaag de papieren vogelhuisjes van Studio Ditto (van de woonbeurs) in elkaar gezet....
Dit voorjaar moet onze kleinste ruimte (toch minstens 2 vierkante meter groot) worden omgetoverd tot een vogelhuisparadijs. Inclusief vogelgeluid, vogelbehang, mijn gepimpte vogelhuisjes, bomen, boomblaadjes (ook van de woonbeurs) takken, natuur en meer....
Uiteraard bestaat die ruimte voor een groot deel uit tegels. Saaie witte tegels.
Maar een perfecte ondergrond voor muurstickers. En nu heb ik het gevonden! KEK Amsterdam is te gek! Zo'n prachtige muurstickers in thema boom en natuur.
Dat wordt moeilijk om de sticker te kiezen: alles is even leuk.
KEK is te GEK
Ben wel bang dat die kleinste ruimte in huis een uitbundige ruimte gaat worden. Binnenkort maar een echt plan uitwerken. Waar behang, waar stickers, waar vogelhuisjes, waar takken...want mijn verbeelding is groter dan de ruimte. En dat past natuurlijk nooit!
Volgens de beschrijving van de heren Arne en Carlos verwijst het kruis naar het Andreaskruis en de krakeling naar het levenswiel, de zon dus.
Het motief komt voor in Noorse truien.
Geen moeilijk patroon, een patroon met een vast ritme. Toch is het oppassen, een verkeerd steekje is zo gemaakt. Of gevallen. Ik moest bijna een kwart van deze bal 'achteruit-breien' om het steekje weer op te halen. Toch zonde van de tijd.
Kruis en Krakeling is nu af. Nu nog een kerstboom vinden.
Een volle kerstboom is niet haalbaar. Een aantal ballen aan een mooie tak moet lukken. Of meerdere takken (misschien een mobile): de ballen gecombineerd met oude houten hartjes in wit?
In het boek van Arne en Carlos is het paardje rood en de achtergrond wit. Ik wilde graag een wit paard breien. Om het vroegere lievelingspaard van mij te symboliseren. Avenier. Hij woonde op de manege. Al op heel jonge leeftijd zat ik iedere zaterdag op de rug van dat veel te grote witte paard.
Avenier hoort voor mij bij de decembermaand: hij was de trotse schimmel-ruin die ieder jaar samen met de Sint op zijn rug door de stad stapte. Zo ontdekte ik snel de ware status van die heiligman. Ik herkende Avenier meteen bij de intocht. Aan de vertrouwde bruine sproetjes in zijn nek. De sproetjes deden het Sint-geheim de das om, ik wist genoeg!
Hier mijn Hobbelpaard: versie Avenier
Jammer dat her en der de witte draad die ik aan de achterkant moest meevoeren er soms wat doorheen schijnt. Die witte draad is net zo eigenwijs als Avenier zich kon gedragen. Bokken, steigeren...op het moment dat ik echt de teugels in handen had. Want aan sturing had Avenier een hekel. Zonder sturing was hij uiterst lief...
Het hobbelpaard komt niet zo mooi uit als ik zou willen op deze kerstbal.
Toch is het resultaat geen gevalletje 'geschikt voor de achterkant van de boom'. Want dat is geen Avenier-waardige plek. Zijn kerstbal krijgt een ereplaats in de boom.
Wat ik niet wist maar las in het boek van Arne & Carlos: een hobbelpaard brengt geluk en welvaart...
Ik ga weer twaalf steken opzetten. Voor de volgende kerstbal. Ik denk dat het een hartjes-kerstbal gaat worden. Of een eigen ontwerp: vogelhuis-motief?
Wat het werkelijk zal worden weet ik pas als kerstbal nr. 3 af is.
Het was even stoeien, doorzetten en wennen, dat breien met 5 naalden, maar de eerste gebreide kerstbal uit het boek van Arne en Carlos is klaar. Motiefje Selbu. Dit motief komt veel voor op de wanten uit de Noorse (?) streek Selbu vandaar dat de heren deze naam aan het patroon hebben gegeven.
Mijn Selbu, mijn eerste gebreide kerstbal. Voor dit eerste door mij gebreide exemplaar heb ik gekozen voor een afgeleide maar eigen vormgeving die past bij het prachtige boek van de breiende heren.
Voor wie het boek niet kent: iedere foto van een gebreide kerstbal wordt in een soort poloroid-achtig fotoframe gepresenteerd. Daarnaast staat het patroon in schema (laat ik achterwege), 'geplakt' met tape en met de "handgeschreven" naam van het patroon ondertekend. Hier mijn toegepaste vorm deze layout:
Resultaat valt zeker niet tegen. Al zie ik kleine verbeter/oefenpuntjes waar ik bij de volgende kerstbal op moet letten. Maar met deze eerste kerstbal ben ik in ieder uiterst tevreden!
Hij is gevuld met (uiteraard) echte schapenwol. Nog een foto van mijn Selbu.
Heb bewust gekozen voor een ontwerp waarbij alle 'moeilijkheden' in één bal zijn verenigd. Twee kleuren in de fase van meerderen en minderen. Lijkt moeilijker maar in de praktijk is het wel eenvoudiger. Het dwingt je af iedere stap in het patroon goed te volgen. Een aanrader.
Gouden tip: gebruik bamboe breipennen. Al lijkt het dan of je breit met saté-pennen...
Ik las deze tip nadat voor de zoveelste keer de steken van de gladde pennen gleden.
En al die tipgevers krijgen van mij gelijk, het werkt écht stukken gemakkelijker.
Ik ga weer twaalf steken opzetten voor de tweede kerstbal.
Voor een kerstbal vol hartjes, klavertjes, rendieren of toch een sneeuwvlok motief...
Dit soort breien werkt verslavend en brengt je meteen in kerstsfeer!
Vorige week vertelde mijn man dat hij een optie heeft genomen op "5 schaapjes". Voor het komend voorjaar. Als de schapen van onze collega dan weer worden geschoren gaat de wol deze kant op. Als ik wil mag ik zelf de schaapjes scheren maar daar begin ik niet aan.
Wel dacht ik: "Help, dan ben ik nog lang niet klaar met het kaarden van de berg wol die er nog ligt"
De week ging verder. Een oplettende puntlezer(es) heeft het misschien gezien: er is een jaartje toegevoegd aan mijn leeftijd. En ik werd verblijd met leuke dingen: kadobon, boekenbon, wijn, mooie bloemen, kerststukje met hyacinten, een groot wit gevlochten hart, verwenbol met voer voor de vogels in de tuin, houten vogelhuisje, geld, kaarten. En een geweldig leuk vrolijk tasje van Pip, het merk waar de zwerfkat uit de tuin naar is vernoemd.
Zo'n soort tasje...lief toch?
En met een reuze handig apparaat: de kaardenmolen. Om de schapenwol te kaarden.
Nu lukt het wel om de plukken wol tijdig gekaard te hebben. Inmiddels is de eerste flinke lap vier keer gekaard. Met prachtig resultaat; zacht, luchtig en alle haren in dezelfde richting. Klaar om te vilten.
In het begin deed ik het niet goed. Wie leest er nu een handleiding? Dat voelde ik de volgende dag wel aan de spieren in mijn arm en schouder. Maar nu heb ik de slag te pakken, de plukken gaan moeiteloos door de molen.
Echt heel handig. Zoals in de beschrijving staat "een echt werkpaardje".
De molen in gebruik genomen.
Een ander kadootje hoort hier ook thuis. Kerstballen breien!
Prachtig boek! Ik kreeg ook de benodigde wol en breipennen. Vanavond even uitgeprobeerd. Met vijf pennen breien is toch lastig, dat vergt nog de nodige oefening.
Dit jaar maar een heel klein boompje kopen? Of de gebreide kerstballen pas volgend jaar in de grote boom hangen. Want dat ga ik niet meer redden...
De afgelopen weken heb ik gehaakt. Poesje gehaakt en daar een tas/sleutelhanger van gemaakt. Ik kon het niet eerder tonen omdat het een suprise was voor een collega.
Maar nu is het gehaakte poesje verhuisd en kan ik de foto's tonen.
Poesje nog in de maak...Pansy voert een tussentijdse kwaliteitscontrole uit...
Het eindresultaat:
Zelf kreeg ik ook een geknutselde poes van papier. Met pootjes van kokertjes vol kraaltjes. En een goed gevuld lijf vol kraaltjes! Ik ben hier erg blij mee. Had dit ook op het verlanglijstje gezet want materiaal als kraaltjes en lint kan ik de komende tijd goed gebruiken. Ik heb het Wijze Weeskitten beloofd om voor de volgende actie (rondom Pasen) mijn bijdrage te leveren in de vorm van zelfgemaakte kat-voorwerpen die ze kunnen verkopen om geld in te zamelen. En verveel ik me de komende maanden zeker niet. Voor een goed katten-doel doe ik het met liefde!
Best grappig idee om tijdens de kerstvakantie onder de kerstboom eierwarmers met kattenkop te haken. Of gevilte eitjes met kattenoren en snorharen voor in de paastakken.
En alles wat ik nog meer weet te bedenken...best veel.
Maar daar hoor je de komende maanden hier vast meer over...
Al maanden viel steeds mijn oog op de Sparrow Key Ring van Qualy. Iedere keer als ik langs dat winkeltje kwam. Het hing in de etalage. En eenmaal in de ban van vogelhuisjes kon het uitblijven: vandaag stapte ik de winkel in. Hoe duur? Niet duur. En een paar minuten later zat dit sleutel-bewaar-vogelhuisje in mijn tas!
Zo'n vogelhuisje.
Ons vogeltje is zwart en het huisje wit. Omdat het goed combineert met de kleuren van de hal. Zo'n huisje hang je natuurlijk niet in het toilet. Veel te lastig. Wil je weg, zit er natuurlijk net iemand op het toilet. Dus hangt het in de gang. Met één blik op het huisje weet ik het: is de vogel met de sleutels gevolgen dan is manlief op pad...
De kartonnen verpakking is ook een leuk vogelhuisje op zich. Die gaat wél een plekje vinden op het toilet.
De zolderkamer is weer opgeruimd. Alle slingerende spullen weer opgeborgen. Lapjes in de kast. Papier opgeborgen. Weer overzicht! Pansy was het er niet mee eens. "Die plakband hoort niet in een bakje, die moet op de grond liggen". En zo gebeurde het. Hij heeft zelfs zijn eigen krachten overtroffen door met een grote zware tube verf aan de haal te gaan. Hij koos voor de kleur wit. Om vervolgens heerlijk te knabbelen op de hardplastic verpakking. Wat moet je toch met zo'n kat...
En vandaag vond ik de bestelde stofjes in de brievenbus voor de volgende vogelhuisjes.
Ik vind ze prachtig.
Voor het bloemenhuisje...
het boshuis...
en het echte vogelhuisje
Voordat deze stofjes een huisje vinden moet ik eerst aan de slag met wol en een haakpen. Amigurumi ontdekken. Opdracht: verras creatief een collega. Aan het eind van de maand horen jullie wel wat het is geworden. Je weet tenslotte nooit wie er mee leest.
Dus ik ga snel creatief aan de slag!
Tot Babbelzzz
Marjanne
Laatste Bloq-nieuws: ergens volgende week wordt de Bloq toch geleverd!
Ook vanavond werd er weer een huisje onder handen genomen.
Uiteraard onder toezicht van opzichter kat Pansy....
Dit keer een wat donkere uitvoering. Een combinatie van Flow-papier, echt vilt, zijdeglans karton...
Nog niet helemaal afgewerkt maar toch is het eindresultaat zichtbaar.
En ik heb een dubbel gevoel bij dit huisje. Mooi / Lelijk* (*streep door wat niet van toepassing is)
Bij mij roept dit huisje een soort van spanning op. Alleen weet ik niet waardoor. Zelfs niet of het dat gewenst is of niet. En waar zit die spanning dan?
Misschien past de dakbedekking niet bij de rest? Of is het de zwarte dakrandversiering? Vervangen door witte bolletjes? Of een fijn kantje?
Ik ben er nog niet uit. Veranderen of juist niet? Ik laat het een paar dagen rusten, dan opnieuw bekijken lijkt mij het beste.
Dan tijd voor dé vraag: wat deed kat Pansy tijdens de verbouwing van dit huisje?
Natuurlijk was hij meteen van de partij. Dook met zijn snuit in een bakje vol applicaties en troep alsof het lekkere knabbels waren. En heel snel hapte hij toe: dit keer bestond zijn vangst uit een klein afvallapje...
Daarmee was hij niet tevreden. Kwam later terug om een nepvogel en een plakbandrolletje te ontvoeren.
Inmiddels ligt mijn werkruimte zo vol met papier, vilt, lijm, stof, kralen, lint, kantjes en ander materiaal dat Pansy nauwelijks plek heeft om zijn poten neer te zetten tijdens zijn snuf-struin- en jat-weg sessies. Helpt wel. Maar fijn werken is het niet.
Mijn volgende actie bestaat uit opruimen. Jammer voor Pansy, kan hij niets meer jatten. Maar ach, hij vindt dan wel een andere prooi. Een vogelhuisje om mee te sleuren (zeker niet de eerste keer dat hij dit onder mijn handen tracht te ontvoeren!)
Het was al maanden geleden dat ik een vogelhuisje onder handen nam. Het was nog zomer. Toen volgde de vakantie, daarna de "win de Bloq actie" die veel tijd in beslag nam. Achterstalling huishoudelijk werk en meer. Maar nu heb ik eindelijk de tijd gevonden om weer een huisje te versieren.
Dit is het geworden. Nog niet helemaal af, de rand van van de ronde opening krijgt nog een likje roze of rode verf.
Maar voldoende 'af' om hier de eerste resultaten te tonen.
En het vogeltje moet nog zonder lelijk clipje op het stokje worden bevestigd....
Een nieuw huisje. Uiteraard was kat Pansy weer getuigen van de bouw. Na vijf minuten knutselen ging hij al met de dop van de lijmstift aan de wandel. Die werd vakkundig in de bek genomen en vond ik elders in de kamer terug. Waarna ik Pansy de kamer heb uitgestuurd want met hem in de buurt is knutselen onmogelijk.
De huisjes zijn voor het toilet bedoeld. Dat moet een vogelhuis-paradijsje worden. Met vogelbehang, vogelgefluit, en vele huisjes. Het wordt tijd om na te denken over de echte realisatie. Hoe plak je behang (nog nooit gedaan), welke kleur maken we de muurdelen die niet worden behangen? En wanneer gaan we dit doen? Toch eerst nog maar een paar huisjes pimpen. Want ik heb nog genoeg pimp-ideeën....
Dit weekend stonden twee concerten op het programma. Twee totaal verschillende optredens. Vrijdagavond het ingetogen werk van Ryan Adams. En zaterdag was het tijd voor echt vuurwerk. Wel een heel eind van huis, we moesten naar Limburg, Kerkrade om precies te zijn. De Rodahal. Om deze band te zien:
Within Temptation
Ik wilde deze band altijd al een keer zien. Niet dat ik een echte fan ben, ik ken maar weinig nummers van deze band. Wel heeft de band een aantrekkingskracht op mij. En nu weet ik waarom!
Bombastisch, bevlogen en gigantisch goed uitgevoerd...
Maar vooral de videobeelden die werden getoond waren adembenemend.
Ik heb er nog geen woorden voor gevonden, zo mooi. En inspirerend....kom ik misschien ooit nog eens op terug want ik heb weer nieuwe ideeën.
Kijk zelf hoe mooi de videobeelden van Within Temptation zijn. Geen live-beelden van het optreden: alles wat ik kon vinden op Youtube van het optreden was rommeli en slecht van kwaliteit. En vooral de videopresentaties komen daarop niet tot zijn recht. Dus hier alleen de orginele videobeelden...
Van minuut één tot het eind genoten. Zo boeiend.
Dan voel je geen zere voeten van het lange staan.
En na afloop? Met de taxi terug naar het hotel. Voor één nachtje slapen. Om de volgende dag weer uitgerust terug naar huis te gaan.
Ik had het niet verwacht maar Within Temptation was prachtig!
En we gingen naar.....Breda. Naar een evenement dat tot stand kwam door een samenwerking tussen een pophol, zo kun je de Mezz wel noemen, en een schouwburg. Een samenwerking onder de naam "Burengerucht!". Hemelsbreed gemeten liggen beide gebouwen ook niet ver uit elkaar. De bestemming was de schouwburg: het Chassé.
Om daar een optreden te zien van Ryan Adams. Het enige optreden in Nederland. In het voorprogramma stond Chris Stills, zoon van Stephan Stills/ Stephan van Cosby, Stills, Nash en Young. Muzikaal is die familie wel. Vooral het laatste nummer, met de gitaarklanken die klonken als Fleedwood Mac, was leuk.
Daarna pauze. Het duurde lang voordat Ryan zich liet zien. "Die zit nog op de toilet"....zei ik.
Na lang wachten kwam hij op. En wat bleek? Hij had een kipsalade gegeten die hem niet goed viel....naar zijn eigen zeggen was het alsof een paard hem in zijn buik had geschopt. Mijn spontaan geopperde verklaring voor het lang wachten bleek achteraf dicht bij de waarheid te liggen.
Ryan Adams....
Hij mopperde en zuchte behoorlijk. Hij zat duidelijk niet lekker in zijn vel. En op zo'n zwak moment slaat de wet van Murphy toe. Gitaren raken ontstemd. Geluid niet goed afgesteld. Alles werd verholpen. Bedacht ter plekke nieuwe nummers en teksten. Die natuurlijk betrekking hadden op zijn toestand.
Toen hij de piano ging bespelen vond hij op dat instrument een kaartje van de pianostemmer. "Zullen we hem allemaal even bellen? Jullie hebben allemaal mobieltjes...."
Prachtige stem, prachtig gitaarspel. Luisteren naar hem en zijn gitaar is echt de moeite waard. Voor het oog? De hele avond kijken naar één gitarist? Dat is minder mijn ding, dan mis ik een beetje mijn handwerkje...Is puur persoonlijk.
Ondanks zijn toestand (de kipsalade) was het zeer de moeite waard. En echt uniek...
Tot Babbelzzz
Marjanne
PS: nog wat ander nieuws. Voor het plaatselijke museum worden hier in huis oude radio's opgeknapt door mijn man. Met een lapje uit mijn kast. En is een systeem gevonden waarmee op basis van interactie (knop maar ook door bijvoorbeeld een deur te openen) een geluid wordt afgespeeld. In het museum wordt dit gebruikt om de allereeste opname ooit te laten horen als je de knop omdraait.
Ik krijg straks ook dit systeem in het kader van de gepimpte vogelhuisjes op het toilet: doe je deur van die ruimte open dan wordt je begroet met vogelgezang. Geweldig !!!
Ik had er nooit eerder van gehoord. Maar nu wel gezien. Incubate Festival in Tiburg.
Meer dan 100 piano's, gepimpt met kleur, kunst, gedichten en meer, staan verspreid door de stad. 'Bespeel me, ik sta er voor jou' is de boodschap.
Resultaat: een vrolijk stadsbeeld en spontane uitvoeringen op straat. Van "Ping, ping, ik kan geen piano spelen maar doe een poging" tot jazz en klassieke werken. Op iedere straathoek klinkt de piano. Een geweldig initiatief dat ik kan waarderen!
Ook in het donker wordt het "Ping, Ping" geluid voortgebracht
Naast het wilde piano-traject in de straten en op de pleinen is er van alles te doen. Cultureel, muzikaal. In musea, theaters, popzalen. De lijst van activiteiten en artiesten in verrassend lang.
Het festival nadert zijn einde. Jammer. Hopelijk is er volgend jaar weer een Incubate in Tilburg. En dan ga ik serieus het programma bekijken.
Laat ik beginnen met een tv-uitzending die ik zag. Het Uur van de Wolf over kunstenaar Ruud van Empel.
Ik 'viel' ergens halverwege in de uitzending. En ik viel bijna letterlijk. Verbaasd over de prachtige werkstukken. De volgende dag heb ik via 'uitzending gemist' de hele documentaire bijna ademloos bekeken. Heel bijzonder. Prachtig.
Ruud maakt van vele foto's via photoshop zijn eigen creaties. Applicaties, collages. Ieder onderdeel zelf samengesteld, deel voor deel samen gebracht tot een geheel.
Dit is precies de toepassing van Photoshop waarvoor ik dat programma zo waardeer. Al is Photoshop vooral bedoeld voor het bijschaven van foto's: correcties en zo. Maar dat trekt mij niet: foto is foto. Als die niet is gelukt dan is die niet gelukt.
Poetsen en wrijven met Photoshop laat ik aan andere mensen over. Voor mij zit de kracht van Photoshop in het creatief proces. Iets maken dat er niet is. Met Photoshop is dat mogelijk. En Ruud kan dit als geen ander!
Wat werk van Ruud van Empel:
Een heel proces. En hoe herkenbaar is zijn verhaal voor mij. Zelfs het uitvergroten en verhoudingen verplaatsen: vroeger zaten er al schilderijen in mijn hoofd van 'kleine koeien tussen reuze grassprieten". Met magische wolkenpartijen boven de wei. Hij past dit ook toe, alleen meer in balans. Subtiel. En legt de focus op sfeer en gevoel. Prachtig werk!
Ik ben totaal geraakt door zijn werk...
Ik weet dat het echt vele uren werk is. Heel precies werk. Engelengeduld nodig is. Inlevingsvermogen en fantasie in je hoofd. Soms frusterend.
De laatst getoonde creatie van Ruud doet me denken aan de opdrachten van de cursus Fotografie en Photoshop voor beginners die ik een jaar geleden volgde. Het huiswerk maken.
Al kende ik Photoshop al lang en breed voor ik aan de cursus begon.
Huiswerk: Eén avond foto's bewerken met dit resultaat. Het was zó leuk om te doen.
Het werk van Ruud is natuurlijk stukken beter, sterker, gebalanceerder en gepakt!
Die geluksvogel mag en kan er dan ook weken de tijd voor nemen.
Mijn conclussie: die man heeft een geweldig beroep. Wat is het heerlijk om dagelijks op die manier met Photoshop bezig te zijn! En ik begin de cursus te missen. Niet voor het fotografie deel (heb ik ook wel van geleerd) maar vooral het tijd maken en uitleven in Photoshop.
Ook ook bijzonder: aardbeving in Nederland. Ik heb er niets van gemerkt. Gelukkig geen echte slachtoffers (enkel wat 'overleden' tuinkabouters ergens in het land als je al het nieuws wilt geloven) of grote schade. De reacties op Twitter #aardbeving waren pas echt om van te schudden: van de lach. Leuk, soms uniek maar de meeste met vooral veel humor!
Ik wilde vanavond een vogelhuisje verder afwerken. Maar soms zijn er wezens in huis die dat werk onmogelijk maken....in dit geval heet dat wezen Pansy.
Er lagen benodigdheden klaar op tafel. Pansy sprong op die tafel en in een mum van tijd probeerde hij alle benodigdheden te ontvoeren. Kraaltjes, applicaties, lintjes. Ik kon alles nog net op tijd uit zijn bekje trekken.
Ik ging de stof afmeten....een verslag in beelden met commentaar van Pansy:
"O, komt deze stof om dat ding?"
"Mooi hoor...."
"Dat stofje moet hier komen? Dan begrijp ik het helemaal"
"Vrouwtje, hier afknippen, dat is ruim voldoende"
"Maar mis je niet iets, moet er niet wat van dit touw bij?"
Intussen likt Pansy nog wat aan het blokje olijfzeef wat op de tafel slingert. De zeep die ik gebruik bij het vilten...
"Er moet ook een kraaltje bij uit deze doos"
Werken is zo onmogelijk. En Pansy vindt het lapje mooi.
"Ik bewaak dit lapje wel...kun je even wat anders doen"
Dankzij de hulp van Pansy werd het onmogelijk om het huisje af te werken. En heb ik die poging dan ook gestaakt. Ging naar beneden waar dat onmogelijk wezen na één minuut weer achter mijn benen stond....
Volgende keer beter. Dan mag Pans niet meer mee naar boven.
Want hij is uiterst bedreven in het verstoren van activiteiten.
Hij is zelfs al een keer aan de haal gegaan met een vogelhuisje in zijn bek!
Het proeflapje dat ik deze week uit de kast trok heeft twee avonden aandacht achter de rug.
Omdat het viltprobeersel wel wat weg heeft van bloemen, blauw van kleur en er hele kleine schitteringen van innimini kraaltjes in zijn te vinden, noem ik ze waterparelbloemen.
Inmiddels hebben de bloemen stengels gekregen en witte blaadjes. Blaadjes van de zelf gewassen en gekaarde Ouessant schapenwol. Het ene blaadje stevig gevilt, een ander is inmiddels bewerkt met een dun laagje gaas erover met daaronder wat kraaltjes. En een paar bewust wat wollig gelaten blaadjes.
De middelste 'bloemkop' bestaat nog uit 5 losse delen. Ik ben op zoek naar een manier om hier één bloemkop van te maken. Dat wil ik doen door vanuit de middelste kern steeltjes te maken naar de andere vier bloemblaadjes. Dus op pad, op zoek naar iets moois wat geschikt is. In de lunchpauze in een rap tempo naar de andere kant van het centrum van de stad gelopen. En daar vond ik schitterende kleine kraaltjes. Wel wat prijzig maar uitermate geschikt. Dus toch drie doosjes gekocht: blauw (voor de verbinding van de ene bloem), wit (voor de blaadjes) en wit-grijs voor in de bloemkernen.
Natuurlijk had ik niet de juiste schoenen aan voor zo'n snelle lange wandeling. Met veel pijnlijke blaren maar geheel tevreden met de aankoop kwam ik weer op mijn werk aan.
Eenmaal thuis word het mij duidelijk waarom die kraaltjes zo prijzig zijn. En zo geschikt zijn voor de waterparelbloemen: het zijn Swarovski kristal-pareltjes. 4 mm klein.
Resultaat tot nu toe: met stengels en blaadjes. Om een beeld te krijgen. Al is alles in nog in bewerking en kan er nog veel veranderen....
Er moet nog heel wat borduursel worden toegevoegd. En de Swarovski kraaltjes.
Onderaan komt waarschijnlijk nog een 'waas' van fijngeborduurde blauw-groene
algenslierten. Of misschien niet.
Ik voel er steeds minder voor om er een pennenetui van te maken. Ik zou dan het lapje moeten dubbelvouwen. En is het effect van het geheel verdwenen. Zou toch jammer zijn.
Vanavond rommelde ik op mijn hobbykamer. Wat opruimen, de laatste schapenwol wassen. En ineens had ik een onafgemaakt 'oud' project in mijn handen. Begin dit jaar weggestopt omdat ik niet wist wat er mee te doen. Het is een proeflapje: combinatie van verschillende technieken. Een probeersel van natvilten op een 'rol' bestaande uit verschillende kleuren met kraaltjes in de kern, het gebruik van vliesvilt, zijde vezels, kraaltjes en fijn zilverdraad.
En vanavond wist ik ineens wat er mee te doen. Het wordt inderdaad een pennenzakje. Dat was toen al het idee alleen wist ik niet hoe ik dit wilde afwerken. Iets met thema zee, kwallen, zilveren zeesterren... Maar nu ik het lapje weer zie wordt het thema aangepast. En ik ben overtuigd, het zal niet meer veranderen.
Thema en uitwerking is een beetje lastig uit te leggen. Het worden waterparel-bloemen.
Aan de ene kant de waterbloemen met pareltjes, aan de andere kant in fijn borduursel o.a. één draadje borduurzijde, wol in verlopende kleur, fijn zilver- en koperdraad de weeldige stengels waaraan deze bloemen groeien. Met kleine tere blaadjes aan de stengel. Gemaakt van de witte schapenwol. Met uiterst kleine witte kraaltjes her en der op de blaadjes. En soms uiterst fijn gaas onder een heel dunne doorschijnend viltlaagje. Dat zijn de verdorde blaadjes want ook de stengelblaadjes van een waterparel-bloem hebben geen lang leven.
Het is nog heel veel werk. Ik weet het. Maar ook iets waaraan ik alleen zal werken als ik genoeg inspiratie en zin heb. Geen afraggel-project. Net als project 'fietstas'. Daar is het lapje nu al te mooi voor.
Ik heb een paar foto's gemaakt. Ook in macro om te laten zien hoe mooi de materialen zijn.
Rechterdeel 'normaal'
Wat details van het lapje in macro....
Ik heb daarmee een keuze gemaakt. Besloten om een ander proeflapje, gemaakt op de laatste dag van de vilt-cursus niet meer verder af te maken. Al is dat mooi, een combinatie van vilt met stof, ik moet kiezen. En de parel-waterbloemen winnen. Daar heb ik het meeste gevoel bij. Door de kleuren, de spannende combinatie van techniek, de fijnheid, het geheel en het goede gevoel.
Cursuslapje gaat in de lappenmand. Wie weet duikt het ooit nog op!
En hoe het project waterparel-bloemen vergaat kun je hier in de toekomst volgen.
Gisteren heb ik alle resterende schapenwol in de week gezet. Warm water met soda.
En dan moet de tijd zijn werk doen.
Ook nu moest kat Pansy het proces weer met eigen snuit volgen...
Gekke Pansy. Hij wacht geduldig af op een vervolg...hoorde over een nachtje slapen..
Intussen wordt het water erg smerig...dat wordt nog een 'leuk' karwei om de wol te spoelen..
En na een nachtje en dag weken is het zover. Het 'leuke' maar o zo smerig karwei is begonnen.
Eerst spoelde ik de plukken in een emmer. Lastig werk. Tot ik tot de ontdekking kwam het het veel handiger is om de wol uit te spreiden op de tafel. Tuinslang met sproeikop. Sproeien en spoelen maar. Door de dunne spleten in de tafel loopt het vuile water meteen weg. Naar het putje op het terras of waar dan ook heen.
Dat werkte prima!
Hieronder heeft een deel van de bruine wol al een laatste spoelbeurt gehad. Deze laatste spoelbeurt, als alle troep zoveel mogelijk uit de vacht is verwijderd en er geen vies water meer uit de wol komt, wordt door mijn wasmachine gedaan. Met de wol in een netje, uiteraard.
En hangen deze bruine 'schaapjes' te drogen.
De vacht van het bruine schaap is echt prachtig, hele mooie lokken en krullen. En vele tinten bruin. Van bijna zwart tot bruingrijs...
Alle wol is inmiddels zoveel mogelijk ontdaan van het grove vuil, gespoeld en hangt nu te drogen.
Je wilt niet weten wat een schaap in zijn vacht meedraagt. Ik kwam hele stenen tegen, grote (gelukkig) dode kevers, takken, gras, een hooiberg, niet door mij te identificeren dingen en vele keutels. Een half emmertje vol troep.
De volgende keer moeten ze de schaapjes maar eerst in bad stoppen voor ze worden geschoren!
Het was veel werk. Al viel het mij niet tegen. Een nat werkje. Smerig. En hemel hielp een handje mee, het regende...Ruim een uur werk maar als je het gekaarde resultaat ziet dan ben je dit werk snel vergeten. Kaarden, de volgende fase!
Het zonnetje schijnt. Prima wasdag. Voor de schapenwol.
Druk gedoe: waterkoker maakt overuren. De keukenboiler kan het niet bijbenen en de pannen op het fornuis raken verhit.
Maar het is gelukt.
De eerste bak met donkere wol staat klaar, ik heb nog ongeveer een kwart van deze wol over in de zak. Die gaat straks in een emmer.
En na heel wat op en neer gelopen te hebben met heet water uit de keuken zijn dan toch alle bakken gevuld en is de hele voorraad wol ondergedompeld. Geurt de omgeving naar schaap!
Dit prutje mag een nachtje weken.
Duimen dat het morgenavond nog een beetje droog weer is, ga ik buiten alles spoelen.
Marjanne
Tot Babbelzzz
